Eén telefoontje en de wereld stopt met draaien

Mijn blog is al jaren mijn lust en mijn leven. Het schrijven, het delen, het laten lachen en huilen. Nooit is er een moment geweest dat ik iets niet kon of wilde delen. Tot nu. Tot deze derde poging waarin ik naar het scherm staar en niet weet hoe en waar te beginnen.

23 december belde mijn neuroloog mij op. Zij verwachtte niets te vinden op de scan, ik ook niet. Dus bijna grappend ondanks de pijn, neem ik op. Maar zodra zij gaat praten en ik nog gekke bekken trek naar Vriendin, zakt de grond weg onder mijn voeten. Slecht nieuws heeft zij. Inderdaad niets neurologisch gevonden maar dat was het goede gedeelte van het gesprek.

Verontrustend zegt ze, heel ernstig. Oncoloog. Ziekenhuis. Eigenlijk verbaast het me niet. Die pijn die alleen maar erger wordt, de pilletjes die maar niet helpen.

Vriendin huilt en ik staar voor me uit. Ik zit in een cocon waar ik amper doorheen kan kijken. Alsof iemand met een boomstam op mijn hoofd heeft geslagen. We zeggen flink tegen elkaar dat we nu nog niets echt weten, dat we het laten, in het hier en nu. Mooi gezegd maar ‘s nachts vliegen alle gedachten door onze hoofden heen en klampen we ons aan elkaar vast. Vasthouden, dat helpt en nooit meer loslaten.

Ik kan het nog niet hardop zeggen. Alsof het dan niet waar is. Hele slechte dagen, veel pijn en een paniek die ik niet ken. Mijn lijf schreeuwt het uit en ik ben stil.

Op zoek naar een wonderpil die even alles van me afneemt, alsof..

Oudejaarsavond

We besluiten toch om oudejaarsavond bij mijn tweelingzus en zwager door te brengen. We zien wel hoe het loopt. We hebben een prachtige avond samen. Gewoon, normaal, een traan, een lach en heel veel liefde. Onze kamer puilt uit van de bloemen, kaarten. De lieve appjes en berichtjes helpen me enorm. De positieve gedachten heb ik nodig. Ik weet dat het niet te genezen is maar wat mogelijk is om verder te kunnen, verwelkom ik met alles wat ik in me heb.

Ik verlang naar honderdduizend armen die me vasthouden, wiegen. En armen die hetzelfde doen bij Vriendin. Dankbaar voor mijn fantastische familie en vrienden en niet te vergeten onze hele lieve buren aan weerskanten van ons appartement. Er wordt voor ons gekookt, we delen het verdriet, de buurman geeft bloemen af en we zwijgen. Wat een geluk dat we hier zijn gaan wonen.

Een regel per dag. Ik blijf schrijven want dat ben ik. Ik kan me zo voorstellen dat je hier niet op zit te wachten maar ik vrees dat het onderwerp van mijn ‘regel’ vast staat. Maar ik voel ook de behoefte om enorm de slappe lach te krijgen, slap te ouwehoeren en dronken te worden van hele goede champagne. Humor blijft ook mijn motor.

 

 

 

 

20 reacties

Dion Wilderom 14 januari 2021 at 12:23

Beste Anja,
Heel veel beterschap, sterkte en moed toegewenst voor jou en je vriendin!!!!!
gr.
Dion

Reply
Yvonne 7 januari 2021 at 18:34

Hoi lieve Anja,

Wat een vreselijk bericht! Eigenlijk zijn er geen woorden om mijn medeleven te tonen, allemaal ontoereikend. Ik wens jou en je vriendin heel veel kracht en sterkte en heel veel lieve mensen om je heen. En ik hoop dat er toch wel wat perspectief is.

Liefs,
Yvonne (TMO GdH)

Reply
Agnes 6 januari 2021 at 20:05

Wat een vreselijk bericht. Ik weet niet wat ze precies gezien hebben en of je behandelt kunt worden. Ik heb zelf borstkanker gehad en het gaat nu goed met mij. Ik weet niet of je mij nog kent. Ik ben een Friskes van de Melis Stokelaan. Jij en je tweelingzus ken ik nog wel uit mijn jeugd! Ik hoop en wens dat je toch nog verder kunt met een behandeling. Ik zal je blijven volgen, het heel erg met je te doen! Sterkte!

Reply
Mirjam 6 januari 2021 at 12:40

Beste Anja, wat een vreselijk bericht voor jou en je vriendin. Ik wens jullie veel sterkte, warmte en liefde!
Hartelijke groet, Mirjam (uit Haarlem)

Reply
mirjam 4 januari 2021 at 14:08

HEEL VEEL KRACHT EN STERKTE TOEGEWENST!!! Vanuit Zeeland XXX

Reply
Frans Freeze 3 januari 2021 at 18:19

Hoi Anja, ik zeg niks, heb je toch niks aan.
Als jij wat wil zeggen, klagen, huilen, vragen?
24 hrs service.
Geluk ermee, dat is het enige.
Kus voor jullie.

Reply
izerina 3 januari 2021 at 08:14

Wat een bom onder jullie leven. Blijf schrijven,als je kunt. Want voor lezers is dat een manier van meeleven met jullie

Reply
Emie 2 januari 2021 at 23:33

Om even helemaal stil te worden en niet weten wat te schrijven. Humor helpt altijd, veel armen om je heen ook. Dat wens ik je van harte toe.

Reply
Meer door minder 2 januari 2021 at 21:27

Wat nietig en onmachtig is een mens toch ging door me heen toen ik je schrijven las. Hou vast aan,” maar wat mogelijk is om verder te kunnen, verwelkom ik met alles wat ik in me heb”, ik hoop met heel mijn hart dat ook voor jou het pad naar de toekomst samen met je vriendin en naasten lang en bestendig zal blijven.

Reply
Regelen 3 januari 2021 at 11:27

Dank je wel. Ik wilde een mail sturen maar je mailadres klopt niet. hartelijke groet

Reply
Renske 2 januari 2021 at 20:32

Kippenvel hier, wat een rotnieuws. Ik wens jou en je vriendin heel veel sterkte toe.

Reply
Mrs. T. 2 januari 2021 at 19:24

Jemig wat een akelig bericht. Ik wens jou/jullie heel veel sterkte en hoop dat 2021 toch een goed jaar mag worden!

Reply
Neeltje 2 januari 2021 at 16:17

Ja, ineens staat alles op zijn kop. De kwetsbaarheid van ons leven zo voelbaar. Wat hoop ik dat er tijd mag zijn, tijd van leven, tijd van liefde. Wij leven hier samen nu al weer twee jaar in reservetijd, wachtend op het weer verder groeien van de uitzaaiingen. Geen mens kan in de toekomst kijjen. Maar wanneer je geconfronteerd wordt met je eigen eindigheid, is de toekomst een minuut na nu. Ik wens je veel sterkte toe en hoop met je mee op tijd van leven waarin kwaliteit kostbaar zal zijn. Met lieve groet van mij. Neeltje.

Reply
Vlasje 2 januari 2021 at 14:11

Anja en vriendin, de eerste klap komt heel hard aan. Dan komen dagen van opstand en berusting. Die jullie gelukkig samen en in warme kring mogen beleven. Je hebt een onvoorspelbare toekomst, maar wel in liefde! Hug voor jullie! En schrijf zolang je zelf wilt. Verslagen uit je hart.

Reply
Ton 2 januari 2021 at 13:40

Hoi Anja, Dat is zeker een vreselijk bericht. Ik wens jou en je vriendin veel liefde en kracht toe. Met groetenTon

Reply
Ria 2 januari 2021 at 12:38

Lieve Anja, lees altijd je stukjes en ben het meestal zo met je eens. Zit hier met dichtgeknepen keel. Heel verl liefs ❤️

Reply
T & J 2 januari 2021 at 12:37

Lieve Anja,
Wat een indrukwekkend verhaal heb je geschreven! Dank dat je dit wil delen met ons allen.
We zouden willen dat we nu onze armen om je heen konden slaan en naar een plek konden gaan waar verdriet heel even niet meer zou bestaan.
Liefs en big hug,
J & T xxxxxx

Reply
Marja 2 januari 2021 at 12:26

Beste Anja,
Wat heftig allemaal. Ik volg je blog, maar je kent mij niet. Dat maakt het extra lastig om te reageren. Ik wens jullie veel wijsheid, maar ook veel humor en goede momenten.
Marja

Reply
Anna berg 2 januari 2021 at 12:23

O wat erg. Ik wens je het allerbeste en vertrouwen in de wetenschap.

Reply
Lola 2 januari 2021 at 12:21

Wat ontzettend erg voor jullie… ik leef met jullie mee en hoop samen met jullie op een afdoende behandeling. Véél sterkte xx

Reply

Laat een reactie achter

Deel dit met jouw vrienden