CategoriePolitiek

Lodewijk Asscher, het stoutste jongetje van de klas

Terwijl partijen al maanden bezig zijn een coalitie te formeren is er één man die eindelijk zijn handen vrij heeft. Lodewijk Asscher lijkt zich hervonden te hebben. Hij is losser en steviger dan ooit. Zelfs zijn haar zit anders.

Boos
Rutte is boos, Buma is boos en de Christen Unie is aangedaan. Want dwars door de onderhandelingen heen slaat Lodewijk ineens een andere kant op. De timing is perfect want ‘ze’ gaan het niet redden om voor september een nieuwe begroting klaar te hebben. En als ‘ze’ het niet gaan redden dan is de begroting een taak die nog hoort bij het demissionaire kabinet. Dus ook bij Lodewijk. En Lodewijk wil meer geld voor onderwijs en voor de onderbetaalde en ondergewaardeerde onderwijzers.

Not done
En iedereen vindt er iets aan. ‘Dat doe je niet’, ‘not done’ zegt Wiegel, ‘niet netjes’ zegt Segers. Maar eens is de eerste keer want nergens staat dat het niet mag. De PvdA heeft veel ingeleverd. Heeft de prijs betaald waar een lachende Rutte mee weg kwam. Lodewijk Asscher heeft niets te verliezen. En als het onderwijs daarbij mee kan scoren… mijn zegen heeft ‘ie.

Zalm
Zalm gaat met de heren aan de slag als informateur en zal haast moeten maken. Welke strategieën zullen ze gebruiken? Wie gaat met de onderwijs-eer strijken? D66 wrijft zich in de handen en wacht af. En Lodewijk trekt zijn stropdas nog wat losser. Hij is vrij, een vrij man. Hij lacht en springt bijna in het mijnenveld dat dit keer niet voor hem bedoeld is.

Ethische kwesties
Ethische kwesties worden maar even buiten de onderhandelingen gehouden. Want dan komen ‘ze’ er niet uit. Onderwijs is zo langzaamaan een ethische kwestie geworden of dat zou het moeten zijn.

Onze kinderen en uiteindelijk ook wij, zijn er afhankelijk van.

Geert Wilders: ‘Niemand wil er met me spelen’

We horen weinig over de onderhandelingen tussen VVD, D66 en Groen Links. Ik vind het niet erg. Sterker, ik vind het heerlijk. Maak mij maar wakker als er echt iets te vertellen is.

De enige die wel van zich laat horen is Wilders. In verschillende interviews zie ik hem verontwaardigd reageren omdat hij niet mee mag doen. Wie zei ooit eens ‘huilie, huilie’?

Vuurtje
Maar ooit Geert, heb jij zelf het vuurtje opgestookt. En nu ben je verbaasd dat er niemand bij je aanschuift? Of wil je met deze verbazing ook weer je achterban ervan overtuigen dat het niet aan jou ligt? Waarschijnlijk geloven zij jou. Dat doen ze ook als je hele nare dingen zegt. Maar Geert, dit wist je toch? Dit was al duidelijk voor de verkiezingen, lang daarvoor. Dus waarom nu deze verbazing?

Kiezen of delen
Ik begrijp de verontwaardiging van een partij die gewonnen heeft en tweede partij van het land is geworden. Eigenlijk vind ik dat partijen niet uitgesloten mogen worden: waarom hebben ze bestaansrecht gekregen dan? Maar in dit geval Geert, ben je net een heilig boontje dat niet om zijn loontje wil komen. Je zegt harde en soms vreselijke dingen die ‘men’ wil horen van je. Dat levert je veel kiezers op. Je speelt ‘hard to get’ en dat maakt je wederom reuze boeiend voor boze burgers. En dan wil je meedoen met de partijen die je met de grond gelijk wil maken?

Je had net iets eerder je hand moeten uitstrekken. Dat is politiek.

Hoopvol stemmen

Misschien draait het daar wel om vandaag. Met welk gevoel je het stemhokje ingaat, met welk gevoel je een keuze maakt. Uit angst of met hoop? Ik ga voor de hoop. Niet omdat ik niet bang ben of me geen zorgen maak maar omdat ik geloof in ons, Nederlanders.

Mooie mensen
Ik ken zoveel bijzondere, mooie, integere mensen. En misschien leef ik wel in een beperkte wereld maar ik kan en wil me niet voorstellen dat we ons land gaan verstoppen tussen hekken, dammen en bewaakte grenzen.

Het debat
Gisteravond naar het laatste debat gekeken. En eigenlijk met bewondering naar de lijsttrekker van de ChristenUnie, Gert-Jan Seegers. Met wie hij ook in debat ging, het was respectvol, rustig en werd met stijl gevoerd. Zelfs Wilders kon zijn stem niet meer verheffen. Wat zei Seegers over het indammen van vrijheid?

“Als ik zeg dat ik geniet van godsdienstvrijheid en daarom evenveel vrijheid geef aan anderen, dan betekent dat je ook vrijheid geeft aan moslims, zolang zij zich aan de wet houden.”

Ik laat net Ami uit en zie al veel drukte bij het stembureau bij mij in de straat. Fijn om te zien. Volgens mij wordt het een top opkomst. Omdat het er echt om gaat. Niet om de 28 partijen die meedoen maar om goed of slecht, angst of hoop, wantrouwen versus vertrouwen.

Morgen
Ik hoop zo dat ik morgen wakker word in een Nederland dat weer van ons is. Mannen en vrouwen die vertrouwen hebben in zichzelf, in het goede van de mens, in het wonderbaarlijke landje dat we zijn.

Eerst even stemmen. Ik weet het eindelijk. Nee, niet de ChristenUnie.

 

[contact-form][contact-field label=’Naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’Reactie’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

Rutte – Wilders ‘nuhl – nuhl’

Gisteravond het debat van Rutte en Wilders terug gezien. In de auto zet ik het nieuws op de radio uit. Ik wil het niet horen. Alsof het een spannende voetbalwedstrijd is waardoor ik me wil laten verrassen. Ben ik verrast? Nee natuurlijk niet. De heren hadden complete scripts en gladde grappen in het hoofd geprent.
Het was alleen nog maar een kwestie van timing.

Rutte had een ‘goeie’.
“Oh, u doet een loze belofte, u gaat helemaal geen Koran-politie op de been brengen?”
Wilders had een ‘goeie’.
“Niemand gelooft u nog. Vijf jaar geleden beloofde u iedereen duizend euro, waar is het geld?”

Als je nu nog moet zeiken over een fout van vijf jaar geleden dan is dat wel armoe.
Als je nu iemand te kakken wilt zetten over de Koran politie (die daar al eerder op teruggekomen was), dan is dat armoe.

Later maakten Buma en Pechtold er bij Jinek en Pauw hun spelletje van. Het debat tussen de twee premiers to be vonden zij een lachertje. Tja, je moet wat als je ook op het stoeltje wilt zitten. Hoe langer dit duurt, hoe ongeloofwaardiger het wordt.

Laat het maar gebeuren
Laat het maar gebeuren nu. Stop met praten, praten, praten. Houd je mond en wacht af. Morgen gaan we eindelijk stemmen en daarna doen we allemaal NORMAAL. Dat zou heerlijk zijn. Gaan we genieten van de lente. De Haagse lente. Vernieuwing, verandering, vrede.

Het enige waar ik elke keer aan dacht na het debat was de manier van het voorlezen van de voetbaluitslagen van ene Frits van Turenhout. Daar moet je oud voor zijn, om dat nog te weten. Dus voor alle jongeren: hij deed het zo:

[contact-form][contact-field label=’Naam’ type=’name’ required=’1’/][contact-field label=’Reactie’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

Blue eyes: ‘zeg me dat het niet zo is’

Wij kijken regelmatig series op Netflix. Op aanraden zien we nu Blue eyes, een Zweedse serie over politiek. Normaal als ik een spannende serie zie kan ik me er aan overgeven. Ik voel de spanning maar toch is het een lekkere spanning van buitenaf. Het raakt me niet echt van binnen. Met deze serie is het anders. Het komt zo dichtbij dat ik er akelig van word.

Het gaat over politiek. Over rechts extremisme, links extremisme, over populisme en socialisme en het gaat over de vieze, gemene spelletjes die gespeeld worden in de strijd om het pluche. We zien totaal geradicaliseerde jonge mensen de strijd aangaan met minderheden die niets anders doen dan een minderheid zijn. De ontevredenheid balt zich zo op tot het als een woedebom tot ontploffing gebracht moet worden met afschuwelijke consequenties voor onschuldige mensen.

Lastig balanceren
Bij alles wat ik zie denk ik: ‘Zo kan, zo zal, zo gaat, het in Nederland ook’. En het maakt me angstig, bang en boos. Politiek is een spel dat door grote mensen gespeeld wordt maar vaak door grote mensen met grote issues. Politiek maar ook persoonlijk. En het persoonlijke boezemt mij angst in. Als je een land wil leiden moet je een echte leider durven zijn. Voor iedereen. Voor alle Nederlanders. Maar hoe lastig balanceren is het als het koord te hoog hangt of te losjes? Dan grijp je wanhopig om je heen, verslikt je in een leugentje, vertelt iets dat niet waar is.

De serie laat zien hoe volkomen normale mensen door tragedies in het leven keuzes maken. Het meisje waarvan haar moeder wordt vermoord, vermoord in koele bloede een Zweedse die met een buitenlander is getrouwd. Vriendschappen gaan kapot, gezinnen worden verscheurd en de waarheid duurt niet langer dan de leugen.

In een review lees ik dat het een goede serie is met een matig eind. Wij zijn nog niet toe aan het eind. Maar dat het matig is kan ik me voorstellen.

Hoe graag zou ik in Nederland een prachtig, krachtig, machtig mooi slot willen. Een begin van beter worden, van genezen. En dat iemand zingt ‘ik zeg je dat het echt zo is, dat het echt zo is’.

 

Vrouwen in debat: wie is The Bitch?

Mona Keijzer (CDA), Stientje van Veldhoven (D66), Renske Leijten (SP), Fleur Agema (PVV), Jeanine Hennis (VVD)

Gisterochtend, primetime voor huisvrouwen, was er dan het eerste debat van vrouwen. De ‘eerste’ vrouwen van de lijst, die natuurlijk niet op nummer één staan. De eerste vrouw op de lijst van de PvdA (Khadija Arib ontbrak omdat zij als Kamervoorzitter nog steeds boven de partijen wil staan. Ik zou zeggen als zelfs Rutte dat nu niet doet, dan heb je wel een kans laten liggen.

Ik wil het er niet eens inhoudelijk over hebben. De standpunten zijn duidelijk. En dat Jeanine Hennis het zwaar te verduren kreeg als verantwoordelijk kabinetsvertegenwoordiger, was van te voren te voorspellen.
Maar hoe doen vrouwen het in een debat? Hennis pareerde veel met de typische Rutte-glimlach. Hoe doen ze dat toch? Altijd een lach, terwijl je afgemaakt wordt door den medemensch.

Ik vond ze redelijk ontspannen behalve Fleur Agema. Zij won de prijs Bitch of The Debat wat mij betreft. Ze snauwde, beet, piste, gromde, krabde, sloeg haar nagels uit en spuugde de PVV-argumenten naar de camera. ‘Hoezo, landen helpen? Grenzen dicht’. ‘Hoezo, verantwoordelijkheid? De grenzen gaan gewoon dicht’ of ‘heb je ons A4tje niet gelezen?’.
Ik schrijf wel ‘niet ontspannen’ maar ik denk dat het voor haar volkomen natuurlijk gedrag is.

Rode koontjes
Wat ik echt schattig vond is het feit dat enkele dames rode koontjes kregen van de spanning. Keijzer, Leijten en Hennis konden dat niet verbergen. Dat is niet erg, dat geeft ze iets menselijks gezelligs. (Jesse Klaver heeft dat trouwens ook maar bij hem denk ik dan altijd ‘ah, gossie’). Volkomen rustig, zonder rode konen bleef Stientje van Veldhoven. Zij interrumpeerde niet, ze wachtte op haar beurt, ze sprak kalm en waardig, luisterde en was toch duidelijk.

En nu
Ben ik één millimeter opgeschoten? Wel nee. Het was gewoon vermaak. Net zoals het grote debat van de heren gisteravond. Zonder Rutte en Wilders. Ik heb ze geen moment gemist.
Bij de ‘heren’ zie je nog steeds zo duidelijk wat van te voren bedacht is als uitsmijter van de avond. Zoals een Roemer die helemaal aan het einde van de avond toch nog even met een grap de drugshandel van een CDA’er benoemt.
Hij moest het wel zeggen. Daar heeft een duur campagneteam een week voor op de hei gezeten.

Vrouwen in debat: wie is The Bitch?

Mona Keijzer (CDA), Stientje van Veldhoven (D66), Renske Leijten (SP), Fleur Agema (PVV), Jeanine Hennis (VVD)

Gisterochtend, primetime voor huisvrouwen, was er dan het eerste debat van vrouwen. De ‘eerste’ vrouwen van de lijst, die natuurlijk niet op nummer één staan. De eerste vrouw op de lijst van de PvdA (Khadija Arib ontbrak omdat zij als Kamervoorzitter nog steeds boven de partijen wil staan. Ik zou zeggen als zelfs Rutte dat nu niet doet, dan heb je wel een kans laten liggen.

Ik wil het er niet eens inhoudelijk over hebben. De standpunten zijn duidelijk. En dat Jeanine Hennis het zwaar te verduren kreeg als verantwoordelijk kabinetsvertegenwoordiger, was van te voren te voorspellen.
Maar hoe doen vrouwen het in een debat? Hennis pareerde veel met de typische Rutte-glimlach. Hoe doen ze dat toch? Altijd een lach, terwijl je afgemaakt wordt door den medemensch.

Ik vond ze redelijk ontspannen behalve Fleur Agema. Zij won de prijs Bitch of The Debat wat mij betreft. Ze snauwde, beet, piste, gromde, krabde, sloeg haar nagels uit en spuugde de PVV-argumenten naar de camera. ‘Hoezo, landen helpen? Grenzen dicht’. ‘Hoezo, verantwoordelijkheid? De grenzen gaan gewoon dicht’ of ‘heb je ons A4tje niet gelezen?’.
Ik schrijf wel ‘niet ontspannen’ maar ik denk dat het voor haar volkomen natuurlijk gedrag is.

Rode koontjes
Wat ik echt schattig vond is het feit dat enkele dames rode koontjes kregen van de spanning. Keijzer, Leijten en Hennis konden dat niet verbergen. Dat is niet erg, dat geeft ze iets menselijks gezelligs. (Jesse Klaver heeft dat trouwens ook maar bij hem denk ik dan altijd ‘ah, gossie’). Volkomen rustig, zonder rode konen bleef Stientje van Veldhoven. Zij interrumpeerde niet, ze wachtte op haar beurt, ze sprak kalm en waardig, luisterde en was toch duidelijk.

En nu
Ben ik één millimeter opgeschoten? Wel nee. Het was gewoon vermaak. Net zoals het grote debat van de heren gisteravond. Zonder Rutte en Wilders. Ik heb ze geen moment gemist.
Bij de ‘heren’ zie je nog steeds zo duidelijk wat van te voren bedacht is als uitsmijter van de avond. Zoals een Roemer die helemaal aan het einde van de avond toch nog even met een grap de drugshandel van een CDA’er benoemt.
Hij moest het wel zeggen. Daar heeft een duur campagneteam een week voor op de hei gezeten.

Oh, oh Den Haag… Papa Rutte is trots op je…

Hoe ga ik dit nu uitleggen of moet je maar gewoon kijken? Luister. Rutte wordt geïnterviewd door Jaïr Ferwerda, politiek verslaggever (nu bij Jinek). Dat interview is op vrijdag. Rutte zegt dat hij geen partijen uitsluit maar dat de kans op samenwerken met de PVV nihil is.

Duidelijk. Op zaterdag zegt Rutte bij een heel ander programma dat de kans dat de VVD met de PVV gaat regeren nul is, niet, nee, nooit. Veel steviger en duidelijker, dit laat geen mogelijkheid open.
Jaïr Ferweda wordt opnieuw uitgenodigd voor de koffie om dit recht te breien. Ferweda vraagt hoe het mogelijk is dat in 24 uur een heel ander verhaal naar buiten wordt gebracht. Dan komt het. Rutte zegt (mijn woorden): ‘doordat jij zo’n goede journalist bent en mij niet begreep heb ik nagedacht. Jij zei dat ik ruimte liet voor de PVV dus later dacht ik, dat moet anders. Dit is dus eigenlijk een groot compliment aan jou’.

Wie denkt Rutte nu toch wie er tegenover hem zit? Een kleuter? ‘Papa, heeft eens nagedacht en jij bent zo’n slimme jongen dat jij daarvoor gezorgd hebt. Papa is trots op je’.

Verbijsterd zit ik te kijken naar dit zogenaamde stukje openhartigheid en helderheid. Rutte is waarschijnlijk ter verantwoording geroepen. Er is juist afgesproken om afstand te nemen van de PVV. Geen opening te laten en op die manier de wind uit de zeilen te nemen bij collega-partijen. ‘Maar’, zegt Rutte, ‘dan heb ik een probleem. Gisteravond zeg ik nog tegen Jaïr dat het niet zo is’.

LOS HET OP. Dat doet hij. Wat een wanvertoning.

Kijk hier zelf:

Link naar het fragment

 

 

Politiek, beetje ziek

Gisteravond was het verkiezingsdebat voor de Provinciale Staten Verkiezingen en niet te vergeten, het Water, op televisie. Ik houd van politiek, ik houd van het debat. Voor het eerst had ik totaal niet de neiging om hier naar te kijken. Ik heb het ook overgeslagen en natuurlijk keek ik net zoals half Nederland naar Margriet de Mol, maar dat had niets te maken met mijn keuze om niet te kijken naar het gedraai en gekonkel.

Ik ben het zat. Spuugzat. De mooie woorden, de beloften, het gezemel en gezeik, het draaikontengedrag, het pleasen vlak voor de verkiezingen, het ‘dit wordt tot de bodem uitgezocht’ Rutten-gedrag, de zoekgeraakte bonnen, de grieperige Wilders. Ik ben het zat.

Nee, ik ben niet tegen bezuinigen, als het nodig is dan is het nodig. Maar zeg toch gewoon eens de waarheid. Draai er niet omheen en doe wat er te doen valt. Valse nichten-gedrag, al die mannetjesputters uit Den Haag.

Bij Pauw was Jeroen Dijsselbloem te gast, de minister die over onze centen gaat en hij maakte zomaar mijn avond een beetje goed. ‘Gaan we dus niet meer bezuinigen’, vroeg Pauw hem.
‘Een minister van Financiën kan nooit zeggen dat we niet meer gaan bezuinigen’.
Pauw: ‘Die goede economische cijfers, komt dat nu door goed kabinetbeleid?’
Dijsselbloem: ‘Onzin om dat te beweren. Het zit ons gewoon ook mee nu.’
Jammer dat hij van de PvdA is, ooit mijn partij, maar laat Dijsselbloem een nieuwe partij beginnen.
Een om in te geloven.