Voor en na het weten

Ik merk dat ik de tijd indeel in voor én na het weten. Als Vriendin en ik het over een wandeling hebben dan zeg ik ‘toen wisten we nog van niets, was er alleen maar pijn’.

We hebben meer ziekenhuizen gezien in deze weken dan in ons hele leven. Ik heb al op zoveel scantafels gelegen dat ik de tel kwijt ben. Verschillende specialisten, allemaal even aardig en betrokken. We zijn de dagen en gebeurtenissen kwijt. Het is een achtbaan zonder stop. Soms wordt het karretje vertraagd en denken we dat we er bijna uit kunnen stappen maar dan gaat er weer een telefoontje. Laat ik het gaan? Ja. Ik laat het gaan. Ik weet van niets. Maar dan bel ik toch terug want: ziekenhuis. ‘Kunt u toch vanmiddag nog langs komen, dat hebben we liever’. En het kan natuurlijk.

De wandeling naar de afdeling radiotherapie is best lang en gedurende de wandeling lijkt de omgeving te veranderen. Het voelt warmer, intiemer, leuk bijna. De verpleegkundigen achter de balie lijken gekozen voor deze functie. Het zijn zij met een lach, met een warme blik, met optimisme.

De radioloog is ook al zo lief. Nu ophouden, denk ik, het kan ook te lief worden allemaal. Ze vertelt, legt uit, schrijft op en loopt met mij mee naar de ruimte waar de scan wordt gedaan. Met 4 tatoo-puntjes wordt aangegeven hoe ik moet gaan liggen als ze mij gaan bestralen volgende week. Terwijl ik me uitkleed druppelen er tranen onder mijn mondmasker door. Ik spreek mezelf toe maar het lijkt alsof er een poort naar het tranendal is geopend en ik krijg hem maar niet dicht.

Als ik terug wandel naar de receptie waar Vriendin op mij wacht, loopt de radioloog mij tegemoet. ‘Gaat het een beetje’. Ik knik van ja maar de beren zijn los, de poort staat wagenwijd open. Ik huil huil huil. Van twee kanten komen ze aanlopen met zakdoekjes, bekertjes water en lieve woorden. Ook in de auto kan ik niet stoppen met huilen. Tjonge, dat doet al die spanning met een lijf.

Als gisteren een vriendin van mijn schrijfgroep een prachtige plant komt brengen met een kaart, lees ik ‘we houden van je’.

Ik wist echt al lang dat het in het leven om en over liefde gaat. Maar om zoveel liefde, dat wist ik niet. En ik sleep me soms door dagen van pijn maar het is allemaal zo veel beter te dragen met liefde om je heen. Een glimlach, een blik, een verboden hand op mijn arm.

 

6 reacties

Tineke Jacobs 25 januari 2021 at 20:15

Ik zag jullie toevallig vanmiddag een paar keer voorbij lopen bij radiologie.
In een andere situatie was ik op jullie afgestapt, had mij voorgesteld en gezegd dat ik altijd geniet van je “regeltjes”.
Maar soms heb je even genoeg aan jezelf, we moesten wachten op een uitslag bij de mamapoli en dat zou zomaar ook een ervoor en erna kunnen zijn. Helaas moeten wij nog tot morgen wachten.

Sterkte,
Tineke

Reply
Patries 23 januari 2021 at 20:12

En dit verandert niet, wat de toekomst jou brengt, voor en na blijft. Hier brandt een kaars
Xx

Reply
Firma Fluitekruid 18 januari 2021 at 19:23

Dat heb ik nog steeds als ik oude foto’s zie: ‘toen wist ik het nog niet, daar had ik het nog maar pas gehoord’, etc. Het is alweer zes jaar geleden.
Ja, de liefde om me heen was en is overweldigend.
Weet niet hoe lang ik nog leef, maar kan uit de grond van mijn hart zeggen: ‘Lang leve de liefde!’

Reply
Emie 17 januari 2021 at 22:58

Zoveel pijn en verdriet. Zoveel liefde ook. En er dan ook nog zo mooi over kunnen schrijven!

Reply
Mrs. T. 17 januari 2021 at 17:45

Hoe kl*te de situatie ook, met liefde wordt alles lichter. Wat niet wil zeggen dat je niet gruwelijk verdrietig en boos mag zijn natuurlijk.

Reply
Anoniem 17 januari 2021 at 14:28

Leun maar in dit liefdevolle vangnet. Het blijft een tijd van na. Maar daar is nog veel moois te ontvangen. Weet dat je mij altijd mag mailen. Ik leef met je mee. 💖

Reply

Laat een reactie achter

Deel dit met jouw vrienden