CategoriePolitiek

Zorgen om de zorg

Hand met pulsesignaal

Maak een vuist, ook als je niet in de zorg werkt

Ik ken enkele mensen die in de zorg werken. En stuk voor stuk zijn het lieve, betrokken, sterke mensen. Die doorgaan tot ze er zelf bijna bij neervallen. Eén van hen stuurde mij een tekst. Zomaar uit het losse handje geschreven. ‘Doe er maar iets mee’, zei ze’. Doe er maar iets mee? Oké.

Er hoefde geen lied van gemaakt te worden, het was het al. Ik hoefde maar weinig te sleutelen aan de tekst, want het was goed. Maar belangrijker, het is geschreven vanuit het hart. De tekst hoefde alleen maar afgedrukt te worden.

Deel dit. Zorg dat iedereen dit leest. De tekst is van Anja Roerade, verpleegkundig specialist maar vooral specialist in ‘zorg’.

Zorgen om de zorg

De kranten staan er vol van, ziekenhuizen vallen om
De zorg is onbetaalbaar en niemand weet waarom
Komt het door de vergrijzing, kiest niemand voor de zorg
Politici weten het beter maar zij staan niet meer borg

Bij campagnes weten zij het zo goed
Dat de zorg, vooral voor ouderen beter moet
Onze premies blijven stijgen, en niemand maakt kabaal
Het management, bestuurders, ze geven geen verhaal

Refrein
Zorgen om de zorg, ik heb zorgen om de zorg
Mijn mooie vak uitgehold, niemand staat er borg
De mensen die er werken lopen zwijgzaam door de gang
zij willen zo graag anders en willen dat al lang

BN-ers zorgen voor extra miljoenen, voor extra handen aan het bed
Anderen kozen voor ander werk, met beleid aan de zijlijn gezet
Ook jongeren kiezen voor een vak met meer salaris en gemak
Maar ik blijf steeds zeggen, de zorg is een prachtig vak.

Van geboorte tot de dood en alles er tussen in
Vele specialisaties, opleidingsniveaus ik zit er middenin
Waarom gaat het van kwaad tot erger de 40 jaar die ik er werk
Weer de barricades op, worden we dan pas sterk?

Refrein
Zorgen om de zorg, ik heb zorgen om de zorg
Mijn mooie vak uitgehold, niemand staat er borg
De mensen die er werken lopen zwijgzaam door de gang
zij willen zo graag anders en willen dat al lang

rollators, scootmobiel, alles kon je krijgen
maar nu, als je niet lopen kan, moet je vooral zwijgen
Lieve mensen doe eens mee en kijk niet langer toe
De mensen in de zorg staan alleen, je weet niet half hoe

Refrein
Zorgen om de zorg, ik heb zorgen om de zorg
Mijn mooie vak uitgehold, niemand staat er borg
De mensen die er werken lopen zwijgzaam door de gang
zij willen zo graag anders en willen dat al lang

 

Schaamte heeft geen kleur

Een vrolijk plaatje toch? ‘Ons’ oranje. Lekker weg. De zon tegemoet. Niet als je Howick en Lili bent. Vertrekken richting zon is niet altijd een vrolijke en zelfgekozen weg.

“De hoogste bestuursrechter bepaalde vrijdag dat de in Nederland opgegroeide kinderen in navolging van hun moeder naar Armenië uitgezet moeten worden. De kinderen hebben volgens de Raad van State geen recht op asielvergunning omdat zij niet hoeven te vrezen voor vervolging of ernstige schade door de autoriteiten”.

Boos en schaamte

Ik ben boos en schaam me dat we dit toelaten in dit land. En ik weet het, er zijn regels, we moeten ons houden aan de wet, we moeten ergens een lijn trekken. Maar moet dit over de rug van kinderen? Als je als land zo veel procedures kent dat een gezin jarenlang kan procederen dan moet je zelf op die blaren zitten. Regel of iemand mag blijven binnen een jaar of tenminste binnen zo’n termijn dat het eerlijk is voor alle partijen.

In het geval van Howick en Lili is het anders gegaan. En zo zijn er nog zoveel meer kinderen. Ze waren peuters toen ze hier kwamen, weten niets van hun zogenaamde thuisland, zitten op school, ontwikkelen zich, spreken onze taal, maken vrienden, maken plannen.

We zijn te klein

Ons land zou te klein zijn om al die ‘gevallen’ op te vangen. We zijn inderdaad te klein. Te klein van geest. Met de wet in de hand zijn we flink. En Nederland is van ons, de gelukvogels die hier geboren zijn. En dan gaat het over de moeder, dat ze gelogen heeft, dat ze elke keer een ander verhaal had. So be it. Blijkbaar kan dat in ons land. Regel dát dan.

Het maakt mij niet uit hoe die moeder het gedaan heeft, hoe ze gejokt heeft. Ik zie twee hele leuke kinderen die vast opgroeien tot twee leuke volwassen mensen die in ons land thuis zijn. Maar blijkbaar is het nodig om te laten zien dat we niet met ons laten sollen.

Uitzetten

“Als de kinderen Nederland niet zelf verlaten, mag de staatssecretaris hen uitzetten naar Armenië”, zegt voorzitter Bart Jan van Ettekoven van de Raad van State. Zal staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Mark Harbers ze zelf aan het handje nemen en uitgeleide doen? Geeft hij ze een aai over de bol en de mazzel?

O ja, ze moeten al vanaf 1 september verkassen. Dan kunnen ze mooi direct aan het nieuwe schooljaar beginnen in Armenië…

Soms vraag ik me af van welke planeet deze mensen komen en waarom zij wel mogen blijven.

 

People, who need people?

People who need people
Are the luckiest people in the world
We’re children, needing other children
And yet letting a grown-up pride
Hide all the need inside
Acting more like children than children

Gek misschien. Maar dit kwam in mij op na het horen, lezen, zien wat er gebeurde bij de gemeenteraadsverkiezingen deze week.

Nog nooit eerder is er zoveel en vaak op lokale partijen gestemd. Er zijn zelfs gemeenten waar niet één enkele partij van  de landelijke politiek in voorkomt. En misschien dom, ik wist niet eens dat dat kon/mocht. En het besef dat dit misschien wel democratie ten top is. Want landelijk zeggen ze: zoeken jullie dit nu maar gemeentelijk uit. Zorg, onderwijs, ouderen. En dan staan er partijen op die het helemaal anders willen gaan doen en het zeker uit zoeken.

Diversiteit

Ik ben een voorstander van diversiteit in de politiek. Partijen als Denk, Forum voor Democratie, Bij1 om maar eens enkelen te noemen, hoe mooi kan het worden als een gemeenteraad straks ook werkelijk iedereen kan vertegenwoordigen? En dat ze er samen uit moeten komen. De ultieme test. Integratie is jarenlang een hot item, een mislukt item geweest en geworden. Misschien omdat het in handen werd gelegd van mensen die zelf nooit onderdeel werden van integratie, maar de machtige hand waren die minzaam uitgestoken werd naar minderheden.

Leefbaar politiek

Lokale politiek maar politiek weer leefbaar, herkenbaar, invoelbaar. Natuurlijk houd ik ook bij sommige partijen mijn hart vast maar ik vertrouw op het gezonde verstand en het zelfregulerend vermogen van ‘gezond denken’.

En nu zit elke keer dit liedje in mijn hoofd. Zou me niets verwonderen als ergens in één van mijn blogs deze tekst al een keer voorbij is gekomen. Omdat ik er in geloof. Ik kwam deze bijzondere versie tegen. Streisand & Stevie Wonder.

Mannetjesmoe

We mogen/moeten vandaag stemmen. Voor onze stad en gemeente. Lokaal zeg maar. Zonder kopstukken die landelijk al zo vaak in de picture zijn. Helaas worden we de laatste dagen weer overspoeld door de kopstukken die plotseling laten zien hoe betrokken ze zijn bij ‘de gescheiden vrouw die geen woning heeft’. Bah.

En hoewel dit een ‘Rutteiaanse’ uitspraak was, ze doen het allemaal. Ze hangen de boze mijnheer uit, de verontwaardigde ziel die het echt allemaal anders heeft bedoeld. Ga regeren. Zou ik zeggen.

Ik begrijp ook wel dat de lokale PvdA de richtlijnen volgt van de landelijke PvdA. Maar ze gaan over andere dingen. Zij lopen echt door de stad.
Wonende in Den Haag zie ik natuurlijk de kopstukken ook wel door het Haagse gaan maar anders. Dan zijn ze onderweg naar iets anders. Niet onderweg naar de stad. Naar ons. En dat is goed want daar zijn ze ook niet voor bedoeld, de grotere mijnheren en mevrouwen.

Debat

Ik ben best een politiek dier maar ik heb gisteravond het debat aan mij voorbij laten gaan. Een unieke gebeurtenis eigenlijk. Maar ik kon het gewoon niet meer aanzien. De opgewonden standjes, de zure bekkies, de venijnige trappen en het recht lullen wat niet recht te lullen is. Neem nu zo’n Pechtold met zijn referendum. Hij heeft flink moeten inleveren op ‘zijn’ punt. En nu zegt hij ‘ja, maar zo’n raadgevend referendum is ook niet wat wij willen. We willen dat burgers echt inspraak krijgen. We komen terug met een beter voorstel’. Eerlijk zou zijn: ‘Ja, we hebben verloren op dat punt. Jammer maar ik ben er mee akkoord gegaan, heb er dit of dat voor teruggekregen. Zo gaat dat in ons land.’

Verademing

Zou dat geen verademing zijn? Eerlijkheid. Open en transparant. Ik besluit nu voor lokaal te gaan. Weg van de uitslag van de stemwijzer. Ik ga vanuit mijn hart kiezen. Voor mijn stad.

 

 

 

Wat we kunnen leren van een droom…

We worden wakker met allebei een aparte droom. We hebben dus veel te vertellen op de vroege ochtend. Vriendin mag eerst. Zij droomde over een nieuw huis dat we gaan betrekken. Niet vreemd, midden in alle huisperikelen.

Het werkelijke verhaal is dat we van een eengezinswoning naar een nieuwbouw appartement gaan. Dat duurt nog even maar het komt er aan. We hebben redenen voor deze keuze. We worden ouder en de trappen steeds hoger, we hebben meer ruimte dan we nodig hebben en het aankomend onderhoud vraagt meer dan onze vier linkerhanden samen en nieuwbouw betekent: alles nieuw.
Nu droomde Vriendin echter dat we een huis kochten met nog een etage meer dan dan we nu hebben. Oud en bouwvallig. De enige reden voor de aankoop was dat er op de bovenste etage een waanzinnig dakterras was en een bar.

Need I say more

En op dat dakterras vertelden we elkaar opnieuw redenen voor de aankoop van dit huis. Die trappen vielen eigenlijk toch wel mee, oud heeft toch wel een eigen karakter en een dakterras met een bar, hoe cool is dat. Hoeveel feestjes gaan we geven daar?

We lachten om de droom met iets van gêne. Omdat we heel goed zijn in recht praten wat krom is en uiteindelijk ook zelf gaan geloven wat we eigenlijk niet geloven. En we zijn er allebei heel goed in.

Van sommige dromen kun je leren. Anderen gaan met deze kwaliteiten de politiek in.
Dat schijnt ook te werken.

 

 

Thuisland

We volgen Homeland. Een serie over de CIA en de conflicten in het Midden-Oosten. De beelden van de oorlog, de verwoesting, de drukte zijn zo heftig dat het me soms te veel wordt.

Want het lijkt op de beelden die ik in het nieuws zie. Beelden van compleet verwoeste steden, huizen die in puin liggen, mensen die rennen voor hun leven. Rennen waar naar toe? Ik lees een bericht over Muhammad Najem. Een vijftienjarige jongen. Hij maakt video’s van de oorlog in Oost-Ghouta, een buitenwijk van de Syrische hoofdstad Damascus en plaatst ze op sociale media. De wijk is al jaren in handen van rebellen, maar de Syrische president Assad wil de wijk heroveren. Elke dag vallen er velen doden.

Hij plaatst dit bericht op Twitter. Als je dit leest kun j eigenlijk alleen maar zwijgen.

Thuisland

En dan loop ik over de keurig bestraatte straten, langs keurig aangelegde plantsoenen in een bijna keurige wijk. Stap uit een tram die mij praktisch voor de deur afzet. Ik zwaai naar de buurvrouw en lach om twee kinderen die in het gras spelen. We vragen ons af wat we gaan eten en waar we gaan eten. We vragen ons nooit af of we gaan eten.

Dankbaar en bang

En ik weet dat wij hier in dat Nederland van ons kunnen zeiken en zeuren als de besten. Overal hebben we een mening over. Maar bij het zien van mensonterende beelden, van haat, van geloofsfanaten, van totale ontreddering en wanhoop denk ik steeds vaker: hou toch eens je mond. We zijn niet beter dan anderen, we hebben alleen zoveel meer geluk. Zoveel geluk dat we het ons kunnen veroorloven om bij de Rijdende Rechter te zeiken over een overhangende boom.

Bubbel

We leven hier in een bubbel van welbehagen. En nee, ik zou niet willen ruilen. Ik ben te bang, te angstig voor wat ik zou kunnen verliezen. Maar stel je voor dat je in een wereld leeft waar studie, werk, toekomst er niet meer toe doen simpelweg omdat het er niet meer is. Dan blijft alleen nog maar de essentie van het leven over. Leven.

 

Lessen te leren

We volgen een serie: American Crime. De eerste aflevering weten we het nog niet. Het is anders. Niet de politiemensen staan centraal of de daad die gepleegd is, maar de mensen die ergens een rol spelen in het verhaal. Maar dan pakt het ons bij de kladden. Treurige kladden.

Af en toe zucht ik mijn diepste zucht. Als ik de donkere, schimmige wereld zie van dancescene en drugs. Van mensen die zichzelf compleet kwijt zijn geraakt en met henzelf ook hun naasten.

Racisme, verslaving en gewoon verknipte gezinnen

Er is een misdaad gepleegd. Er zijn verschillende mensen bij betrokken: mogelijke daders, slachtoffers en de familie van al deze betrokkenen. De moeder van de vermoorde jongen heeft lang geleden besloten dat haar gezin een idyllisch gezin zou zijn en dat blijft ze volhouden ondanks alle keiharde feiten die ons, de kijker, vertellen dat het heel anders is.

Er is een Mexicaans gezin dat weet dat ze beter moeten zijn dan de gewone Amerikaan om niet op te vallen. Het harde werken en zorgen van de vader is pijnlijk om te zien.

Keuzes

Naar aanleiding van de moord en de situatie moet iedereen keuzes maken die soms niet meer terug te draaien zijn. Pijnlijk en ontluisterend en zo dicht bij de waarheid dat het binnen komt. De American dream is voor velen een utopie. Je ziet mensen afglijden in een wereld waaruit ze nooit meer terug kunnen komen. Het Amerikaanse rechtssysteem is tergend langzaam en onrechtvaardig soms.

Nadenken

De serie maakt dat je gaat nadenken over het leven. Het grote leven, het Westerse leven met alle overvloed en teveel aan niets en leegte. Dat doet het in ieder geval bij mij. En dan bekruipt mij toch het vaak weggeduwde gevoel dat we het anders moeten gaan doen hier. Dat we onze leegte op een andere manier moeten invullen.

En dan heb ik nog een grote les te leren.

Deze serie is te zien bij Ziggo. Aanrader.

 

‘Sorry seems to be the hardest word’

Ooit zong Elton John die regel. Maar het blijkt niet waar te zijn. Twee ‘mannen’ zeggen het heel makkelijk. Boef 1 en boef 2.
Boef 1

Er is een hoop gedoe over Camiel Eurlings. Sinds september 2013 is Eurlings lid van het Internationaal Olympisch Comité. Een paar jaar geleden sloeg hij zijn vriendin en om zijn baantje bij dat IOC veilig te stellen bood hij zijn ‘excuses’ aan. Met hulp van een team communicatiemensen om hem heen schreef hij een draak van een brief. Om naderhand, toen de onwaarachtigheid er natuurlijk vanaf droop, met zijn huilie-gezicht een interview te geven aan het NRC.

Sorry

Dat hij zijn vriendin heeft geslagen is niet slim. Het is voor niemand slim. Het betekent toch dat je jezelf verliest in een emotie waarin je jezelf nooit wil verliezen. Ik ben ervan overtuigd dat die driften in ons allemaal zitten en dat het de uitdaging is in het leven om om te leren gaan met teleurstelling, woede en pijn. Als volwassen mannen en vrouwen. Maar wat vooral niet slim is om sorry te zeggen op een manier die niet geloofwaardig is. Boven zijn hoofd ontbreekt alleen nog het aureool van heiligheid zodat er alleen nog maar een schijn van heiligheid te zien is. Schijnheilig is een heerlijk woord.

Boef 2

En toen was er ‘boef 2’. Een rapper die het goed doet. Zo goed dat ik hem alleen maar ken van dure horloges en auto’s. Een kleine pocher met mazzel. Hij noemt in zijn vlog drie vrouwen ‘hoeren’. De vrouwen die hem helpen als hij met pech stil staat op de weg. Later biedt hij daarvoor zijn excuses aan maar verklaart zijn gedrag door zijn visie op hoe vrouwen moeten zijn te delen. Ze horen niet in korte rokjes tot de late uurtjes in dancings rond te hangen.

Daarvoor bood hij gisteren weer zijn excuses aan in Boulevard. Een nijdige trek om zijn mond want hier heeft hij godverdomme helemaal geen zin in natuurlijk. ‘Sommige mensen zullen mij nu niet aardig vinden, mijn fans vinden mij misschien nog veel aardiger nu’. Eén ding moet ik Boef 2 nageven: schijnheilig kent hij niet, nog nooit van gehoord. Hij pocht open en eerlijk over zijn rijkdom, over zijn ‘vrouwen’ en over zijn excuus.

De ene boef is de andere niet

Ik heb niets met rapper ‘Boef’. Ik vind het een verwend jong maar hij heeft het wel gemaakt. Op eigen kracht. En dat hij daar stinkend rijk van wordt heeft hij aan zichzelf te danken. Hij vertegenwoordigt vooral zichzelf en doet dat met overgave.

Boef 1 is erger. Hij vertegenwoordigt namelijk ons land. Onze normen en waarden. Bij de Olympische Spelen mag hij een medaille hangen om de nek van Kramer. En om zijn erebaantje te kunnen houden werkt hij zich ook in het zweet des aanschijns. Het heeft alleen niets met sport te maken.

Tip

Eurlings zal waarschijnlijk opstappen. Toch? Er moet in de man toch op een gegeven ogenblik iets doordringen van zijn eigen onhoudbaarheid. Toch? Maar stel, Eurlings blijft. Wat zou ik dan genieten als Sven Kramer op het moment suprême, als Eurlings zich voorover buigt om de gouden plak om Kramers nek te hangen, zich omdraait. Met zijn rug naar Eurlings toe gaat staan en juicht.

Maar ik vrees dat sporters helemaal niet bezig zijn met die gladde Eurlings. En dat zou eigenlijk wel moeten.

 

 

Krijsende kat zonder hoofddoekje

Mijn ochtendritueel is helder. Koffie en nieuws lezen op de Iphone, beetje Twitter, beetje Facebook. Klaar.

Vanmorgen word ik verrast door een column van Ebru Umar in de Metro. Ze haalt flink uit naar Sarah Izat, de politieagente die deze week een zaak bij de rechter won. Zij mag met hoofddoek om, binnen het bureau, haar werkzaamheden uitvoeren.

Hoofddoek maakt je geen agent, geen hoofddoek ook niet

Ik vond het eigenlijk wel een goede uitspraak. Eerlijk gezegd lijkt het mij fijn dat ondanks hoofddoeken, kruisjes, tatoeages en andere niet te verbergen uitingen van overtuigingen, de agent gewoon agent blijft. Dat ik weet dat mijn recht gewoon gehandhaafd wordt ondanks alles wat er onder het uniform gedragen wordt.

Ebru Umar denkt daar anders over. En dat uit ze in niet mis te verstane woorden.
‘Maar jij wint dit Sarah. Ik haat jou en jouw soort met alles wat ik in mij heb. Maar ik weet: wij doen dit zelf. Dank je wel, mannen en vrouwen in Den Haag. Dank je wel, mannen en vrouwen op het stadhuis.’

Heftig

Je zal Sarah zijn en dit lezen. Een zuster zou ze kunnen zijn. Ze wordt de les gelezen op een respectloze manier en ik houd er niet van. Ebru Umar durft veel en heeft dat ook wel bewezen. Daar heb ik respect voor maar niet voor deze manier van iemand neersabelen. Ebru Umar ziet de Islam bij Sarah als een cafetariamodel: quote ‘Ik vind dat als jij een kopvod op wilt hebben, je ook maar moet houden aan die andere eisen die jouw islam aan je stelt: thuiszitten, niet naar school, trouwen, onderdanig zijn, kinderen baren en al die dingen die jouw vrouw zijn definiëren volgens jouw islam’.

Woede

Je leest aan alles dat deze column in woede is geschreven. Oprechte woede, dat zal best. Ik ken Ebru niet persoonlijk, weet niet wat haar zo enorm drijft maar soms moet je even bedaren. Misschien ben ik naïef, ik kan me niet voorstellen dat deze Sarah Izat haar eigen kleine Islam-oorlog aan het voeren is als voorbereiding op een totale overname van het Nederland dat wij zo graag omarmen. Maar ik bid zonder hoofddoek dat het geen naïviteit is. Dat mijn oprechte geloof in medemensen waar blijkt te zijn.

 

Een bloem voor Dijsselbloem

Jeroen Dijsselbloem breekt zijn belofte. Hij gaat niet terug de Tweede Kamer in. De media lust hem rauw. Ik denk alleen maar: logisch. Daar hoor je ook niet.

En het zal allemaal waar zijn. Dat hij ‘not amused’ was over zijn vijfde plek op de verkiezingslijst en er voor heeft gezorgd dat hij de nummer drie werd. En dat hij ferme woorden sprak. Over de terugkeer naar de Kamer en het werk dat verzet moest worden. Maar hij kan het niet opbrengen.

Minister

Ik ken Jeroen Dijsselbloem niet echt. Hij maakt een integere indruk en misschien laat ik me daardoor misleiden. Maar als ik ooit van iemand heb gedacht ‘man, hoe houd je het vol’, dan was dat wel bij hem. Net zoals Rutte lijkt hij te beschikken over veel meer energie dan menig ‘normaal’ mens. De normale mens waar Rutte III zo goed voor gaat zorgen, zeggen ze. Die normale mens ben ik en ik maak een diepe buiging voor mensen zoals Dijsselbloem en Rutte die zich niet voor het dikke salaris kapot werken.

Macht, liefde, passie

Er is dus meer dan geld. Misschien is het de macht, de liefde voor de macht, de passie om de macht, het maakt me niet zo uit. Het is in ieder geval niet in centen uit te drukken waarom sommige mensen zich te pletter werken voor volk en vaderland. En als je er dan achterkomt, te laat achterkomt, dat je het niet kan of wil volhouden, dan moet dat kunnen. Zeker als je je steentje wel hebt bijgedragen.

Ik zie Rutte weer zo de Kamer in verdwijnen. Een plek waar hij thuis lijkt te horen. Maar Dijsselbloem? In die krappe bankjes en met dat politieke geneuzel? Die hoort op een ander toneel te staan. En dat gun ik hem ook.

Een man een man, een woord een woord.
Maar als je je woorden niet waar kunt maken moet je soms andere zinnen uitspreken.