Tag: huis kopen

Bouwer, architect, makelaar: samen krijgen zij alles voor elkaar

Als je een huis vanaf papier koopt, krijg je ineens met hele andere dingen te maken dan wanneer je een huis koopt dat er al staat. Gisteravond was de zogenaamde aftrap voor nieuwe bewoners, in de schouwburg van Rijswijk.

En een voorstelling werd het. Op tafel liggen kaartjes en als je goed kijkt kun je dan zien wie je nieuwe buren gaan worden. Als de ze ontdekt hebt en denkt: ‘Nee, die wil ik niet’, dan mag je niet ruilen. Dat wist ik niet.

We mogen de zaal in. Er hangt een mega groot scherm met de afbeelding van wat het ooit gaat worden. De projectontwikkelaar staat met een hand in zijn zak en legt in drie zinnen uit hoeveel werk ze verzet hebben.

Lekker strak

Dan komt de architect met lekker strak achterover gekamd haar. Met een hand in zijn zak zegt hij dat het mooi gaat worden. Hij kondigt de bouwer aan. De bouwer laat ons een foto zien van een rode baksteen. We raken in vervoering. We roepen bis, bis, bis. Maar er is geen toegift. Hij kondigt de verkoopmakelaar aan die ook met een hand in zijn zak vertelt over het slopende jaar dat achter de rug is. Tenslotte staat er een vrouw op die ons vertelt wat we al weten. We hebben 25 minuten in de zaal gezeten en worden terug gedirigeerd naar de foyer waar de bitterballen wachten. Ik vergeet op slag mijn weightwatchersperikelen en stop er drie tegelijk in mijn mond. Ik wil nu al waar voor mijn geld.

Ontmoeten

We ontmoeten de boven- en benedenburen. Hebben van één mijnheer gehoord, minstens een keer of tien, dat hij zelluf in de verwarming zit en hij zich geen lus meer of minder aan laat smeren als het over vloerverwarming gaat. Hij zit namelijk in de verwarming. Oh, dat wisten we niet, wat interessant. Als ons dan drie keer verteld wordt dat we in de maling zijn genomen omdat de zon echt niet tot in de middag op het uithangende terrasje schijnt hebben we er genoeg van. De man van de garderobe ziet dat we willen ontsnappen en loopt snel met ons mee. Hij geeft ons de jassen en zegt ‘tot ziens’.

Thuis kijken we naar een aflevering van Scandal. En genieten daar veel meer van dan het ‘scandal in de Rijswijkse Schouwburg’. Boeven zijn het.

 

 

Waar is het feestje? Niet daar is het feestje.

Vriendin en ik hebben een appartement gekocht dat nog gebouwd moet gaan worden. Sterker, er moet eerst nog afgebroken worden, dus voordat er werkelijk iets staat hebben we nog minstens twee keer Sinterklaas gevierd.

Dit is niet mijn eerste koophuis, het is nummer drie. Maar dit keer ging het allemaal niet van een leien dakje. Wat mis kon gaan, ging mis. En zelfs een dag voor het ondertekenen bij de notaris werden we nog geconfronteerd met kleine lettertjes die, zoals het hoort bij kleine lettertjes, een venijnige boodschap hadden.

Dus helemaal op ons gemak waren we niet gisteren. De afspraak bij de notaris was om 16.00 uur en dat is ongeveer spits bij ons in Den Haag. Met een onrustige buik reden we de file in. Maar we waren tien minuten voor de afspraak aanwezig.

Vertrouwen

Het vertrouwen dat het nu helemaal in orde was, hadden we niet. Waren we niets vergeten? Wat moesten we meenemen? We mogen naar binnen, vijf minuten voor tijd. Onze financiële man was er nog niet. De notaris, een statige, gebruinde, keurige man, wacht ons op achter zijn grote bureau. Onze financieel adviseur schiet ook snel naar binnen. We tekenen en staan om 16.01 buiten. Elkaar hijgend aan te kijken.

Enveloppe

Ik met een enveloppe in de hand. De hypotheekakte. Maar waar is de fles bubbels en het bloemetje? Waar is het feestelijke moment gebleven? Niet in de enveloppe in ieder geval, ik heb er nog ingekeken. Om 16.10 rijden we in de auto naar huis. We zijn stil van het grote gebeuren dat voorbij was voordat we het wisten.

Een kopje koffie bestellen op een verregende dag,

bezorgt meer vreugde dan een huis kopen!

Spelen

Vroeger speelde ik altijd postkantoortje. Dan was ik iedereen. De directeur, het meisje achter de balie, de mevrouw van de stempels. Ik ging elke keer achter een ander tafeltje zitten om mijn handtekening te zetten. Dat gevoel had ik gisteren een beetje. Alleen was ik niet de notaris. Dat was wel duidelijk. Zeker toen hij zei

Deze akte is in minuut opgemaakt en verleden te Rijswijk.

Toen konden we gaan.

Twee vrouwen en een makelaar

We hadden gisteren een aankoopgesprek bij een makelaar. Een eerste gesprek omdat we een optie hebben op een nog te bouwen appartement. Natuurlijk hebben we vragen. Deze staan keurig op papier en nemen we mee.

De ontvangst is vriendelijk. Op tafel ligt een prachtige brochure, bijna groter nog dan het te bouwen appartement. Zo gaat dat, weet ik.

Dikke map
Er ligt ook een dikke map. Ik weet niet wat het is de laatste tijd, maar dikke mappen vertrouw ik niet. Heb van te voren al geen zin om daar aan te beginnen. Maar dat moet wel, zegt de mijnheer en wel deze week nog. Met andere huiswerkopdrachten op het netvlies (was ik nu toch maar eerder begonnen) kijk ik naar Vriendin. Ze kijkt niet terug. De man neemt de map met ons door en wijst ons waar we straks moeten beginnen met lezen zodat we het gaan begrijpen.

Technische vragen
Dan neemt hij een boekje uit de map en zegt: ‘Deze ga ik nu alvast doornemen met u. Waarschijnlijk zijn dan de meeste vragen die u hebt, al beantwoord.’ Het gaat om de technische feiten van het gebouw. De samenstelling van het beton van de vloer, de muren, de dikte van de muren, de mogelijkheden van het verplaatsen van muurtjes. We luisteren en knikken.
Geen van deze vragen was ook maar een seconde bij ons naar boven gekomen. Bij anderen dus blijkbaar wel.

Zon
Wij willen zon. Of hij dat ook verkoopt. Zon op het terras? We willen weten welke kleur de raamkozijnen krijgen. En we willen een gashaard er in. De man verslikt zich bijna. Dat kunnen we vergeten.

We hebben een week de tijd om te lezen en vragen te stellen. Als we weggaan geef ik Vriendin de map aan. Ik neem de brochure. Of Vriendin de kleine hint begrepen heeft… ik denk het niet.