Hoedje op, hoedje af

Vanmorgen op een weer zo’n stralende dag zoals we er al veel hebben gehad, loop ik naar de tram en een man op de fiets komt mij tegemoet.
Een gewone man. Overhemd met driekwarts mouwen, nette lange broek, keurige schoenen en op zijn hoofd zo’n ouderwetse hoed. Die je de laatste tijd wel vaker ziet maar niet bij iemand op de fiets. Ik stel me zo voor dat die man de dag ervoor tegen zijn vrouw zegt: “schat, ik ga morgen fietsen en ik kan eindelijk mijn hoed op”. Schatje vraagt hem of dat wel verstandig is. Hij heeft al zo lang niet gefietst. Maar hij is vastbesloten en vanmorgen kon hij niet wachten om te vertrekken. Die ene dag in het jaar, zoiets als rokjesdag maar dan voor mannen. De dag dat je hoed niet van je hoofd afwaait want niets is zo dom om af te stappen en je hoed achterna te rennen. Jammer dat dat niet vandaag was.

Trommel

De wasmiddelblokjes zaten in een hele leuke, ouderwetse trommel. Daarom kochten wij het.
Eindelijk heb ik het laatste blokje gebruikt en staat de trommel mooi te zijn op het aanrecht. Leuk om iets in te bewaren.
Maar ik heb niets om te bewaren.

Zeg nu niet dat mijn problemen wel meevallen!

Eendagsvlieg

In een volgend leven wil ik elke
dag een eendagsvlieg zijn.
Heb ik mijn hele leven succes.

(behoeft wat uitleg, niet de echt eendagsvlieg maar de figuurlijke. Snappie…)

Hondenleven (3)

Bas is onze  eigenzinninge hond die vooral zijn eigen gang gaat. Wij hebben do’s and dont’s natuurlijk maar  het zijn, vrees ik, vooral de do’s and dont’s van Bas. Toch: hij mag (eigenlijk) niet op bed. Dat is niet fris. Zei mijn moeder. Het is ook niet fris. Maar als ik boven kom en hij ligt prinsheerlijk op bed en kijkt mij aan met een blik van: als je er bij wilt moet je van goede huizen komen…. dan kom ik moeilijk tot actie. Soms trek ik subtiel aan de deken, een andere keer strek ik mijn lichaam onder de dekens waardoor ik hem letterlijk van het bed af knikker.

Gisteren
Door al het oranje gedoe is onze stoere hond van slag. Hij houdt niet van drukte, van toeters en schreeuwende mensen. Hij heeft het warm en is moe. Dan nog een keer naar het strand en als een gek achter een bal aan rennen, op zijn leeftijd eigenlijk niet gezond. Hij ligt uitgeteld in zijn mand, vergeet zelfs te vragen om nog een keer uit te gaan. Uiteindelijk verdwijnt mijnheer stilletjes naar boven.

En toen wij weer naar boven gingen lag hij er zo bij. We konden doen wat we wilden, roepen, lichten aan en uit, gordijnen dicht. Bas lag in coma. Eigenlijk zei hij maar één ding; ‘de ballen’!

Relativeren helpt niet echt :-)

De lucht is loodzwaar. Het regende oranje water vanmorgen op het strand. Een stoere jongen loopt (nog steeds?) in oranje.
De  tussenfase, van slaap naar ontwaken, van droom naar werkelijkheid, van hitte naar koelte. Als ik het licht aandoe blijft het donker. Niet poëtisch bedoeld, het is donker om ons heen, in ieder geval in Den Haag. Het rommelt en bliksemt maar het komt niet echt op gang. Net als ik vandaag. Vandaag ga ik maar niet schrijven, beter van niet. En ik weet, ik weet, ik weet, er zijn veel ergere dingen, waar ik echt verdriet om heb (gehad), dus dit gaat over. Net zoals mijn kater en die van jullie.