CategoriePersoonlijk

  • Tienduizend stappen, 1, 2, 3

    Vanaf vorige week woensdag ben ik ook bevangen door het tienduizendstappenvirus. Een onschuldig virus, maar toch eentje waar je niet makkelijk vanaf komt. De hoogste tijd vond een aantal vrouwen in de familie om af te vallen. Voor mij ook? Voor jou ook. We zouden gaan Weightwatchen. Een bijzondere ervaring vond ik. In de rij om op de weegschaal te mogen. Slechts één…
  • Ik wil het niet horen, niet zien, niet voelen

    Ik zocht naar een plaatje over oorlog maar kwam uit bij een plaatje over vrede. Die bevalt me zo veel beter. Vriendin en ik hoorde een fragment uit Kijken in de Ziel. Een programma waarin Coen Verbraak dit maal praat met militairen. Ik besluit het later terug te zien. Gisteren was ‘later’. Ik heb het niet afgekeken want ondanks mooi en indringend, kwam…
  • Waar is het feestje? Niet daar is het feestje.

    Vriendin en ik hebben een appartement gekocht dat nog gebouwd moet gaan worden. Sterker, er moet eerst nog afgebroken worden, dus voordat er werkelijk iets staat hebben we nog minstens twee keer Sinterklaas gevierd. Dit is niet mijn eerste koophuis, het is nummer drie. Maar dit keer ging het allemaal niet van een leien dakje. Wat mis kon gaan, ging mis. En zelfs…
  • Van apatheïst tot GG rubbing

    In Zomergasten was dit keer primatoloog Frans de Waal te gast. Ik had geen idee wat ik kon verwachten maar toen ik hoorde over apen en apengedrag, was ik verkocht. Frans de Waal legt uit waarom wij zo graag naar apen kijken maar er niet mee vergeleken willen worden. De mens als omhoog gevallen aap: daar voelen we ons te goed voor. Ik…
  • Pardon, maar nog even over het kinderpardon…

    Zo ongeveer zouden kinderen er in elk deel van de wereld uit moeten zien. Genieten, lachen, vermaakt, gezond, blij. Maar weet je het nog? Begin deze week? Armina Hambartsjumian, de moeder van Howick (12 jaar) en Lily (11 jaar),  uitgezet naar Armenië zonder haar kinderen. Maar er is veel gebeurd deze week. Ik hoorde dat ‘de politiek’ soms ineens iets anders het land…
  • En dan is er alleen nog maar de stilte

    Het aller, aller ergste vind ik nog dat we er aan wennen, samen. Wennen aan niet meer, nooit meer veilig zijn. Weer een afschuwelijke aanslag. In Barcelona. Beelden van lichamen, links en rechts over de weg. Een lege kinderwagen. Vrouwen die met een verslagen blik om zich heen kijken. Mensen die in paniek rennen, hollen, weg van de terreur. En dat witte busje.…
  • We gaan ’to slow’ (Nina Simone)

    Ik schrijf al een paar dagen over rassendiscriminatie in de wereld. Door de rellen in Charlottesville, door de woede van Nina Simone. Gisteren zag ik de documentaire over haar leven en het zien van die beelden maakte mij stil. Stil uit onmacht en woede. Het is zo makkelijk om als blanke vrouw, uit een land waar alles kan en mag, te roepen hoe…
  • Dat vette, witte leven

    Deze dagen hebben Vriendin en ik een stappenteller gekocht. We stoeien met instellingen en zijn vastberaden elke dag 10000 stappen te gaan zetten, maar dat valt nog niet mee. Vriendin heeft, zonder er moeite voor te doen, bij het afleggen van dezelfde afstand, 1000 stappen meer. Niet eerlijk. Futiliteiten In de wereld van vandaag is het soms heerlijk om je druk te maken…
  • Campinggasten, een feest om naar te kijken

    Er is eigenlijk niets zo leuk als naar andere mensen kijken en je afvragen of bedenken wat ze hebben met elkaar. Soms is dat simpel. Man en vrouw: echtpaar. Oude vrouw, jongere vrouw: moeder en dochter. Verliefd ouder stel: gelukzalig van relatieplanet afgedonderd. Maar soms tref je mensen aan die je niet kunt linken aan het een of ander. Zoals die groep die…
  • Voetbal kijken ineens niet zo belangrijk

    Ik wilde toch wel graag de finale zien van de voetbalvrouwen: Nederland – Denemarken. Terwijl de anderen buiten zitten, zit ik in de caravan voor de tv. Niet alleen: Danilo van vier, houdt mij gezelschap. Danilo houdt niet echt van voetbal maar wel van gezelligheid en kletsen. Hij zit op de ene bank, ik op de ander. “Wij zijn Oranje”, zeg ik, “wij…