Homo: vies

Deze week een ontluisterende documentaire gezien. In de documentaire worden medewerkers van het COC gevolgd die voorlichting geven over ‘homo’ in diverse scholen. De eerste vraag die ze aan kinderen stellen: “Wat is het eerste waar je aan denkt als je het woord homo hoort?”. De antwoorden laten zich raden: vies, smerig, dood moeten ze, ziekte.
De meesten die zo antwoorden zijn jongeren van marokaanse of turkse afkomst. Ook op vragen als “wat als jouw broer zegt homo te zijn?” wordt geantwoord “ha, ha, dat kan helemaal niet. Het mag gewoon niet.” 1 Meisje weet een treffend voorbeeld. Ze vertelt dat in haar geboorteland ook jongens waren met die gevoelens. Ze zouden daarom vermoord kunnen worden. Er is gewerkt met die jongeren en kijk: ze zijn helemaal hetero geworden. Zij denkt niet dat de keuze: moord of hetero, hier iets mee te maken heeft.

Natuurlijk weet ik dat er zo gedacht wordt over homo en lesbisch zijn. Maar het zo te horen, met die gezichten er bij waar de walging van af druipt. Het maakt mij bang. Wetende dat ook deze kinderen ooit trouwen en hun kinderen weer opvoeden. De club zal groter worden, alleen maar groter. En wij zijn weer terug bij af, misschien nog wel verder dan terug bij af. Nu ingrijpen is daarom echt noodzakelijk. Wat een moed hebben die COC medewerkers die zich zo kwetsbaar opstellen en dan de meest vreselijke dingen over zichzelf horen.

Het zou fijn zijn als iedereen zich meer inzet voor acceptatie. Acceptatie is eigenlijk al een heel verkeerde term. Laten we onze vrijheid omarmen en er heel zuinig op zijn.

Geen mannen meer in de kinderopvang?

Je hoort het om je heen. Sta mannen niet meer toe in de kinderopvang te werken. Op die manier ondervang je bij voorbaat al de kans op misbruik. Wat is daar slecht aan? Laten we eerlijk zijn: mannen die met kinderen werken, daar is toch eigenlijk iets mis mee.
Denken veel mensen.

Jaren is er geprobeerd om mannen de softe sector in te krijgen. Vanmorgen hoorde ik de directeur van het overkoepeld orgaan van kinderopvang zeggen: ik had mijn eigen glazen plafond. Een licht cynische gedachte maalt rond in mijn hoofd. Hij heeft het niet goed begrepen, van dat glazen plafond. Bij mannen heeft het glazen plafond niet te maken met de hoogste functie maar juist met de lagere functies. De leider in kindercentra, de verpleger in het bejaardenhuis.

Terug naar de oplossing van sexueel misbruik. Laat mannen niet toe in situaties waar verleidingen op de loer liggen!
Wat is er mis met deze maatregel? Het levert iets op maar waar gaan we naar toe als dit de weg wordt die we gaan bewandelen?
Weer mannelijke supporters bij voetbalwedstrijden. Laat vrouwen de voetbaltraining geven bij de jeugdverenigingen. Laat vaders nooit alleen met hun kinderen. Laat de verzorging van kinderen weer helemaal over aan de moeders.

Arme groepsleider die zich deze dagen als een potentieel verkrachter moet verdedigen.

Het moet toch anders kunnen?
Het moet anders.

Maak contact met elkaar. Zie elkaar. Weet met wie je werkt. Ken je medemens. Hou elkaar in de gaten. Niet om elkaar te betrappen maar om tijdig een hand toe te steken. Als het nodig is.

Geen kerstkaarten dit jaar

We hebben er goed over nagedacht.

Zoals elk jaar zullen we weer net op het nippertje zijn, schrijven we ze nog even snel voordat we echt te laat zijn. Wijken we uit naar alleen een nieuwsjaarwens omdat we de kerst zo wie zo al niet halen. Zeggen we tegen elkaar: ‘Wat een gedoe elk jaar, die kaarten’.
De meesten mensen zien we rond de Kerst. Gelukkig zien we de meesten.
Die kunnen we knuffelen en van alles het beste wensen. Alleen een kaartje met een naam er op maakt ons persoonlijk niet blij.

De hoeveelheid kaarten vroeger nog wel. Hoe meer hoe beter want hoe meer hoe populairder. We weten dat het anders is. Jullie zitten in ons hart. Dat willen we vertellen met Kerst en Oud en Nieuw. Willen we altijd vertellen.

Kijk voor mijn Kerstgedicht de komende periode op deze site.

Politicus van het jaar??

Er wordt veel ophef over gemaakt. Aanstaande maandag: een terugblik op de politiek in 2010 en de verkiezing van politicus van het jaar. Ze tonen alvast beelden die mij zouden moeten enthousiasmeren.
Het tegendeel is waar.
Ik kan ze niet meer zien. Genoeg Cohen, genoeg Rutte, meer dan genoeg Verhagen en genoeg Wilders.
Politicus van het jaar? Kom op zeg, doe je werk! Doe waarvoor je gekozen bent. Geen lintjes en veren in je kont.

Politicus van het jaar? Als het zou moeten dan weet ik er wel één, een ex-politicus. Agnes Kant. Ik ben niet van haar partij maar als er iemand bewezen heeft dat je het met een nobel karakter, werklust en ideologie niet redt in onze maatschappij, dan is zij dat wel. Een lintje dus voor haar.

Vertrouwen

Vandaag waren er een aantal gebeurtenissen waardoor je je vertrouwen zou kunnen verliezen.
Vertrouwen in mensen.
Maar ik weiger.

Liever blijf ik vertrouwen in mensen totdat ik er met mijn neus op gedrukt wordt. Tot het niet anders kan.
Pas dan zal ik het hoofd buigen.

Mooi cadeau

Vijf december, pakjesavond. Voordat we echt beginnen geeft mijn zus aan mij en mijn oudere zus een pakje. Als we het openmaken zien we een prachtig ingelijste foto van mijn ouders en een mapje met foto’s. De laatste foto’s op het digitale cameraatje van mijn vader voordat hij, 3,5 geleden, overleed. Mijn vader was geen fotograaf en waarschijnlijk zijn de foto’s door ons zelf of door mijn moeder genomen. Wat zien we? Een gelukkige moeder, blij lachend. Een tevreden vader, blij lachend.

En dan, mijn vader, heel ziek. Zo ziek, dat ik het me amper herinner. De beelden die je wegstopt. Mager, benauwd en wanhopig.

Een foto van mijn moeder, zeventig werd ze, de dochters om haar heen, handen vol bloemen en de belofte dat we haar verjaardag later echt zouden vieren. Als het met mijn vader beter zou gaan. Wat zag ze er goed uit, wel heel moe maar dat was niet zo gek. Die grote verjaardag heeft ze nooit meer gehad helaas. Haar laatste verjaardag, dit jaar, vierden we in het ziekenhuis. Vierenzeventig haalde ze net. Die nacht overleed ze.

Hoe foto’s je  terugwerpen in de tijd.

Verkeerde naam, juiste liefde

Een keer in de zoveel tijd gebeurt het me. Dan noem ik  de naam van mijn ex als ik eigenlijk de naam van mijn huidige, grote liefde wil noemen.
Er valt een ongemakkelijke stilte waar ik me, stoïcijns doorheen ‘lul’. Mijn vriendin was even niet aanwezig op dat moment en het lijkt alsof ik in het openbaar ben vreemd gegaan. Ik voel blikken die iets uitdrukken van ‘hoe kan je’ en ‘pijnlijk’. Dat laatste erken ik. Pijnlijk, ja.

Waarom eigenlijk? Ik bedoelde niet mijn ex. In mijn hoofd zit het plaatje van Vriendin, luid en duidelijk. Haar blik, haar mond, haar alles.

Alleen de naam. De naam van wat geweest is staat nog altijd op mijn harde schijf. Soms denk ik dat het allemaal gewist is maar op dit soort momenten besef ik dat er zoiets is als ‘onverwijderbaar en onuitwisbaar’. Het is wachten op een hapering eerst, waarna het volledig zal verdwijnen.

Heel lang bleef ik de naam van de ex van een goede vriend noemen, waar zijn nieuwe liefde bij zat. Zij vond dat niet leuk. Ik ook niet.
Vroeger in het gezin waarin ik ben opgegroeid hadden wij een hond. Loekie. Loekie is al heel lang dood maar soms als ik heel erg schrik en in paniek onze hond wil roepen, dan hoor ik mezelf ‘Loekie’ roepen.

Woorden staan blijkbaar gebeiteld in de ondergrond die tevens mijn bodem is.
Slijtage is een oplossing maar daarmee slijt een hele laag die ook bij mij hoort.
Een andere naam noemen wil eigenlijk niets anders zeggen dan een andere naam noemen.

Wijnvoorraad

Wij hebben een leuk wijnrek met plaats voor ongeveer veertig flessen wijn. Deze is vol. We stapelen dus nieuwe flessen er boven op. Als deze flessen op zijn, de stapel dus, dan zeggen we:”oh, we moeten wijn kopen”.

Zo zullen rijke mensen het ook doen. Als de rente bijna op is: ‘Oh, we zitten wat krap bij kas deze maand.”

Van hetzelfde laken een pak?

Ik had al verteld dat onze lieve hond de lakens van ons bed in slingers had verscheurd. We moesten nieuwe lakens kopen. Vorige week gedaan. We hadden alleen niet opgelet, bleken het geen hoeslakens maar extra grote tafelkleden te zijn. Gisteren geruild en door de kou overmand kozen we nu voor echte badstoflakens. Warm, dachten we.

Vannacht hebben we er op gelegen. Ik kan niet anders zeggen: als je een algehele lichaamsscrub wil ondergaan? Kopen!!!

Uitvinding van het jaar volgens Sinterklaas

Sinterklaas had het druk maar toch was hij eerder klaar
hij riep verbouwereerd zijn pieten bij elkaar.
‘Mannen’ (en vrouwen) riep hij tot de hele groep,
‘er is iets heel bijzonders waarvoor ik jullie roep’
“Hoe kan het toch zijn dat wij met meer kadootjes
eerder klaar zijn met de lootjes?
Zijn jullie misschien harder gaan werken?
Maar dan zou ik dat toch merken?’
De pieten waren even stil toen zei een kleine piet
‘lieve sinterklaas, het is zo moeilijk niet.
Vroeger kregen wij, het is te dol
de plakband niet lekker van de rol.
Wij werken niet harder en dat is te betreuren
het ligt aan de plakband die je nu kan scheuren.