Tag: groepen

Groepshug

Ik zag deze week Hollands got talent. Ik ben fan van al die vreselijke talentprogramma’s omdat ik geniet van talent. Deze keer waren er twee groepen met een bijzonder verhaal.

Er was een vrouwenkoor met een mannelijke dirigent. Een stille, afstandelijke man. Later bleek in het publiek nog een groter deel van het koor te zitten zodat het een bijzonder optreden werd. In het gesprek met de man vertelt hij dat kort geleden zijn vrouw is overleden aan kanker. Het koor zingt ook alleen maar ter ondersteuning van al die mensen die lijden aan kanker. Na afloop huilen er vrouwen en mannen en je ziet de warmte die hen bindt.

Dansen

Dan komt er een breakdancegroep. De leider en zijn vier pupillen, drie jongens en een meisje. Ze zijn echt goed. De leider vertelt over zijn verbondenheid met de jongeren. Hoe hij hen bij alles steunt. De jongeren vertellen over de band die ze onderling hebben en hoe de groep hen in leven houdt.

Ik word altijd zo blij van dit soort verhalen. Groepen zijn ook een essentieel onderdeel van mijn leven. Ergens bij horen maar vooral je ergens bij horen voelen, is een groot cadeau. Ook je familie is zo’n groep, je collega’s, je sportclub. Elke groep waarin je iets deelt met elkaar waardoor de verschillen wegvallen is een anker in je leven.

Leren van de verschillen

Wat het mij heeft geleerd en gegeven is vooral te leren houden van de verschillen maar dat daaronder iets verborgen ligt wat sterker en groter is. De overeenkomsten. De behoefte om gezien te worden en geliefd te zijn. In mijn geval was de grootste les dat ik ook mag geven. Dat wat ik geef de moeite waard is. En zo werd ik een ‘groupie’.

Vrouw & Co is een cadeau

Toen ik bekend maakte te gaan stoppen bij Vrouw & Co was de verrassing compleet. Niet het minst bij de mij meest dierbaren. ‘Weg bij je kindje?’ en ‘dit betekent zoveel voor je’. En het is allemaal waar. En de titel ‘Vrouw en Co is een cadeau’ meen ik ook uit de grond van mijn hart. Maar eigenlijk moet er staan: een groep waar je je thuis voelt is een cadeau.

Dit is een foto van een buitenoptreden van een paar weken terug. Gisteravond hadden we onze laatste repetitie voor de zomervakantie en traditiegetrouw wordt dat gevierd met heel veel hapjes en drankjes. De avond daarvoor had ik een etentje met mijn schrijfgroep als afsluiting voor de zomer. Mij net zo dierbaar.

Zo lang al…

Maar het koor gisteravond. Bij een van ons thuis in een heerlijke tuin. En met twee vrouwen erbij die door ziekte al enige tijd niet konden komen. En ik kijk vanaf de bank naar ze en geniet en ben ontroerd. Zoveel maken we samen mee. Lief en leed. Die ene die altijd teveel beweeg, beweeg nog steeds teveel. Die ander die vol passie en overgave wil zorgen dat het werkt, is de passie niet verloren. Kwetsbaar staat ze tussen het koor, op zoek  naar haar stem, want hoe klinkt het ook weer, wat is dat ook weer: zingen?

Ouder

En ik zie hoe we met elkaar ouder zijn geworden. Sommigen denken al over pensioen en stoppen met werken. Maken plannen voor ‘later’. Hoge stemmen worden lager. Maar wat gebleven is, is de lach. Het lachen om niets en daar van genieten.

Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat je doet met elkaar maar vindt een gemeenschappelijk doel en doe het samen. Het verrijkt je leven op zoveel manieren. Ik blijf het bijzonder vinden dan vrouwen, zo verschillend van karakter, een groep vormen waar voor iedereen plek is. En het gaat nooit vanzelf, dat weet ik wel maar juist dat maakt een groep boeiend.

Eén ding weet ik zeker. Ik blijf ‘groepen’.

 

De warmte van een groep

Groepen. Ik houd er van. Om onderdeel te zijn van een groep. Een koor, een schrijfgroep, familie, collega’s. Ergens bij horen en aandacht hebben voor elkaar. Gisteren kwamen we weer bij elkaar voor de schrijfgroep. We schrijven en praten, veel.

Gisteren zei M. ‘Zonder onze teksten waren we nooit een groep geweest’. Dat is zo. We begonnen ooit als vreemden voor elkaar. En lazen, wat onzeker, onze verhalen voor aan elkaar. Experimenteerden met vormen, gedichten, sommige publiceerden zelfs. Een groep gebaseerd op een geschreven verhaal. Totdat er vriendschap bij kwam kijken.

Groeien en bloeien

Want hoe gaat dat? Je praat wat na, je deelt ervaringen, neemt mensen mee in jouw eigen wereld. Soms een wereld van tranen, soms van geluk. En we weten plotseling meer van de schrijver dan alleen het geschreven verhaal. We volgen maandelijks elkaar lief en leed en het rondje koffie duurt langer nu dan in het begin. Want eerst vertellen we elkaar hoe het gaat en wat er niet gaat. En het borrelrondje aan het eind, duurt langer dan in het begin. En we blijven maar schrijven.

Zien

En in het schrijven zien we elkaars worstelingen en geploeter. Niet zelden gerelateerd aan geploeter in het leven. En heel soms zien we ook de diepte waaruit geput wordt. Dan zijn we samen stil. Een schrijfgroep in stilte levert vaak weer verhalen op.

Een groep vormt zichzelf. Door afhakers en blijvers. En zij die blijven zijn een groep omdat er meer is dat verbindt dan alleen de reden waarom die groep bijeen ooit bijeen is gekomen. En daar houd ik van.