Broertjes de boer

Ze zijn zo vaak gepersifleerd
als ik ze nu ‘echt’ zie denk ik toch
wat doen ze hun goed na.

Wat heb je bereikt in je leven?
Behalve heel veel geld verdiend?
je persiflage overschaduwd wie je werkelijk bent.
Wie wil dat nou niet?

Ziekenzaal

we fluisteren met elkaar
over heel gewone dingen
en delen verder alles
met de zaal

de oude dame kreunt
een ander wijst de weg
zij is het langst ziek
zegt ze bijna trots

de verpleegster heeft geen tijd
ze mompelt: kom er aan
elke keer als men haar vraagt
een pilletje te pakken

alle gêne overboord
je piest en poept
in samenzang alsof je
nooit iets anders hebt gedaan

maar thuis doen we mooi de deur op slot.
Gewoon omdat het kan.

Ziek

operatieschort aan
nu ben je ziek
ga liggen
ga kreunen
nu ben je ziek
zegt de dokter
nee, niet lopen
je loopt niet zelf
de operatiekamer in
je bent ziek
je hebt een schortje aan.

Vrouwen

Sommige vrouwen zijn er mee geboren:
de onbedwingbare neiging om andere vrouwen
te overschaduwen om dan
als dat niet lukt
genadeloos toe te slaan, pootje te haken
de valse schijn te wekken
met een, waarschijnlijk, weerzinwekkende glimlach.

Niemand die het ziet, alle lelijke
trekjes zijn weg geplamuurd
in poederdons en everlasting
lipstick.

The Hague Jazz (3)

Bescheiden jongen
gitaar om de schouders
verlegen blik in de zaal
het gaat niet om hem
voelt zich onbespied
raakt de snaren met handen
van binnen gestuurd
van hart naar vingers
ogen knijpen samen
mimiek begeleidt
wat onzichtbaar was
tonen zijn binnenkant
pijn, vreugde, genot.

Vooral genot
doet pijn.

The Hague Jazz (2)

In het publiek, twee mannen, witte overhemden
ik zie de rechte ruggen
ze bewegen bijna synchroom
schouders op en neer,
hoofd op de tel iets schuin naar achter
de heupen, links, rechts
door de knieën en weer opnieuw
schouders op en neer
heupen, links, rechts

homo’s kunnen niet dansen.

The Hague Jazz (1)

Gelukzaligheid als groepsgevoel
bij de band, de jongensband
de mannenband, geen gevoel, mannen?
de gepijnigde glimlach om de lippen
net voor de riff
het snijdende gevoel van genot
bij die hoge toon uit koper
de schorre schuiftrompet

de bas en man niet te onderscheiden
de glimlach naar de jongens
de mooiste muziek.

Dat je geen noten kan spelen?
Yes.
Maar nooit zo genieten!

Stemmen

de duidelijkheid van Wilders
het vaderlijke van Cohen
de humor van Roemer
de kracht van Rutte
de taal van Pechtold
de integerheid van Rouvoet
de drive van Balkenende
de vrouwelijkheid van Halsema
zo iets.

en kiezers die verder kijken
dan hun huurhuis en hun koophuis
hun lening en hun pijn
hun schulden en hun toekomst
hun woede en hun onmacht
hun grenzen en de arme taal
waarin zij spreken.

Vooruitzien

plannen en vooruitzien, ik weet het niet
morgen wel of zullen we straks …..
maar over een jaar, of over tien…
hoeveel kleine momenten gaan er nog komen
van een wereld die onder je voeten uiteenvalt
of een nieuwe wereld die ontstaat
en dat ik dan onzinnigheden heb vastgelegd
die bijna lachwekkend zijn
zeker als ik het vergelijk met
samen met jou zijn. Vandaag.