CategoriePersoonlijk

  • ‘Vroeger was je anders’

    Een heel smal straatje in centrum Den Haag. Een uur of elf ‘s avonds. Lallen, lichten en lefgozers. Den Haag heeft het ook. Na een etentje belanden we in ‘Vroeger was het anders’. De naam van het kleine, gezellige café. Vaste klanten worden met een zoen begroet, onvaste klanten vallen lallend neer op het bankje tegenover de ingang van het café. De witte…
  • We kopen een bad en bouwen daar een huis omheen

    We hebben (geloven wij) een appartement gekocht. Tenminste, we hebben in woord en schrift gezegd: ‘ja, we willen’. Maar er moet nog veel gebeuren voordat de eerste paal de grond ingaat. Zo kan de buurt zich er nog mee bemoeien en zijn er nog wat ‘kleine’ dingetjes die de boel kunnen vertragen of tegenhouden. Dus in afwachting van iets dat pas over twee…
  • Voor alle meisjes van zestig

    Mijn zus werd zestig. Ik mag het hier eigenlijk niet schrijven want ze wil er niet aan. Ze is en blijft voor de rest van haar leven: ergens eind vijftig. Mijn vriendin I. werd zestig. Haar feestje werd versie 6.0 genoemd. Ik heb makkelijk praten want ik ben het (nog) niet en de klap van ‘vijftig’ kwam harder aan dat ik ooit voor…
  • ING – U vraagt, wij draaien (niet)

    Wij zitten midden in alle financiële verwikkelingen die spelen als je een ander huis wilt kopen. Zo had ik van de ING enkele jaaropgaven nodig. Omdat we geen betaalrekening meer hebben bij hen, kunnen we ook geen gebruik meer maken van de handige online-tool. Bellen dus. Ik krijg een stille jongen aan de lijn. Is hij wat chagrijnig of nieuw in het vak…
  • Lodewijk Asscher, het stoutste jongetje van de klas

    Terwijl partijen al maanden bezig zijn een coalitie te formeren is er één man die eindelijk zijn handen vrij heeft. Lodewijk Asscher lijkt zich hervonden te hebben. Hij is losser en steviger dan ooit. Zelfs zijn haar zit anders. Boos Rutte is boos, Buma is boos en de Christen Unie is aangedaan. Want dwars door de onderhandelingen heen slaat Lodewijk ineens een andere…
  • Pappie en mammie: shut up

    Ik krijg de kriebels, enorme jeuk van sommige mensen, om precies te zijn: ouders van jonge kinderen, die het helemaal goed doen. Die elke zin die ze zeggen tegen hun kruimeltjes, afwegen op een weegschaal van verantwoord ouderschap. Die kwelend en kwijlend hun eigen egootjes oppoetsen en… zal ik doorgaan? Op de terugreis van onze vakantie haalt de bus andere mensen op. Een…
  • De glimlach van een kind

    ‘De glimlach van een kind, doet je beseffen dat je leeft’. Gerrit den Braber schreef het lang geleden en menigeen zingt het met het grootste gemak en vol overgave mee. Ik ook. Maar misschien na deze vakantie met nog meer bezieling. Op het prachtige eiland Kassandra waar wij waren en vaak aan het strand verbleven, zaten  veel mensen van verschillende nationaliteiten. Vooral de…
  • Loungen als overtreffende trap van masochisme

    Zo ongeveer zou ‘loungen’ er uit moeten zien. Lekker comfortabel hangen zodat je even helemaal kan relaxen. Maar. Wij, mensen, zijn niet in de wieg gelegd om ons lijf zodanig om een tak te slingeren om daar dan heel gelukzalig bij te kijken. Dat lijf heb je hooguit de eerste vier maanden van je leven maar wie hangt z’n kind in een boom?…
  • Een zoen op je wang

    Wij lopen richting boulevard. Aan de overkant steekt een oudere dame over. Kwiek, een heldere blik. Ze maakt oogcontact, ik verwacht een vraag maar het moment is al voorbij. Achter ons lopen Vriendin en Zus. Wij horen ze plotseling lachen en praten, we draaien ons om. Tussen hen in staat de oudere dame die hen liefdevol aankijkt. Ze roept dingen in een taal…
  • Sandra Reemer overleden. Weer die klote ziekte.

    Dinsdag op het nieuws. Sandra Reemer overleden. Ik schrik. En wil iets. Maar wat? We zijn niets van elkaar. Ik vond haar vroeger een leuke zangeres en zag haar de laatste tijd weer wat vaker op televisie. Leve omroep Max. Ik heb dat vaker. Dat het overlijden van een ‘bekend’ persoon mij raakt alsof het mij persoonlijk treft. Vaak door een gevoel van…