Tag: strand

De luie ligbedgeneratie

Jaren geleden fladderden we als vluchtige vlinders over het strand. Ons lichaam voegde zich met gemak in het goudgele strand, onze tenen speelden met het zand. Dat was toen.

Tegenwoordig horen we bij de ligbedgeneratie. Een strand is pas een strand als er bedjes en parasols staan. Decadent misschien maar het lichaam is er aan toe.

Juweeltje

Poedelend in de zee worden we aangesproken door een Nederlands echtpaar. Zij hebben een juweel van een strand ontdekt. Een intieme baai met ligbedjes, met vissen die uit je handen eten en de authentieke Spaanse sfeer waar iedereen naar op zoek is. Zij vertrekken die dag en gunnen ons ook die ervaring.

Een dag later gaan we op zoek en vinden het strandje. Weinig ligbedden staan er maar genoeg voor ons, dus we ploffen neer. Om ons heen storten complete Spaanse families met eten en drinken voor een week zich aan onze voeten. Hun conversaties zijn luid en talrijk.

Ligbedstrand

Dit is geen ligbedstrand. Mooie, jonge mensen met bruine lijven liggen te pronken op het strand. Er wordt gekeken, gelachen, geflirt. Een jonge, hele dikke vrouw in een beschaafde bikini loopt naar de zee. Achter haar wordt gewezen en wordt ze bespot. Ze zal vast de ogen in haar rug voelen maar ze loopt moedig door. Meisjes taxeren hun concurenten en maken oogcontact met vriendjes die niet hun vriendje zijn.

Veilig

Deze week voelde ik me veilig op het strand. Tussen de lekkere-luie-ligbedgeneratie is geen competitie meer. Die tijd ligt achter ons. We laten hangen wat hangt en andermans vriendjes zijn niet meer interessant. Geen spottende blikken. Niets. We zijn verworden tot een generatie die er niet meer toe doet en dat is natuurlijk ook pijnlijk. Maar voor geen goud zou ik terugwillen naar de wereld waarin uiterlijk en schone schijn bepalen wie je bent.

Geen poppenkast meer.

 

Silhouetten van geluk

Weer een warme zomerdag. Op het hondenstrand bij Kijkduin is het goed toeven als alle campinggasten roodverbrand vertrokken zijn. Meer mensen komen op het idee om op het strand nog even te genieten van de avond die voor hen ligt. Veel honden ook die net als wij, eindelijk weer tot leven komen.

Het is een breed stuk strand onderbroken door kleine plassen waar honden veilig te water kunnen gaan. Zo breed is het strand dat je zelfs op het drukste moment van de dag, echt nog een rustig plekje kan vinden.

We schenken een wijntje in en genieten. Er rennen kinderen lachend achter elkaar aan. Overijverige joggers doen een poging om cool over te komen. Een meisje loopt alleen, haar blik naar binnen gericht. Twee oude mensen, hand in hand. Een jong stel, tegen over elkaar, druk pratend en gebarend. Voor mijn neus vertellen mensen hun verhaal.

Verte

In de verte, aan de zee, zie ik silhouetten van mensen. Een mooi gezicht, de zwarte figuurtjes in het wiebelende licht van de zon. Geen gezichten hebben ze, geen mannen of vrouwen zijn het, gewoon, mensfiguren die in hun eigen wereld zijn. Silhouetten die een bal over gooien. Ik geniet van dit beeld. Er bij zijn en er niet bij zijn. De anonimiteit in bikini.

Groeten

Net zoals booteigenaren elkaar groeten, zo groeten baasjes van honden elkaar ook. We delen immers een liefde. Eerst monsteren de baasjes elkaar, dan de honden. Wij groeten vaak het eerst, de baasjes. De honden snuffelen wat aan elkaars gat en zijn er snel uit of het interessant is of niet. Bij mensen duurt dat langer. Je doet hondenbaasjes geen groter plezier dan iets liefs over hun hond te zeggen. En geloof me, ik kan het weten. Alsof ik mijn hond zelf gemaakt heb, zo idioot trots kan ik zijn.

Als we terug wandelen naar de auto is het nog steeds een komen en gaan van mensen. Heel even waan ik me in een ver vakantieland. Maar het is en doordeweekse dag in Den Haag. En morgen mogen we weer genieten.

 

Strandverwandeling

Ami in zee

De Engelsen hebben een mooi woord voor ronddwalen, dolen en dwalen: to wander. Je iets afvragen is : to wonder. Gisteren op het strand vroeg ik me af of iedereen hier wandelt, verwandert of verwandelt? Wat wordt er niet allemaal verwandeld op een strand?

Wij verwandelen gewoon een mooie dag, een voornemen om naar buiten te gaan. Hond Ami verwandelt haar energie, haar gekte, springt als een veulen door het zand en probeert de golven te vangen.

Wind in de rug

Ouders laten kinderen uit, kinderen laten ouders uit. De één kiest de wind in de rug, de ander juist frontaal in het gezicht, die willen werken. Sommigen hebben letterlijk de wind in de rug, je ziet het aan hen. De lach op het gezicht, de handen ineen. Soms zie je een vrouw alleen met ferme stappen de wind trotseren, wat trotseert ze nog meer?

Stelletjes

Of zie je een jong stelletje staan. Jongen en meisje. Tegenover elkaar. Ze praten indringend, kijken elkaar aan en zien niet hoe een andere strandverwanderaar hen observeert. Zijn ze straks nog samen of was dit hun laatste strandwandeling?
Twee oude mensen prikken met hun nordic walkingstokken in het zand. Om de weg weer terug te vinden?
Een vader ligt op zijn buik en maakt foto’s van de kleine dreumes die voor het eerst zand hapt. Oma lacht, moeder lacht. Een mooie dag.

Verborgen voetstappen

En het mooie van het strand? Morgen zijn je voetstappen weer weg. Is het allemaal glad gestreken en is er een nieuw begin mogelijk. Voor zware voetstappen in mul zand of voor het zand in de ogen, dat soms heel prettig kan zijn. Lopen nieuwe stelletjes hand in hand en stellen zich de wereld van morgen voor. Lopen oude stelletjes nog één keer omdat zij de zee wilden zien voordat..

Verwaaien

Het mooie van de strand en de zee is dat alles kan verwaaien. En soms is dat niet genoeg natuurlijk. Maar de golven die komen en gaan lijken een verhaal te vertellen. En hoe heerlijk het ook is op het strand, hoe kalm de zee, hoe rustig de wind, elke keer kijk ik met bewondering en respect naar de kracht van de zee. En weet ik dat wij er nog helemaal niets van begrijpen. Van het halen en brengen, kabbelend of onbehouwen.