Tag: herinnering

Een muzikale herinnering aan liefdesverdriet

Gisteravond stond de tv aan terwijl ik iets anders aan het doen was. Ik hoorde een vrolijk deuntje. Maar niet alleen vrolijk, het schuurde ergens. Het deed zeer.

Hoe lang duurt een reclame? Lang genoeg in ieder geval om mij plots terug te brengen bij een oud vakantiegevoel. Een gevoel van verdriet, liefdesverdriet. Dat gevoel destijds was nog pijnlijker dan het woord doet vermoeden. Ik was niet alleen in die vakantie. We waren samen. Hij en ik.

De ideale man
Hoe oud waren we. Twintig of zo. Als ik dan toch een relatie moest hebben dan was hij toch de ideale man. En hij was het ook, maar niet voor mij. Dat wist ik alleen nog niet. Op het terras bij het hotel werd ‘s avonds live muziek gespeeld. Stellen dansten en zwijmelden in elkaars armen. Ik keek er naar en dacht alleen maar ‘ik kan het niet’. En die lieve jongen met wie ik was, snapte er niets van.

Pijn
Dat soort momenten herhaalden zich vaak op feestjes waar we aanwezig waren. Het ‘niet kloppen’ gevoel klopte altijd aan als stellen zich verliefd lieten zien. Ik kon me niet verliefd laten zien want ik was het niet. Ik had gekozen voor een veiligheid die nep was. We hebben het nog lang vol gehouden, hij en ik, want we hielden van elkaar. Hij meer van mij dan ik van hem. Dat knaagt nog altijd. Met hem is het helemaal goed gekomen gelukkig. Met mij ook op den duur.

Ik heb de reclame opgezocht en zie nu dat het van Coca Cola is. De beelden zijn vrolijk. Maar de herinnering aan de eenzaamheid, van hem en van mij, is het niet.

 

Foto’s van toen, wat is er waar?

Gisteren plaatste ik deze foto, en nog een foto van de tweeling, toen we een jaartje of dertien waren, op facebook. Ik kwam de foto’s tegen toen ik een van kasten leeghaalde en liet ze zaterdag zien aan mijn tweelinghelft.

Een leuke foto. Ik blijf hiernaar kijken. Ik ben die dikke, met die ietwat scheve mond en die ontzettende lach. Ik blijf er naar kijken omdat ik totaal nergens in mijn lijf voel, dat ik dat ben. Dat wij dat zijn. Dat wij daar dezelfde zijn als nu, in het klein weliswaar maar in wezen gelijk. Misschien is het wel een foto van twee hele andere kinderen en is ons altijd verteld dat wij dat zijn en dat ik dat ben aan die linkerkant. Zou zomaar kunnen. En als wij dat wel zijn: wie heeft die foto gemaakt? En waar hadden we zoveel lol om? Geen mens meer aan wie we dat kunnen vragen en als dat wel had gekund dat was die herinnering ook opgegaan in het grote geheel.

Die andere foto van toen we jonge meiden waren, die voel ik wel. Opgeruimd was ik en best tevreden.
Er is nog een foto van waarschijnlijk een jaar later. Daar sta ik in een te strak en stoer, paars corduroy pak totaal ongelukkig te zijn. Te dik en volkomen ontevreden met wie ik was of moest zijn. Je vraagt je af wat er in die tussentijd gebeurd is. Dat je van een gelukkig kind een ongelukkig jong volwassene wordt!

Foto’s vertellen een verhaal maar niet het hele verhaal. Maar dat ik van mijn tienertijd tot ver in mijn volwassen leeftijd niet gelukkig was, dat weet ik. Ik heb ooit een horoscoop laten maken. Daarin stond dat ik snel volwassen zou zijn maar later, op oudere leeftijd, weer de onbevangenheid van een kind zou verkrijgen. Als ik naar dit dikkerdje kijk dan denk ik dat op de goede weg ben. Er moeten weer wat kilootjes af maar die lach voel ik steeds vaker. Vorig jaar zei ik zelfs hardop dat ik in de zomer een jurk zou kopen. En dragen, ja.

Wat een fijne horoscoop.

Zes jaar nu

oudersEerlijk waar. Ik dacht net echt even, waar ga ik het over hebben. Terwijl vandaag toch zo’n dag is dat ik dat wel zou moeten weten maar blijf ik daar over schrijven? Elk jaar?… Ja dus.

Zes jaar geleden overleed onverwacht mijn moeder. En ik wil eigenlijk ‘onze’ schrijven want denk ik aan haar, dan denk ik aan mijn zussen en broer. Een dag na haar verjaardag, een dag na gebak eten in het ziekenhuis kwam dat vreemde telefoontje over dat onverwachte overlijden. En begrepen we ineens waarom ze de dingen had gezegd die ze zei die dag daarvoor.

En deze foto stuurde E. laatst naar mij, een foto die ik niet ken. Een vader, een moeder, een zus en een tweeling waarvan ik waarschijnlijk die bolle ben en een broer die nog geboren moest worden. Ik zie twee jonge mensen, blij, vrolijk. Een gezellig huis want daar was mijn moeder van. Altijd bloemen. Gele fresia’s, waarschijnlijk om dat het goedkope bloemen waren want het was altijd moeilijk rondkomen. En ik zie mijn vader, een jonge vent, stoer. Een man die altijd op de verjaardag van mijn moeder bloemen gaf met een handgeschreven kaartje. ‘Van je liefhebbende man, B’. Elk jaar opnieuw, die formele, liefdevolle woorden in dat keurige, schuin geschreven handschrift. Een mooie herinnering aan die zwijgzame man. Toen wij afscheid van haar namen, stonden er 24 rozen. En terwijl op de achtergrond de muziek te horen was van Ramses Shaffy, 24 rozen, zong ik van binnen zachtjes mee. De liefde voor muziek en cabaret, bracht zij over op mij (ons).