CategoriePersoonlijk

  • Laten we niet ontwortelen

    Ik heb tijdens onze vakantie veel foto’s gemaakt van dikke bomen met enorme wortels die boven de aarde hun weg vinden. Bovenstaande foto komt gewoon van internet. Maar het zien van al deze vertakkingen bovengronds geeft een aardig beeld van hoe het er onder de ‘bodem’ uit zal zien. Dat plaatje vind ik een machtig beeld van hoe de grond die ons draagt…
  • Hartverscheurende Alzheimer

    Ruud Lenssen maakte een documentaire over zijn vader Jac en zijn moeder Ria. Vader Jac heeft Alzheimer. De ‘wei’ is het stuk grond waar hij zijn paardjes en kippen houdt en waar hij elke dag te vinden is. Buiten. Het begin is al hartverscheurend. Scheldend staat Jac op zijn erf. ‘Ik sla ze godverrrredomme allemaal overhoop.’ Je weet als kijker niet wat er aan…
  • ‘Zand erover’ ziet het licht

    Mijn buurman had verhalen te vertellen. Over zijn koffietent De Prinsenvink en over de kleurrijke bezoekers aan dit typisch Haagse gebeuren. Ik deed de tekstredactie en raakte steeds meer betrokken bij het project. Soms heb je werk dat meer wordt dan zomaar een klus. Het krijgt een hart en een ziel. Het boek Zand erover werd gisteren gepresenteerd. Ik stond er bij en…
  • Marco Borsato en De Waarheid

    Nooit gedacht dat ik nog eens een blog zou schrijven over Marco Borsato. Maar ik vind het fascinerend hoe Nederland massaal zijn handen heeft afgetrokken van een voorheen bijzonder geliefde zanger. Omdat hij vreemdging, een keer of wat. Er zijn weinig zangers/zangeressen die de macht hebben om liedjes te zingen, door anderen geschreven, die als ‘waar’ en ‘echt’ worden beschouwd. Borsato kon dat.…
  • De Slek. En een spraakgebrek

    Ik slis. Ben er al zo aan gewend geraakt dat ik soms denk dat ik er vanaf ben. Maar dat is niet zo. Hier, vlakbij Echt, ligt het plaatsje Slek. Een echte slisseraar wordt bij het uitspreken van Slek meedogenloos met de neus op de feiten gedrukt. Vriendin en ik vinden Slek ook zonder het slisgevaar, een vieze naam. Dat heb je soms.…
  • De vaders en moeders raken op

    Ik schreef jaren geleden een gedicht over het opraken van vaders en moeders. Hoe ouder je wordt, hoe vaker je in je omgeving meemaakt dat er afscheid genomen wordt van ouders. Een volkomen natuurlijk proces. Maar daarom niet minder confronterend. Een paar weken geleden de vader van een vriendin. Een respectabele leeftijd, een mooi mens, een einde aan een hoofdstuk van een doorlopend…
  • Ami wandelt ook, het moet niet gekker worden

    We hebben een ander hondje deze vakantie. Ze heet nog steeds Ami en reageert als we haar roepen, dus ze is het wel. Maar er iets goed mis. Ze wil lopen. Ze loopt voorop, iets wat ze normaal gesproken alleen maar doet als we op de terugweg zijn. Ze houdt haar kop omhoog als een leider met visie. Het was Ami die ons…
  • Wandelen paaltjesroute

    We wandelen veel deze vakantie. De eerste dag zoals gisteren beschreven, aan de hand van een plattegrond. Na die ervaring kozen we een dag later voor een route met paaltjes en kleuren. Paars zou het worden. Opnieuw optimistisch volgen we met een looplustige Ami de paars getinte bordjes. Maar ook dit soort paaltjes zijn makkelijk over het hoofd te zien. Ik ben erachter…
  • Wandelen, het klinkt zo makkelijk

    We hadden ons voorgenomen om veel te wandelen deze vakantie en tot nu toe, doen we dat ook elke dag. De eerste wandeling deden we aan de hand van een echte wandelroute: stadswandeling Amersfoort. Gewapend met boekje en goede zin begonnen we aan een echte stedentrip. Vriendin is een wandelaar. Ze ziet, ze ruikt, ze ademt in en uit, precies wat je moet…
  • Tot aan je neck

    Dinsdagavond zouden we eindelijk de lang van te voren geboekte ‘beleving’ mogen ervaren. Een zevengangendiner bij Mario in Neck. In verband met het bijgeboekte wijnarrangement ook maar meteen een slaapkamer geboekt. En die was nodig. Laat ik beginnen met te zeggen dat het fantastisch was. Een leuke niet al te chique gelegenheid, mooie entourage, vriendelijk medewerkers, zalig eten en heerlijke wijnen. Maar die…