Vooruitzien

plannen en vooruitzien, ik weet het niet
morgen wel of zullen we straks …..
maar over een jaar, of over tien…
hoeveel kleine momenten gaan er nog komen
van een wereld die onder je voeten uiteenvalt
of een nieuwe wereld die ontstaat
en dat ik dan onzinnigheden heb vastgelegd
die bijna lachwekkend zijn
zeker als ik het vergelijk met
samen met jou zijn. Vandaag.

eindelijk zomer

De eerste zomeravond aan het strand
staren naar de zee waar mensen als
zwarte silhouetten figureren
witte wijn in de koeler en
tinkelend in onze glazen
het restant van geluk

het zonlicht op de golven
breekt de zee in vieren
vogels die op vliegers lijken
vliegers die op vogels lijken
meeuwen die zachtjes krijsen
en boven onze hoofden blijven hangen.

Obers die nog glimlachen
in die eerste zon waar alles
weer mogelijk lijkt.

Hondenleven (2)

Onze hond heet Bas en is een MAN. Net zoals vaak de te kleine man van ons eigen soort, gedraagt Bas zich alsof hij heel groot is. Zijn borst vooruit, zijn poten stevig onder het gedrongen lijf. Bas loopt nergens voor om, in tegendeel. Op alles gaat hij af, gedraagt zich als heer en meester op plekken waar hij niets te vertellen heeft. Soms moet hij dat bekopen met een vechtpartij maar zelfs als hij duidelijk verloren heeft behoudt hij zijn trots.
I’m the man. Dat draagt hij uit, op het irritante af. Als we uitgaan, we, want dat is echt een gezamenlijke activiteit, bepaalt Bas de route. Op elke willekeurige kruising blijft hij staan. Zijn kop in de richting die hij uit wil. Met zijn ogen schuin kijkt hij naar mij die de andere kant op wil. Soms staan we zo een minuut. Hij stoïcijns, ik net zo goed. Een korte ruk aan de riem helpt niet. Hij maakt zich niet alleen groot, hij voelt ook ineens heel groot. Meestal wint hij. Eén pas van mij in zijn richting en hij huppelt vrolijk verder op zijn pad dat hij kennelijk al van te voren bepaalt heeft.
Ja, Bas is een man.
Loopse vrouwtjes opgelet. Hij ruikt van verre waar het feest kan plaatsvinden. Maar och arme, arme Bas! Hij heeft het nog nooit gedaan. Weet ook niet hoe het moet. Hoe redt hij zich daaruit?
In een volgend hondenleven meer hier over.

tweet, tweet

Ik heb een rijk sociaal leven
geen mens doet mij dat na
vraag nooit meer: ‘heb je even’?
volg mij maar waar ik ga
een kleine irritatie
een groot geheim geluk
te veel aan stimulatie
ik plaats gewoon een stuk

ik heb een rijk sociaal leven
doe overal aan mee
ik twitter echt zojuist nog
“ga nu naar de wc”
mijn vrienden zijn steeds om me heen
online toch wel het meest
dus nee, ik voel me nooit alleen
het leven is een feest

ik hyves, ik tweet
mijn anonieme leven
heeft toch zin, ik wist het wel
het duurde enkel even
ik geef mijn mening ongevraagd
begin mijn eigen site
zou leuk zijn als nu iemand zei
dat is een leuke maid.

Het eendenpad

Elke morgen als ik naar de tram loop, ben ik weer verbaasd als ik de hoek om ga en mij plotseling in een andere wereld waan.
Waar ik ook kijk: eenden. Grote, kleine, mooie en lelijke. Tussen de vele eenden door lopen de ganzen en zwanen, statig, wakend over de meute. Nu wilde ik al eerder hierover schrijven maar de waarheid is dat ik nog geen onderscheid kan maken tussen een eend en een fuut. Om dan te schrijven over vogels… Maar vanochtend was het weer zover. Ze lopen over de straat alsof het van hen is. Het is nog een wonder dat ik er door mag. Elke keer verwacht ik dat ze op één moment zich verzamelen en, als in een afschuwelijke horrorfilm, op mij af komen rennen, mij insluiten en me gaan pikken. De kleintjes beginnen aan mijn voeten, de brutalen springen op mijn schouder en trekken de geblondeerde haartjes een voor een uit mijn kop. Ze vreten me op. Helemaal. Er wordt niets meer van me teruggevonden. Tot de volgende argeloze voorbijganger hetzelfde overkomt. Verdwijnt. Op klaarlichte dag.

Daar denk ik dan zo over na. Gewoon op een doordeweekse dag.

Net even gegoogled op eenden. Verder als groot en klein kom ik niet, maar nu is dat over. Wat dacht je van kuifeenden, bergeenden, pijlstaarten, zaagbekken, eidereend, de smient, tafeleend, krakeend, zwarte zeeëend, de wintertaling!
Dan kan je ze nog eens opdelen in soorten ook: grondeleenden, duikeenden en fluiteenden.

Ik ga van mijn ochtendmoment iets moois maken. Ik ga er van leren. Zulke dingen komen niet voor niets op je eendenpad!
Wordt vervolgd.