Het voorproeven van afscheid

spiral-1037508_640

Gisteren was ik weer eens op het werk. Door een knie die echt niet meer wil is het lastig om op mijn werk te komen. Werken kan gelukkig ook thuis maar het gevoel dat ik ergens nog collega’s heb zitten werd sterk. Op de een of andere manier leek deze ochtend gisteren een voorproefje van het afscheid dat ik binnenkort neem.

De collega’s reageren lief, begroeten mij en heel even is daar weer dat vertrouwde gevoel van ‘samen’. Ik heb een fijn gesprek met P, een andere collega komt naast me zitten en weer anderen zwaaien enthousiast als ze mij ineens weer achter dat bureau zien zitten.

Iedereen heeft afspraken. Ik niet. Ik heb een afspraak met mezelf en nog wat klusjes die ik af ga maken. En terwijl mijn collega’s bezig zijn met alles wat er voor hen gaat komen, houd ik me bezig met wat verdwijnt. Ik zie een plank in een flexkast die van mij is en leeg moet. Als ik wil werken blijkt mijn account omgezet naar een ander waardoor bepaalde werkzaamheden niet kunnen worden uitgevoerd. Ik besluit om weer naar huis te gaan omdat het vanaf die plek nog wel kan werken. Leve de techniek. Ik loop door het prachtige atrium en het voelt als een oefening in weggaan. Bijna hoor ik hoe het geluid van mijn wegstappende hakken weerkaatsen in het witte gebouw. Ik draag geen hakken maar die echo leek echt. Zo zal het zijn straks en het is goed. Als er maar beweging in blijft zitten. Dat gun ik iedereen en ook mezelf. Letterlijk en figuurlijk.

Laat een reactie achter

Deel dit met jouw vrienden