Tag: geluk

Klein moment van geluk: nu even niet

Ik schreef zojuist een heel mooi blog. Misschien wel de mooiste ooit. Over geluk. Niet over ‘hartjes-geluk’ of ‘baby-geluk’ maar over ‘zijns-geluk’. Mooi was het. Tevreden sla ik de pagina op. Er verschijnt een melding: niet opgeslagen’ zegt het systeem. ‘Dat zal wel’, dacht ik maar toch voor de zekerheid mijn tekst even gekopieerd en uit de pagina geklikt.

Inderdaad. Niet opgeslagen. Maar geen punt want deze dame had de tekst gekopieerd. Ik moet opnieuw inloggen. Ze willen een wachtwoord. Ik zoek het wachtwoord op (paradise moet je weten) en plak het wachtwoord in het vakje. Het mag. Ik mag naar binnen. Maar een nieuwe pagina aan en tik de titel: Klein moment van geluk. Plak dan de tekst van mijn blog in het tekstvlak. ‘Paradise’ staat er.

Ik ben er klaar mee.

Wij zijn gelukkig en piekerpillen

Nederland staat op de zesde plaats wereldwijd als het gaat om geluk. Dit onderzoek is gepubliceerd in het World Happiness Report 2017.Ook werd deze maand bekend dat ruim een miljoen Nederlanders antidepressiva slikken.

Ondanks of dankzij?
De vraag is nu: is er een relatie. Ik hoorde iemand zich verbazen over dit feit, terwijl ik stiekem denk ‘natuurlijk zijn we daarom gelukkiger dan anderen. Stop er een pil in en hoppa!
Ik weet wel dat dit niet echt opgaat maar de gedachte vond ik grappig. Hoe komen we aan zoveel geluk en aan zoveel ongelukkige gevoelens?

Meten
De mate van geluk wordt aan de hand van een aantal criteria gemeten. In het rapport wordt geluk gedefinieerd aan de hand van factoren als: gelijke verdeling van welvaart, sociale verbondenheid, vertrouwen in de samenleving en de overheid, kwaliteit van de zorg en vrijheid.

Zo net na de verkiezingen is dat toch opvallend. Onze basis is dus oké maar de randvoorwaarden wellicht niet. Omdat we daar zelf verantwoordelijk voor zijn?

Piekerpillen
Klinkt niet aardig voor mensen die lijden aan een zware depressie. Maar het is toch te hopen dat er geen miljoen Nederlanders kampen met deze rot ziekte. Ik spreek uit eigen ervaring dat het slikken van een pil mij nog steeds helpt met het kunnen omgaan met mijzelf in het leven. Dat ik me daar niet (meer) voor schaam omdat het mij zoveel gelukkiger heeft gemaakt. Maar het is geen wonderpil. Je moet vooral aan de bak met al je onhebbelijkheden, je ego (en soms je ega), je frustraties, je kwetsbaarheid, je kracht, je gedachten. Je moet het lef hebben jezelf onder onder ogen te komen.

En eerlijk gezegd is dat een doorlopend proces.
Maar als je van dat proces leert houden, word je daar ook gelukkig van. Met of zonder pil.

 

Mensen zijn zo mooi. In essentie.

fig-1272928_640Paul Witteman heeft een nieuw programma waarin hij op zoek gaat naar geluk. Door gewoon eens een aantal workshops of activiteiten te doen die ‘geluk’ beloven. Denk aan yoga, mindfulness, springen in de zee om maar eens wat te noemen en knuffelen met wildvreemden.
Witteman is niet direct de man die zich daar open voor zou stellen maar hij doet het en is gematigd positief, wat in zijn geval al best heel bijzonder is.

Op zoek naar geluk. Witteman zegt: ‘Ik ben zeker niet ongelukkig maar ook niet zo gelukkig als zou kunnen’. Ik herken dat. Hoewel, het besluit om voor mezelf te beginnen en alleen nog maar te schrijven, brengt het geluk al heel dichtbij. Ik schreef al eerder over een gevoel van bijna jaloezie als ik honderden jongeren met hun armen in de lucht met God horen zingen. Wat een heerlijkheid toch als je je over kan geven aan iets buiten jezelf.

Ik heb zelf ook veel geknuffeld met wildvreemden. Niet zomaar op straat hoor maar op een setting die daarvoor bedoeld was. En geloof me, ik ben geen knuffelaar. Die bijnaam zal ik nooit verdienen. Om nu te zeggen dat ik elke knuffel even heerlijk vond is overdreven maar er waren er bij waarin ik me thuis voelde. In de armen van wildvreemde mannen en vrouwen. Lichamen tegen elkaar en ademen. Elkaar in de ogen kijken en iets zien of laten zien wat je eigenlijk verborgen wilde houden. Plotseling een traan voelen rollen over je wang en bijna verbaasd zijn dat die stille traan uit jou komt. En niets zeggen want woorden maken meer kapot dan je lief is.

Ik denk dat geluk vooral heel klein is. En dichterbij dan we vaak vermoeden. We gaan op zoek naar het grote geluk en gaan bijna achteloos om met het onzichtbare. Een zonnestraal, een sneeuwvlok, een hond die opgerold in zijn eigen warmte ligt te slapen, een kraaiende baby, een prachtige stem, een mooi gedicht, een kaart of zomaar lieve woorden van iemand. De mensen om je heen om van te houden.

We hebben alles om gelukkig te zijn. Ik heb alles om gelukkig te zijn maar blijkbaar gaat het niet om alles hebben. Maar om alles zijn. En ‘zijn’ is moeilijk. Dat kun je eigenlijk alleen maar met anderen want alleen kun je je nergens aan spiegelen. Mensen zijn zo mooi. In essentie. Hopelijk vinden we samen die essentie terug.

Geluk=

Vroeger had je die spreuken over Liefde=….. Dan kwamen er allemaal simpele regels met simpele zinnen achteraan. Bijvoorbeeld: liefde= samen een moorkop delen.

Vannacht, in bed, blikte ik in gedachten eens terug op het weekend en kwam tot de volgende conclusie:

Geluk is dat je vriendin na twee dagen leukigheid terugkomt en je begroet alsof zij een jaar is weggeweest.
Geluk is bij iemand langsgaan waarbij het leven niet bepaald over rozen gaat en dan toch een flikkering licht ontdekken.
Geluk is een doodsbange hond ontmoeten die zijn kop op je schoot legt.
Geluk is samen met Vriendin constateren dat we eindelijk een rustige week voor ons hebben. Om er achter te komen dat we vier avonden achter elkaar weg ‘moeten’ maar dat alle afspraken voelen als thuis-zijn.

Misschien is geluk= liefde?