CategorieBlogs

Het ritme van de pennen

We zijn met Vrouw & Co een weekend in Handel. Een werkweekend noemen we dat en voor de helft is dat ook zo. We voelen ons hier thuis, logisch na al die keren dat we hier al geweest zijn.

Toch is dit weekend anders. Hebben we het over onze toekomst en praten vrouwen voorzichtig over de jaren die ze nog moeten werken. Maken plannen voor lange reizen, vrij zijn, niet meer moeten. Maar Vrouw & Co dan?  Vrouw & Co bestaat volgend jaar 35 jaar. De meeste vrouwen zijn al meer dan twintig jaar lid. Hebben veel, zo niet alles, van elkaar meegemaakt.

Dit weekend is anders omdat er bijvoorbeeld vrouwen zijn die ziek zijn. Serieus ziek. Die daardoor niet of op halve kracht aanwezig zijn. De tafel voelt leger, of is het ons gevoel van incompleet zijn?

Ouder

Vrouw & Co wordt ouder. En we lachen er om. Liedjes over menstruatie gaan de prullebak in, we wapperen ons koelte toe. Er worden kinderen uitgezwaaid en ouders begraven. We zingen over verlies en dat we er echt nog wel mogen zijn. De vaste swing-vrijdgavond wordt kletsend en gierend van de lach aan tafel doorgebracht. De dozen wijn gaan net zo hard als anders maar de kater, de dag erna, duurt langer.

Verbondenheid

M. zegt “ik houd zo van mij  koortje’ en ik voel hoe ze het meent en krijg kippenvel. Want we hebben echt een dingetje samen. Het is verder gegaan dan zingen. Waardoor het lied nog meer betekenis krijgt. Want het lied over de dood was voor W., het lied over de verloren zoon voor M, en ook het lied over de liefde is waar. Allemaal een eigen lied, allemaal hetzelfde lied wat iets heel anders betekent dan ‘hetzelfde liedje’.

Tik, tik

Nog iets wat anders is dit weekend: men breit. Bewust schrijf ik ‘men’ want hoe groot mijn verbondenheid is met dit koor, breien is een stap te ver. Het gelukzalige getik van pennen die elkaar raken, het breiwerk dat doorgegeven wordt zodat ieder die dat wil, even volkomen zen, recht of averecht kan breien. Er worden steken opgezet, steken omhoog gehaald, links en rechtdraaiend, alles schijnt te kunnen. Er wordt gevoeld aan wol, Zeemanwol is kampioen en bijna iedere vrouw gaat na dit weekend met vijf vesten naar huis. Vrouw & Co vesten. Ik voel zo maar weer een lied opkomen. Hoeveel steken mag je laten vallen?

Beneden

Ik schrijf dit blog op mijn kamer terwijl beneden de anderen prachtig aan het zingen zijn. Zo mooi dat ik denk, ik ga naar beneden. Ik wil erbij zijn.

Misschien is dat wel wat ons bij elkaar houdt. Je wilt er bij zijn. En tot wanneeer en hoelang nog? Wie zal het zeggen.

We breien er elke keer een jaartje aan.

 

Praatjes vullen geen gaatjes of toch wel?

Sinds een paar maanden werk ik bij het AD. Niet als journalist maar als stukjestikker en ik vind het leuk. De stukjes tikken. Ik loop nu dus op een redactie mee en krijg zo een aardig inzicht in een krantenwereld. En wat ik me nooit eerder realiseerde: die krant moet er elke dag zijn. Weer of geen weer. Nieuws of geen nieuws.

Ik kom uit een grafische wereld. Geen kranten maar nieuwsbrieven of websites. Dat is toch van een hele andere orde. Een lege plek op een website ziet geen mens. Dat daar eigenlijk een stuk had moeten staan? Nergens een gat gapend wit om de leegte te onthullen. Het staat er gewoon niet. Hoe anders is het met de krant?

Nieuws halen

Ik zie mensen op de redactie bezig met nieuws halen. Niet altijd leuk, want de tijdsdruk is enorm. De persen moeten draaien en de volgende dag verwacht iedereen een gedrukt exemplaar van het nieuws. En de dag waarop je het geschreven hebt, de dag dat de krant er ligt, is er weer een nieuwe dag, een nieuwe krant te vullen.

Vluchtig

Zo vluchtig is de krant geworden en eigenlijk misschien altijd wel geweest. Ik krijg respect voor de journalisten die elke dag weer bezig zijn om nieuws te vergaren en vanuit mijn stukjestikkerij weet ik dat dat niet meevalt. Ik zou het niet kunnen. Nieuws dat geen nieuws is tot nieuws maken. Geen nep nieuws maar no-nieuws. Lees dit:

Minderjarig meisje gewond bij steekpartij in Den Haag
Bij een steekpartij in de Roemer Visscherstraat in Den Haag is een minderjarig meisje 
ernstig gewond geraakt. Ze is met spoed overgebracht naar het ziekenhuis.
De oorzaak van de steekpartij aan het begin van de avond van Eerste Kerstdag is nog 
onduidelijk. De tiener raakte gewond in een woning. Een 36-jarige man is aangehouden. Hij is de vermoedelijke dader. 
Wat er precies is gebeurd, kan de politie niet zeggen. Vermoedelijk was de aanleiding 
voor het steekincident iets ,,in de relationele sfeer''. Wat de relatie tussen de twee is en hoe oud het meisje is, wil de politie niet kwijt. Of het meisje toevallig geraakt is omdat ze betrokken was geraakt bij een ruzie tussen de man en een ander of zelf onderdeel was van de ruzie, kon de woordvoerster niet zeggen.

Had je dat willen missen? Dat er iemand een vermoedelijke dader is, van een vermoedelijk steekincident en dat de oorzaak vermoedelijk in de relatiesfeer ligt.

Kranten en de toekomst

Heeft de krant nog toekomst? Ik hoop het echt. Hoewel ik een online-lezer en een radioluisteraar ben, hoort de krant bij de nostalgie van nieuws vergaren zoals het was. Maar echt nu pas realiseer ik me hoe groot de wereld is achter de krant van vandaag. Hoe waardeloos die krant morgen is. Hoe vluchtig woorden kunnen zijn en soms mogen zijn omdat de waarde kortdurend is. Maar ook hoe groot de wereld is achter die krant, hoeveel mensen er afhankelijk van zijn, hoeveel geld er mee gemoeid is.

Journalist leek me altijd zo’n mooi beroep. Maar er zijn journalisten en journalisten. Er is nieuws en er is nieuws.
En niets is zo leeg als een deadline zonder waarde.

 

Strandverwandeling

Ami in zee

De Engelsen hebben een mooi woord voor ronddwalen, dolen en dwalen: to wander. Je iets afvragen is : to wonder. Gisteren op het strand vroeg ik me af of iedereen hier wandelt, verwandert of verwandelt? Wat wordt er niet allemaal verwandeld op een strand?

Wij verwandelen gewoon een mooie dag, een voornemen om naar buiten te gaan. Hond Ami verwandelt haar energie, haar gekte, springt als een veulen door het zand en probeert de golven te vangen.

Wind in de rug

Ouders laten kinderen uit, kinderen laten ouders uit. De één kiest de wind in de rug, de ander juist frontaal in het gezicht, die willen werken. Sommigen hebben letterlijk de wind in de rug, je ziet het aan hen. De lach op het gezicht, de handen ineen. Soms zie je een vrouw alleen met ferme stappen de wind trotseren, wat trotseert ze nog meer?

Stelletjes

Of zie je een jong stelletje staan. Jongen en meisje. Tegenover elkaar. Ze praten indringend, kijken elkaar aan en zien niet hoe een andere strandverwanderaar hen observeert. Zijn ze straks nog samen of was dit hun laatste strandwandeling?
Twee oude mensen prikken met hun nordic walkingstokken in het zand. Om de weg weer terug te vinden?
Een vader ligt op zijn buik en maakt foto’s van de kleine dreumes die voor het eerst zand hapt. Oma lacht, moeder lacht. Een mooie dag.

Verborgen voetstappen

En het mooie van het strand? Morgen zijn je voetstappen weer weg. Is het allemaal glad gestreken en is er een nieuw begin mogelijk. Voor zware voetstappen in mul zand of voor het zand in de ogen, dat soms heel prettig kan zijn. Lopen nieuwe stelletjes hand in hand en stellen zich de wereld van morgen voor. Lopen oude stelletjes nog één keer omdat zij de zee wilden zien voordat..

Verwaaien

Het mooie van de strand en de zee is dat alles kan verwaaien. En soms is dat niet genoeg natuurlijk. Maar de golven die komen en gaan lijken een verhaal te vertellen. En hoe heerlijk het ook is op het strand, hoe kalm de zee, hoe rustig de wind, elke keer kijk ik met bewondering en respect naar de kracht van de zee. En weet ik dat wij er nog helemaal niets van begrijpen. Van het halen en brengen, kabbelend of onbehouwen.

 

 

Bubbelen in bubbels

Als het maar bubbelt dan is het al snel goed bij mij. Ik word blij van bubbels. Slaat nergens op. Want de ene bubbel is de andere niet, dat weten we maar al te goed.

Wat een verrassing dat gisteren alle gasten met dezelfde flessen bubbels aankwamen. Maar bubbels zitten niet alleen in champagne. Bubbels zitten ook in plezier en blijheid. En hoewel ik een oudejaarsavond altijd tergend langzaam het einde zie naderen, had ik gisteren gewoon plezier door te kijken naar de kinderen die er waren. Als bijna grote mensen deden ze mee in het uitzitten en het onderdrukken van geeuwen want ‘we zijn helemaal niet moe’.

Boven en beneden

De kinderen waren boven. Lagen met z’n allen onder het dekbed naar de televisie te kijken zodat wij, volwassenen beneden konden praten ‘enzo’. Dex, vier jaar, komt de trap af en zegt tegen zijn vader met een serieus gezicht; ‘Papa, kunnen jullie stiller zijn want wij zijn boven aan het spelen”. Alleen al door onze verbazing bleven we inderdaad even stil. Dex weer naar boven, tevreden gesteld dat er aan zijn verzoek gehoor werd gegeven.

Aftellen

Dan is het zover en staan we met elkaar in een cirkel en tellen af. Wij met de echte glazen in de hand, de kinderen met de nep champagne. Ik kijk naar hun gezichtjes vol verwondering en blijdschap. Ogen die glinsteren want hier staan we met elkaar samen te zijn en zij doen mee. We juichten als het oude jaar voorbij is. We huggen en kussen en de kinderen huggen mee. Met witte bekkies zeggen ze ‘gelukkig nieuwjaar’. En je ziet een traditie herboren worden.

Later

En ik denk aan hen en aan later. Wat gaan ze doen, wat gaan ze worden? Gelukkig hoop ik en blij. Tevreden met zichzelf en daardoor in staat om om anderen te geven. Zoals ik ze nu zie, komt dat wel goed. Alleen moet de wereld een beetje meewerken.

Terugblikblog

De laatste dag van het jaar. Reflecteren en vooruitzien. Een jaar is veel om op terug te kijken maar ik heb mijn blogs. Door mijn blogs krijg ik een aardig beeld van wat er allemaal is gebeurd aan fijne en minder fijne momenten. Maar vandaag kijk ik terug op mijn blog.

Als ik kijk naar mijn unieke bezoekers dan word ik blij. In 2017 waren dat er ruim zesduizend meer dan het jaar daarvoor. Een mooiere beloning is er eigenlijk niet. Een blogger, ik dus, wil gelezen worden. Hoe vaker hoe liever.

Bedankt

Ik wil alle lezers bedanken. Door jullie blijf ik mijn grootse hobby uitvoeren. Eerlijk gezegd zou ik niet zonder mijn blog en zonder jullie willen. Ik weet hoe bijzonder het is dat mensen ook bijna dagelijks mijn blog lezen. De ‘diehards’, noem ik ze maar. En dat die mensen niet alleen maar familie of mensen zijn die toch wel van me houden, maakt me blij. Hoe bijzonder dat jullie reageren met een duimpje, een hartje of met woorden. Dan zijn er ook mijn stille lezers. Die lezen en knikken of met hun hoofd schudden. Wat te denken van de geheime lezers? Geheim voor mij dan. Door een opmerking kom ik erachter dat ik gelezen ben. En afhankelijk van wie dat is, schrik ik soms even. Kon het door de beugel of kost het me mijn baan… oh, nee, zo’n baan heb ik niet meer.

Hartje

Deze hartjes zijn voor jullie! Vanuit het diepst van mijn hart.

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling. Pak het nieuwe jaar uit als een cadeautje. Haal het papier er voorzichtig af en laat je verwonderen, verbazen en ontroeren.

Meest gelezen blog dit jaar: Pappie en mammie: SHUT UP  (720 keer)

 

Nu zij nog

Vanmorgen stond ik op de weegschaal en bijna, bijna geeft dat ding tien kilo minder aan dan een maand of wat geleden. Ik ga er bijna aan wennen.

Zo’n maand of vijf geleden ben ik gestart bij weightwatchers. Het was nodig. Van de week zei M. heel lief tegen mij: ik vond je nooit negen kilo te zwaar. Dat is lief en waar. Niemand ziet het echt aan mij. Niet dat ik teveel weeg en dus ook niet dat ik aardig wat kilootjes kwijt ben. Maar de kledingmaat die ik moest kiezen loog er niet om.

Ami

Deze week ging Ami met het vrouwtje naar de dierenarts. (Voordat jullie denken dat ze dat in d’r eentje deed). Ze is te zwaar. Au. Er zijn er die zeggen dat ze te zwaar is. Ik heb het dan over haar vacht en als je heel hard knijpt je haar ribben voelt. En dat ze heel veel beweegt en ook groot is voor haar soort. Eigenlijk zeg ik de dingen die ik over mezelf beweer. ‘Ik heb gewoon zware botten’. Maar nu de arts het zegt moet er wat gebeuren. Aan mij.

Koppie

Ik kan niet tegen het koppie, met die blije ogen, die smachtende blik en likkenbaardende tong. Dus af en toe geef ik iets. Volgens mij nog steeds niet heel veel maar toch. Die kilo’s komen ergens vandaan. Dus ze moet eraan geloven. Gelukkig houdt ze van wortels en courgette. Hoe doen anderen dat met een hond met die ogen en die blik? Ik ben gewoon een watje. Schuldgevoel is mijn tweede achternaam, terwijl ik zo goed begon met haar.

Ze weet nergens van

Dat is het erge. Ze weet nergens van. Of misschien is dat juist wel goed. Weten dat je iets niet meer mag is het ergste. Dan gaat het knagen. Dan moet er radicaal een knop om die ik bij mezelf heb gevonden. Maar haar knopje. Waar zit dat bij mij?

 

 

 

Sportvrouw van het jaar: meer dan aardig kunnen voetballen

Het is weer zover. Er worden lijstjes gemaakt. Zo aan het eind van het jaar een traditie die hoort bij afsluiten en opnieuw beginnen. Eén zo’n lijstje gaat over de sportvrouw van het jaar. De drie genomineerden zijn bekend.

Marit Bouwmeester, Anna van der Breggen en Dafne Schippers maken kans op de titel Sportvrouw van het Jaar. Barbara Barend uitte haar ongenoegen. Waarom stond Lieke Martens van het Nederlands vrouwenelftal niet tussen de genomineerden? Martens had immers dit jaar alles al gewonnen wat er te winnen viel, zo was ze bekroond als voetbalster van de wereld en vielen haar meer prijzen ten deel.

Uhhhhh

Maar dat je voetbalster van de wereld bent, betekent toch niet automatisch dat je ook de grootste sportvrouw bent?
Ik houd van voetbal en ik vind het geweldig dat het vrouwenvoetbal eindelijk in opmars is. En dat er veel meer geïnvesteerd moet worden in deze tak van sport: Ja. En dat er nu gewerkt moet worden aan beter, sneller en attractiever: Ja. En ik juich als Martens handig een tegenstander voorbij voetbalt: het is allemaal geweldig. Stiekem ben ik ook jaloers, want in de tijd dat ik alles mee had (jong, krachtig en energiek) had ik ook zo’n voetballer kunnen en willen worden. Maar heel eerlijk? Soms is het ook niet om aan te zien en durf ik te beweren dat een herenvoetbalteam van enige allure met gemak de dames naar huis stuurt met een nederlaag die pijn zal doen.

Overdrijven

Benoem Martens tot ambassadeur van het vrouwenvoetbal. Benoem haar levenslang. Een titel die ze verdient. Een talentvolle voetbalster. Aardig, nuchter en bescheiden. Maar sportvrouw van het jaar? Laten we niet overdrijven in onze euforie. Ook de discussie dat zij net zoveel zouden moeten verdienen als de mannen vind ik een onterechte. Ja, ze moeten meer dan genoeg verdienen zodat ze er geen baantje bij nodig hebben en al hun tijd en energie kunnen steken in het beter worden. Maar er moet nog een lange weg afgelegd worden en dat ik logisch. Mannenvoetbal is een over de top gewaardeerde sport waarin belangen van landen en bedrijven veel groter zijn dan het kunstje dat geflikt wordt.
Je moet je al afvragen of we dat ook zouden willen voor het vrouwenvoetbal. Aan de andere kant: waarom moeten vrouwen beter zijn en beter doen? Geef vrouwenvoetbal de tijd om zich te ontwikkelen door het serieus te nemen maar ook niet te serieus.

 

 

Ken je haar of ben je haar misschien?

Het vrouwenkoor waar ik de teksten voor schrijf ‘Vrouw & Co’, is druk bezig om alle teksten uit het hoofd te leren. En dat is nogal wat. Dat en waar je moet staan, hoe je moet staan en wanneer dat moet gebeuren…. een hele klus met nog een paar weken te gaan voor het echte optreden.

Gisteren was het een drukte van belang met veertien vrouwen die zich omkleden, in panty’s door de ruimte lopen om een ander jurkje te proberen, een jasje in blauw, in groen of in paars? Veertien vrouwen, lachen, pratend, kletsend, grappen makend.

Vrouwenkoor

Een vrouwenkoor heeft een groot voordeel. Als er wordt afgesproken dat iedereen iets meeneemt voor het eten, dan gebeurt dat ook. Een cateringbedrijf is er niets bij. Voor bij de koffie of gewoon voor de lekkere trek is er een appelcake, een dadeltaart en nog een romige, volle cake. Voor het avondmaal is er de befaamde vierkazenpizza van Ans, een bietensalade met noten, pittige gehaktballetjes, zelfgemaakte soep, een groene salade met geitenkaas, een groentetaart, zelfgemaakte smeersels voor op stokbrood, verse fruitspiesjes, franse kazen en dan vergeet ik vast nog iets. Kortom, we komen niets te kort. En dan moet er nog hard gewerkt worden ook.

Vrouwen van zekere leeftijd

Of het aan die leeftijd ligt is nog maar de vraag maar als je een film zou maken van alle momenten dat vrouwen niet precies weten waar ze moeten staan bij welk nummer en dan gepast en ongepast van positie wisselen… het is een slapstick van hoog niveau. Maar ga er maar eens aan staan. Twintig lange liedteksten uit je hoofd leren, een stukje voorlezen, op het podium en van het podium en wanneer dan precies, een tweede stem, een derde stem, een ‘hummetje’ links en rechts, lachen naar het publiek, stoelen mee op het podium, stoelen weer weg van het podium.
En we zijn maar amateurs met z’n allen maar wel met hart en ziel.

Komt dat zien

Dus komt dat zien in het echt straks op 9 december in Theater CulturA in Nootdorp. ‘Ken je haar’ van Vrouw & Co gaat in première en vraag jezelf af: Ken je haar of ben je haar?
Hier kun je de kaartjes bestellen

 

 

 

Oepsmomentje

Vriendin en ik hebben samen aardig wat oeps-momentjes gehad. Ze gebeuren spontaan bij ons, zonder voorbedachten rade. We hebben allebei hetzelfde onnozel-gen. Niet handig om dat samen te hebben, maar wel grappig.

Bij Bregje, een restaurant in Zoetermeer halen we herinneringen op aan een gigantisch oef-momentje van jaren geleden. Toen wij een groep van zo’n twintig man hadden uitgenodigd voor een etentje. Waarschijnlijk ter gelegenheid van de hulp bij mijn zoveelste verhuizing. In Leidschenhage staan aan het water een aantal restaurants naast elkaar. Door het glas heen kan je bij de buren naar binnen gluren.

Reservering

Als wij met broer en schoonzus bij het restaurant aankomen zijn we lichtelijk verbaasd als blijkt dat onze reservering niet goed is doorgekomen. Maar de ober wrijft zich in de handen, alles komt goed, zegt hij. Met man en macht gaan ze aan de gang, slepen met tafels en dekken ze voor twintig man. Ondertussen zitten wij aan de rosé, genietend van de ondergaande zon.

Daar komt het oeps-moment

Mijn blik dwaalt af naar het restaurant naast ons en door de ruiten van dat restaurant naar het volgende. Daar valt op dat er druk gezwaaid wordt naar ons. Ik herken iemand, ik herken nog iemand. De verbijstering kleurt zich langzaam rood vanaf mijn enkels tot mijn kruintje. ‘Jongens’, kreun ik en sla alleen maar jammerkreten uit. Zij volgen mijn blik en bij iedereen valt op het zelfde maar te late moment het kwartje. We zitten in het verkeerde restaurant.

Op mijn knieën ben ik naar de ober gekropen, heb zijn schoenen gelikt en mijn fout aan hem bekend. Hij kon er om lachen. Wij al lang niet meer. We zijn het restaurant uit gevlucht en zijn rennend binnen gelopen bij het restaurant waar we de reservering wel hadden gemaakt. Inmiddels zat daar iedereen al onder de tafel van het lachen.

‘Echt weer iets voor jullie’

Het werd gezegd en is daarna nog vaak gezegd. We hebben een naam hoog te houden. Maar beseffen we bij Bregje: Dat kost ons nu eens geen enkele moeite.

 

 

Soms is het goed dat we het niet meer weten

Een gezellige avond. We praten, we eten, we lachen. We zijn dicht bij elkaar. Zo maar een avond eigenlijk als vele. Wat een geluk en rijkdom is het dat soort avonden met anderen te beleven. Toch eindigen we in mineur. Omdat we zoveel te verliezen hebben.

C. werkt zich uit de naad in de ouderenzorg. Zo goed en zo kwaad als ze kan verzorgt ze samen met collega’s een groep van dertig dementerenden. Mensen die echt al ver weg zijn van mooie  herinneringen. Mensen van het hier en nu zonder ook maar enig besef van het hier en nu.

Als zij de omstandigheden schetst waarin zij moet werken en erger nog, de omstandigheden waarin mensen moeten leven, dan vraag je je af wat de zin nog is van ouder worden en de zorg die daarmee gepaard gaat. Ik vraag of ze dan niets merkt van extra geld naar de ouderenzorg. Zij zegt dat het nog nooit zo slecht geweest is als nu.

Ontluisterend

De verhalen zijn pijnlijk. Twee keer per dag verschonen. Want hoe moet je dat tussendoor doen als je maar met twee mensen bent op een groep die niet alleen gelaten kan worden. Mensen die ook niet zomaar even tussendoor verschoond kunnen worden maar die met speciale apparatuur op het bed moeten worden getakeld. Onhaalbaar.

Mensen die gedachteloos lijntjes tekenen op een onzichtbaar kleed van leed. Roepen om een zus die er niet meer is, een kind dat niet meer komt. ‘Zuster’, ‘Zuster’. Een lied zonder melodie dat de hele dag klinkt zonder weerklank te vinden. De zuster is moe. Doodmoe. En teleurgesteld en hopeloos machteloos.

Ziel en zaligheid

Niet alleen is het voor de oudere een vreselijk eind aan een leven dat hopelijk vele malen mooier was dan het ontluisterende einde maar ook voor de verpleegkundige die met ziel en zaligheid wilde werken. Er wilde zijn voor hen die het het hardst nodig hebben. Verzorgers waarvan het lichaam kraakt en de geest langzaam gebroken is. Wat als zij zelf niet meer geloven in een stap voorwaarts?

‘Oud worden is vreselijk’. ‘Wat als we elkaar verliezen? Als er niemand meer over is die voor jou het aller, allerbeste wil?’ We vragen het ons hardop af en zien in elkaars ogen het antwoord dat we niet willen horen. Toekomst was toch een beetje als toekomstmuziek, iets moois in het verschiet, iets om naar uit te kijken?

De toekomst is leuk voor hen die er nog niet zijn. Die nog onderweg zijn in het leven. Dus blijf altijd onderweg is het devies, kom niet op je eindbestemming want dan is er geen redding meer aan.

Pluk de dag

Dat is maar wat we moeten doen. De dagen plukken en er aan ruiken en de lucht opsnuiven van geluk en liefde en samenzijn. De toekomst komt steeds dichterbij.