Vuile lafbekken

Ik wilde vandaag over iets anders schrijven maar bij het ontwaken voel ik me akelig, verdrietig en machteloos. De kinderen Lili en Howich worden vandaag uitgezet. Wat een vreselijk woord voor kinderen die niets hebben misdaan. Uitgezet, opgehoepeld, opgerot.

En ik heb niets nieuws toe te voegen aan alles wat al gezegd en geschreven is. Aan datgene wat mensen met verstand en compassie al gemeld hebben. Mijn tranen zullen niet de druppel zijn die de witte heren uit Den Haag op andere gedachten zullen brengen en maak je geen zorgen, met ‘witte heren’ bedoel ik ook de ‘vrouwen’. Ik bedoel de hele kliek die nu over elkaar heen struikelt met een vastberadenheid die ik ze nog nooit ergens heb zien tonen. Gadverdamme.

Rutte ging dansen

Rutte had nog wel wat te zeggen. Het deed hem echt ook wel iets maar als ze nu geen statement zouden maken dan zou er helemaal geen draagvlak meer zijn voor mensen die echt opgevangen moeten worden. En toen ging hij dansen bij Anouk in Scheveningen. Ik weet dat Anouk haar nieuwe Nederlandse single daar niet gezongen heeft maar had ze het maar gedaan. Stilte gevraagd en het opgedragen aan heer Rutte himself en aan zijn makkers die naast hem heupwiegend genoten van de Nederlandse geneugten.

‘Ik heb het met je rotkop gehad’. jij huichelaar’

Ik val in herhaling. Want zorg ervoor dat procedures die een kinderleven duren niet meer mogelijk zijn. Het is een misdaad en heeft niets maar dan ook niets met ‘rechtvaardigheid’ te maken. Als je zo stoer wilt zijn zoals je nu lafhartig doet, zet die stap dan eerder.

Toen ik gisteravond het laatste nieuws hoorde over de kinderen dacht ik alleen maar ‘ren, ren, ren voor je leven’. Maar Vriendin opperde dat ze waarschijnlijk al ergens zijn waar niet meer gerend kan worden.

Waar ik zo bang voor ben is dat wij allemaal doorgaan met ons leven en dat is precies wat de politiek al bedacht had en op gehoopt heeft. Volgende week praat niemand er meer over. Mag Blok blijven, mag Pechtold buiten de pot pissen, mogen bedrijven die hier niets te zoeken hebben zich hier investeren en zijn Lili en Howick schaduwen die langzaam verdwijnen in een grijze ledigheid.

Nederland. Nederigland. Schaamteland.

 

Vergeet Mij Niet

Lien de Jong (84) © Ernst Coppejans

Donderdag 6 september was bij Pauw een gast die veel indruk op mij maakte. Lien de Jong. Een krachtige, prachtige dame met een geschiedenis om te willen vergeten. Bart van Es schreef een boek over haar leven.

Het verhaal is al boeiend genoeg maar dat is niet perse wat mij zo raakt. Het is de uitstraling van deze vrouw. De lach, de ogen die spreken, het kordate, het onbreekbare, het tere ook.

Vergeet mij niet

Bart van Es, de schrijver van Vergeet mij niet, woonde bijna zijn hele leven in het buitenland. Een verhaal uit zijn Nederlandse jeugd blijft hem bij. Over het Joodse meisje Lien dat bij zijn familie zat ondergedoken. Hoe het contact plotseling verbroken werd en hij zich afvroeg wat er van Lien de Jong terecht was gekomen. Wat was haar verhaal. Hij zoekt haar op en dat is het begin van een vriendschap en een boek dat deze week verschijnt.

Ik ken het boek nog niet, maar ik hoor in het interview bij Pauw de verschrikkingen. Er wordt een brief voorgelezen van de moeder van Lien aan de pleegouders van het meisje. Een prachtige brief van een moedige moeder. Een liefdesbrief van een moeder waarmee ze haar dochter weggeeft uit liefde.

Generatie

Als ik verhalen als deze hoor of lees, besef ik altijd zo goed dat mijn generatie een gelukkige generatie is. Van na de oorlog en waarschijnlijk ook van voor de oorlog. En ik hoop en bid dat ‘voor de oorlog’ nog heel lang gaat duren. Voor al die jonge mensen die nu spelen en zingen en geloven dat het voor altijd zo zal blijven. Daarom zijn de verhalen van toen het anders was en zoveel slechter dan nu, zo belangrijk. Om het nooit voor lief te nemen.

Deze week was er veel ophef over een interview met priester Antoine Bodar. Met wat hij zegt over transgenders en homoseksuelen ben ik het niet eens, hoe kan ik, maar in essentie begrijp ik wel wat hij zegt. Natuurlijk preekt hij voor eigen parochie maar als we de parochie loskoppelen dan denk ik ook dat wij ons hier over zoveel dingen zorgen maken omdat we de tijd en de ruimte hebben om ons zorgen te kunnen maken.

Leven en overleven

Wij leven en ik heb nog nooit het gevoel gehad te moeten overleven. Niet in praktische zin. En dan zit daar zo’n oude dame aan tafel die alles heeft meegemaakt wat nooit had mogen gebeuren, ze heeft het overleefd en ze leeft misschien juist daardoor wel meer. Zij weet in ieder geval echt waar het om draait. Wij kunnen slechts raden. En ik wil het zelf niet meemaken, natuurlijk niet. Maar ik wil wel herinnerd blijven worden aan hoe het ook kan zijn. En dankbaar blijven.

 

Schrijf eens even een tekstje…

Vroeger werkte ik in een kinderdagverblijf. Had ik te maken met een ouder die bijvoorbeeld pedagoog was. Nooit iemand gezien die er zo’n zootje van maakte met haar eigen kind. Zo is het ook als je jezelf tekstschrijver noemt. Maak dan maar eens een tekst voor jezelf.

Twijfelen aan alles. Aan punten en komma’s, aan inhoud en vorm, aan lengte en omvang. Als iemand mij vraagt een lied te maken of een gedicht dan ligt het eindresultaat twee uur later op tafel. Mijn website kostte iets langer. Maar, hier is ‘ie dan en ik ben er blij mee.

Van teksten naar meer

Als zzp’er moet je continue mee bewegen, soms meer dan je lief is. En keuzes maken. Ik was eigenlijk van alles, ik ben eigenlijk van alles. Juf creatief schrijven, webbouwer, liedjesmaker, dichter, blogger, organisator, therapeut. Maar teveel is niet goed. Dus ik ga me voortaan richten op twee zaken die ik geweldig vind om te doen: schrijven en websites bouwen. Voorlopig geen lessen verzorgen of partner worden in die mooie nieuwsbriefapplicatie. Of me richten op levensverhalen. Of mijn therapeut zijn combineren met schrijven, of zal ik dat wel …

Mijn portfolio moet nog uitgebreid worden. Maar dat komt later wel.

Vandaag gaat mijn site de lucht in en dat lucht op. Als je het wilt delen is dat ‘meer dan lief’. Benieuwd naar jullie reacties.

www.av-teksten.nl

 

 

 

 

Menschen, menschen

Wat is er leuker, fijner, interessanter en pleasanter dan mensen te bekijken die langs lopen terwijl je zelf vrij relaxt achter een glaasje van ‘t’een en ander’ zit? Bijna niets. In Valkenburg was het dit afgelopen weekend nog vrij druk. We konden een plaatsje bemachtigen en keken onze ogen uit.

Wat zijn er toch veel van ons soort. En hoe verschillend zijn we wel niet van elkaar. Het leuke van Valkenburg is dat mensen minstens twee keer langs komen, heen en terug. Je kan namelijk geen andere kant op. Dus wil je eens gaan kijken waar je gaat eten dan loop je heen, dan loop je weer terug en dan pas de derde keer neem je het besluit.

Uiterlijk

Terraskijkers mogen gewoon alleen maar op uiterlijk beoordelen. Er is geen tijd voor een nadere kennismaking dus we hoeven ons ook niet te houden aan allerlei beleefdheidsonzin zoals ‘misschien is ‘ie best aardig’ of ‘ze zal toch iets hebben’. We mogen ongegeneerd fluisteren wat we denken in de wetenschap dat we zelf ooit weer dat terrasje af komen en beoordeeld zullen worden. Ik wil het niet weten.

ANWB stellen

Ik heb eerder geschreven over echtparen die in dezelfde kleding (M/V) lopen maar dat bedoel ik nu niet. Wist je dat echtparen ook op elkaar gaan lijken? Of er liepen allemaal broers met hun zussen hand in hand door het gezellige straatje. Baasjes gaan op hun honden lijken, mannen op hun vrouwen of andersom. Stiekem zou ik best op mijn hond willen lijken. Zij krijgt meer complimenten op één dag dan ik in mijn hele, lange leven heb mogen ontvangen.

Maar wat een trainingspakken, dikke buiken, dunne billen, schele ogen, grote neuzen, strakke shirtjes, blauwe ogen, bruine ogen, grote borsten, hangborsten, botoxlippen, hoge hakken, wielrenbroekjes, wielrenbroekjes met hele dikke buiken, kinderen als miniatuurtjes van hun ouders, mannengroepen, vrouwengroepen, moeders en dochters, vaders en vriendinnen, verliefden, verlepten, verlaten mensen.

Vertrekken

Als we opstaan omdat we toch uiteindelijk daar niet kunnen blijven zitten, vervrouwen we ons. Staan rechtop, buiken in en lopen langs de overvolle terrassen met de ogen op ver gericht. Vooral niet kijken wie er naar ons kijken. Niet proberen de blikken te vangen om te vermoeden wat ze tegen elkaar fluisteren. Dat kan nooit veel soeps zijn. We weten er alles van.

Eénakter in Broekhem

We verblijven in een familiehotel in Valkenburg. Simpel, eenvoudig, betaalbaar. Lovende kritieken op internet.

Als we ons melden sloft van achteren een kleine man onze kant op. Kalend, tenger, spreekt hij met een hele zachte stem zonder enige intonatie. Door zijn Limburgse accent en de stilte in het hotel en in de man voel ik me alsof we op de set stappen van een oud Hollandse klucht.

Verhaal

Hij draait zijn verhaal af zoals hij dat al honderd jaar doet. Elke mogelijke vraag die we zouden hebben is als antwoord verwerkt in de monoloog. Het verhaal van de twee sleutels legt hij twee keer uit. Een sleutel voor de kamer en een sleutel voor de buitendeur. Of we dat begrijpen? We knikken. “Wificode is straatnaam”, gaat hij verder. “Kleintjes, nergens grote letters, ook niet de eerste”.

Parkeren

Hij wijst ons hoe te rijden om op de parkeerplaats te komen. Als we ons vijf minuten later melden vanaf de achterkant van het hotel, is hij lichtelijk verbaasd: “U heeft het gevonden?” Er klinkt bewondering door in zijn stem.

Rustig avondje

We gaan ergens eten en rijden nog even langs het hotel omdat ik iets vergeten ben. We parkeren aan de voorkant. Als het belletje klinkt dat onze entree verklapt, is de man er weer. Als een popup-mannetje uit een opengeslagen boek.

“U gaat van achteren weg, u komt van voren weer binnen’ mompelt hij. Zoiets heeft hij nog niet eerder meegemaakt. Hij wenst ons een rustige avond en welterusten. Ik zeg dat we nog weggaan. De man kijkt verbouwereerd en is van slag. “U zei toch net dat u al gegeten heeft, dus ik dacht ….”.

Als we na middernacht via de achteringang naar binnen gaan met de tweede sleutel, komt hij aangeschoven. ‘U gaat van voren weg en komt van achter binnen. Zeker om het huis gelopen.’ Hij verwacht geen antwoord, hij zoekt het zelf al jaren uit. We wensen hem een goede nacht. Als twee ondeugende kinderen glippen we onze kamer binnen. En nu gaan we ontbijten. Wat een spanning.

In gesprek met een fruitvlieg

Ieder huisje heeft z’n kruisje, dat weet ik wel. En ik ga ze ook niet groter maken dan ze zijn maar ik erger me gek aan fruitvliegjes.

Vanmorgen trof ik mezelf mijmerend en mompelend aan boven mijn zelfgefabriceerde fruitvliegjesvanger.
‘Er zijn er toch een paar gesneuveld etterballen’. Ik zei het echt hardop. Het is mij ernst.

Wat ik ook doe, hoe ik ook schoonmaak, ze blijven komen en gaan. Fruit in de koelkast, wat niet goed is voor het fruit, maar soms moet je kiezen: gezondheid of veiligheid.

Siroop

Ik googel op geheime recepten waarmee je de fruitvlieg in een keer vertelt op te zouten. Azijn komt voorbij, witte wijn, siroop. Je kan ook van die dingen kopen waarin een of ander goedje zit dat ze aantrekt. Van die gezellige ronde vormpjes waarin ze verdwijnen. Erger zijn die met een kartonnetje en daarin een flesje met eenzelfde zoete lekkernij. Het kartonnetje is aan de binnenkant bekleed met een plakkerige substantie waar ik mijn eigen vinger niet meer van af krijg. Echt waar, gebeurd. Zo’n flesje moet je ook niet per ongeluk omstoten. Ook gebeurd.

Wespen

Anders erg vind ik de wesp. Fruitvliegjes vind ik smerig, wespen vind ik eng. Er schijnen er veel onderweg te zijn. Ook daar googel ik weer op, hoe me te wapenen tegen de WESP.

Vliegenmepper

Ik wilde een vliegenmepper want ik ga er van uit dat ik daarmee ook een wesp naar beneden kan halen. Maar er zijn geen ouderwetse vliegenmeppers meer. Wel van die elektrische waarmee je het beestje een schok geeft. Dat vind ik gemeen en een ongelijkwaardige strijd. Ze lachen me uit als ik dat zeg, mijn vrienden. Maar met een vliegenmepper kan ik nog misslaan en dan heeft de tegenpartij gewoon gewonnen. Zo simpel is het leven soms. Met zo’n schokkenmepper hebben ze geen schijn van kans.

En trouwens, het helpt ook niet tegen fruitvliegjes. Ze ontspringen de dans en vliegen door de mazen van het meppernet.

Het moet maar snel gaan winteren.

 

María Isabel Anita Carmen de Jesús Vargas Lizano

Chavela Vargas en Frida Kahlo

Op de een of andere manier kwam ik haar googelend tegen: Chavela Vargas. Heel vaag zegt het me iets maar niet veel. Ik zoek verder, ik luister en lees en raak in de ban en onder de indruk van deze vrouw.

Dick Hovenga schrijft: Chavela werd in Mexico de koningin van de rancheras genoemd, en ze was een heldin. Met meer dan 80 albums op haar naam is ze een ware legende geworden.

De zangeres hernoemde zichzelf in 1942 Chavela. ‘A bull came out to charge against life, goring and kicking. I would fight like a bull and march on’, zoals ze het zelf ooit gezegd heeft. Haar recalcitrante aard deed haar in de rancheros belanden, een Mexicaanse macho muziekstijl die vooral door mannen werd beheerst. Zij maakte daar een geheel eigen versie van met teruggeschroefde ritmes en andersoortige teksten en creëerde daarmee haar eigen(wijze) wereld. De wereld waarin zij leefde en waar machismo en homofobie (Vargas was lesbisch) normaal leek stond zij op de barricaden met haar gitaar en stem.

Meest macha van alle macho’s

Vooral haar verschijning viel destijds op: ze doorbrak het stereotype van de in hoepeljurk heupwiegende ranchera-zangeres en verscheen in broek op het podium. Sterk, eigenzinnig en serieus.

Ze stripte de Mexicaanse muziek van zijn kenmerkende vrolijkheid en keerde zich naar de gewonde ziel van haar land.

Dat ze op vrouwen viel, speelde destijds in haar openbare leven noodgedwongen geen rol. Ze was ‘het meest macha van alle machos’ en velen leken best te weten dat de grote liefde die ze eens bezong in werkelijkheid Frida Kahlo was, maar Vargas zou in het homo-onvriendelijke Mexico pas als 81-jarige haar seksualiteit publiekelijk omarmen.

Hoe meer ik over haar lees hoe meer ik haar bewonder. Om haar moed, om haar eenzaamheid. Ik ben gaan downloaden en luister met ontroering naar een gekwetste vrouw. Ik wilde het gewoon even delen.

Daarom. Marktplaats. Niet.

Zoveel spullen die weg mogen, zo weinig zin in gedoe. Maar, zeggen anderen, je kunt het toch eerst proberen op Marktplaats? Een tientje is een tientje. Ja, dat is zo. Maar dat gedoe…

Toch besluiten Vriendin en ik het maar eens te proberen. Foute ervaringen uit het verleden geven geen garantie, dacht ik nog optimistisch. Gewapend met fototoestel struinen we ons huis af. En ik plaats even later de foto’s op Marktplaats.

Leren stoel

Ooit kocht ik een zwarte, strakke, leren relaxstoel. Al vrij snel werkte het mechanisme van het voetendeel niet meer. Tijd om terug te gaan naar de winkel. Niet gedaan natuurlijk.
Nu staat de stoel, een paar jaar later, te staan op wat we maar even de rommelkamer noemen. Ik bied hem aan voor 40 euro. Iemand biedt 20. Dat hoort bij het spel. Ik zeg 30. Een uur later stuurt de Iemand een e-mail.
Iemand: Is ‘ie echt leer?
Ik: ‘Ja’
Iemand een uur later: ‘Voetending werkt niet. Niet? of een beetje niet?”
Ik: ‘Beetje niet. Prima stoel ook zonder voetending’.
Iemand een uur later: ‘De vrouw vraagt wat voor kleur de leuningen hebben, foto is onduidelijk’.
Ik: ‘foto is niet onduidelijk’.
Iemand: ‘maar grijs of metaal? Wil de vrouw weten.”
Ik: ‘zeg tegen De Vrouw dat het metaal grijskleurig is’.
en ‘laten we er mee ophouden, stoel kost me nu al meer dan ik had gewenst’.
Iemand: ‘Ik kom hem ophalen voor zoveel euro’.
Ik: ‘Besloten om de stoel te houden, ben er nog eens op gaan zitten en het is echt een vreselijk lekkere stoel. De grijze metalen armleuningen geven mijn armen net de steun die ik nodig heb en het voetending glijdt gewoon lekker met me mee’. 
Iemand anders voor een kastje.
“Kunt u vervoer regelen”?
Iemand anders voor een televisie
“Kunt u hem een half jaar bewaren?”

We zijn niet wijs met z’n allen.

Klaar mee

Nog nooit ergens zo klaar mee geweest.
Alles wordt aangeboden bij de Kringloop of bij het grofvuil geplaatst waar het vanzelf een bestemming krijgt door de ‘geheime-dienst-van-de-grofvuil-speurders’. Ik vind het best. Wat een desillusie. Net zo erg als de gratis weggeefappgroep die we gestart waren. Zelfs gratis zijn onze spullen onverkoopbaar.

Heb nog snel wel iets op Marktplaats gezet.
Te koop: Iemand. Vervoer wordt geregeld. De vrouw mag mee. Doet het nog.

 

Glennis Grace: nederigheid staat haar niet

“De Amerikaanse Glennis is een Glennis in spijkerbroek”, schreef Nynke de Jong in haar column in het AD. En ik dacht: verrek. Dat is het wat zo schuurt. Glennis Grace doet mee aan America Got Talent en heeft een plek in de halve finale veroverd. Ik ben fan van Glennis of moet ik zeggen ‘was’?

Als ik zeg hoe goed ik Glennis Grace vind worden er neuzen opgetrokken. Ja ze is goed maar zó arrogant, geen leuk mens, enzovoort. Ik weet het niet, ik ken haar niet. Ik hoor haar stem en denk alleen maar ‘wat een stem’. Nu doet ze mee aan America Got Talent en we zien een Grace die ik niet ken. Nederig, meisjesachtig, verlegen, schuchter.

De Jong schrijft in haar column dat niet alleen de stem belangrijk is maar ook het verhaal. En dat verhaal wordt verteld en keer op keer herhaald. Glennis Grace als ‘single mom’, als vrouw die  in het eentje moet doen, over haar zoon die zei: ‘Mam, je moet dit gewoon doen’.

Bah, bah, bah

Als Glennis bij haar eerste auditie op komt lopen valt me al op hoe eenvoudig ze eruit ziet. Een spijkerbroek, een wit t-shirt een lang vest. Ze knijpt haar ogen dicht en speelt een verlegen meisje die eindelijk de stap durft te nemen. Door De Jong beseft ik dat het één groot opgezet plan is  in de marketingcampagne die ‘Glennis speelt nederig’ heet. Weet je, ik houd er niet van. En elke keer vraagt de jury: ‘hoe heet je zoon ook alweer?’, en ‘bedank je zoon dat hij je zover heeft gekregen om mee te doen’, ‘jij geeft hoop aan al die alleenstaande vrouwen die misschien ook een droom hebben’. En Glennis buigt het hoofd.

‘Ik ben als dat nodig is de grootste bitch die Nederland heeft’

Moeder en heilige

Glennis Grace staat toch vooral bekend om haar grote bek. En je mag haar juist daarom of juist daarom niet. Ik wist dat ze een zoontje heeft maar de naam was mij onbekend. Ze zal ongetwijfeld van haar zoontje houden maar dat hij haar gesmeekt heeft om een droom te verwezenlijken? Ze speelt het spel zoals haar opgedragen wordt maar voor mij heeft ze pas echt ballen als ze zegt: Ik doe daar niet aan mee. Ik ben geen zielige, alleenstaande moeder, ik ben als dat nodig is de grootste bitch die Nederland heeft en ik ben dat omdat ik fucking goed kan zingen en nu eindelijk eens carrière wil maken in een land dat groter is dan Madurodam.’

Maar Glennis Grace voegt zich met gemak in het spel dat gespeeld moet worden.
Ik vind haar nog steeds één van de beste zangeressen die ik ken en dat blijft.
Maar nederigheid is een oprechte eigenschap van mensen die groter zijn dan ze zelf denken en dat heb ik nog nooit gedacht bij Glennis Grace.

 

Schaamte heeft geen kleur

Een vrolijk plaatje toch? ‘Ons’ oranje. Lekker weg. De zon tegemoet. Niet als je Howick en Lili bent. Vertrekken richting zon is niet altijd een vrolijke en zelfgekozen weg.

“De hoogste bestuursrechter bepaalde vrijdag dat de in Nederland opgegroeide kinderen in navolging van hun moeder naar Armenië uitgezet moeten worden. De kinderen hebben volgens de Raad van State geen recht op asielvergunning omdat zij niet hoeven te vrezen voor vervolging of ernstige schade door de autoriteiten”.

Boos en schaamte

Ik ben boos en schaam me dat we dit toelaten in dit land. En ik weet het, er zijn regels, we moeten ons houden aan de wet, we moeten ergens een lijn trekken. Maar moet dit over de rug van kinderen? Als je als land zo veel procedures kent dat een gezin jarenlang kan procederen dan moet je zelf op die blaren zitten. Regel of iemand mag blijven binnen een jaar of tenminste binnen zo’n termijn dat het eerlijk is voor alle partijen.

In het geval van Howick en Lili is het anders gegaan. En zo zijn er nog zoveel meer kinderen. Ze waren peuters toen ze hier kwamen, weten niets van hun zogenaamde thuisland, zitten op school, ontwikkelen zich, spreken onze taal, maken vrienden, maken plannen.

We zijn te klein

Ons land zou te klein zijn om al die ‘gevallen’ op te vangen. We zijn inderdaad te klein. Te klein van geest. Met de wet in de hand zijn we flink. En Nederland is van ons, de gelukvogels die hier geboren zijn. En dan gaat het over de moeder, dat ze gelogen heeft, dat ze elke keer een ander verhaal had. So be it. Blijkbaar kan dat in ons land. Regel dát dan.

Het maakt mij niet uit hoe die moeder het gedaan heeft, hoe ze gejokt heeft. Ik zie twee hele leuke kinderen die vast opgroeien tot twee leuke volwassen mensen die in ons land thuis zijn. Maar blijkbaar is het nodig om te laten zien dat we niet met ons laten sollen.

Uitzetten

“Als de kinderen Nederland niet zelf verlaten, mag de staatssecretaris hen uitzetten naar Armenië”, zegt voorzitter Bart Jan van Ettekoven van de Raad van State. Zal staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Mark Harbers ze zelf aan het handje nemen en uitgeleide doen? Geeft hij ze een aai over de bol en de mazzel?

O ja, ze moeten al vanaf 1 september verkassen. Dan kunnen ze mooi direct aan het nieuwe schooljaar beginnen in Armenië…

Soms vraag ik me af van welke planeet deze mensen komen en waarom zij wel mogen blijven.