CategoriePersoonlijk

Bella Ciao – vaarwel schoonheid

Herinner jij je nog de kampvuren van vroeger? Het tegen elkaar aan hangen met glaasjes hele verkeerde wijn of iets wat daarvoor door moest gaan? En dan altijd die ene jongen met gitaar. Die goedbedoelde gezelligheid kwam brengen?

En dan samen zingen onder de flonkerende sterren op een of ander terrein. Tussen de benen zitten van diegene die je heel erg leuk vond. Starend naar de flakkerende vlammen, hoesten van de zwarte rook die altijd net jouw richting op kwam.

Oude liedjes

Wat zongen we? Ons zelfgemaakte ‘mag ik bij jou op je vuilniszak’ maar ook altijd ‘ Bella Ciao’. In een oer-Hollands ritme waar we op de tel een einde maken aan elke vorm van fijngevoeligheid. Rampetampen in het Italiaans. Wisten wij veel. Totdat daar die serie was van La Casa de Papel en het lied werd gezongen zoals het ooit bedoeld was. Stil worden van de stilte, van de pijn, van de betekenis van het lied.

Verzetslied

Het lied won aan populariteit tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daar werd het door de antifascistische beweging in Italië opgenomen en gebruikt als verzetslied. Na de val van Mussolini en de aansluiting van Italië bij de geallieerden werd het gebruikt om de vrijheid, van Mussolini, het Italiaanse fascistische regime en nazi-Duitsland, te vieren. Het lied gaat over het verzet van de partizanen, een soort verzetsstrijder.

Even op deze donderdagochtend, terwijl ik honderd andere dingen moet doen, genieten en stil worden. De Nederlandse vertaling staat onder de video.

Tekst (gevonden op de website van newsmonkey)

Op een ochtend trof ik de vijand,
o bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
Op een ochtend trof ik de vijand
heel alleen voor dag en dauw.

Kameraden, laat mij niet liggen!
O bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
Kameraden, laat mij niet liggen!
Want ik voel: de dood komt gauw.

Ik zal sterven als partizaan
o bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
Ik zal sterven als partizaan,
delf mijn graf, maar pleeg geen rouw.

En begraaf mij hoog in de heuvels.
o bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
En begraaf mij hoog in de heuvels
onder bloemenschaduw blauw.

In ’t voorbijgaan zeggen straks mensen
o bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
In ’t voorbijgaan zeggen straks mensen:
“Voor wie bloeit die bloem daar nou?”

“‘t Is de bloem van de partizanen”,
o bella, ciao, bella, ciao,
bella, ciao, ciao, ciao!
“’t Is de bloem van de partizanen,
die voor de vrijheid vielen – voor jou!”

Gewoon aardig werkt het beste


Ik las van de week aan artikel op Linkedin over storytelling en het einde dat in zicht is voor deze vorm van marketing. Bij storytelling staat het persoonlijke verhaal centraal. Hiermee proberen bedrijven informatie te geven over een product of dienst om zo de verkoop te stimuleren.

Storytelling zou nu vervangen worden door de kritische werknemer waarnaar echt geluisterd moet gaan worden. Want met alleen maar ja-knikkers en hielenlikkers redt je het niet als bedrijf. Deze week had ik twee fijne ervaringen met bedrijven waardoor ik dacht: dit is het. Geen ‘story’ of gefabriceerd ‘good feeling’ over je werk. Maar mensen die echt zijn en dat mogen zijn.

Nieuwbouw

We wachten al ruime tijd op de vorderingen van ons nieuwbouwappartement. Tijdens de bezoekdagen valt me op hoe vrolijk de gasten aan het werk zijn. Ze lachen, ze groeten, ze zijn betrokken, ze zijn gewoon aardig. Dat is even wennen. Geen gezeik, geen chagrijn, geen gemopper. Van de week worden we in bouwlift begeleid door de uitvoerder en wat bouwmannen. Het was bijna leuker om met hen in de kleine ruimte te staan dan in ons nieuwe appartement. Bijna dan, hè

Uit eten

Gisteravond werden we getrakteerd op een etentje in een leuk restaurant in Den Haag. De sfeer was direct goed en makkelijk. Het gemak waarmee de medewerkers contact maakten en hun werk met zoveel passie en lol uitvoerden was een verademing. Dan doet het eten er niet zo meer toe want alles smaakt beter met een oprechte lach. (Het eten was trouwens heel goed). Er is geen menukaart. De jongen schuift aan bij ons en vertelt over de gerechten. Ontspannen, alle tijd (met een volle zaak), persoonlijk.

De jonge vrouw die er werkt ploft later op de avond ook even bij ons neer als we buiten zitten om af te koelen. Precies lang genoeg om ons een goed gevoel te geven. Kort genoeg om niet weggekeken te worden. Met goed personeel heb je geen marketingplan nodig.

Visies en beleid

Precies 25 jaar werkte ik als ambtenaar bij de gemeente Den Haag. Lang genoeg om te zien hoe processen zich herhalen. Te zien hoe er om de zoveel tijd een koers wordt uitgezet waar vooral het management in gelooft. Hoe de ene koers net zo makkelijk wordt omgeruild voor een tegengestelde richting, hoe personeel zich dan losweekt van visies en beleid en besluiten om gewoon maar hun ding te doen, dan maar niet betrokken.

Ik hoef geen rekening meer te houden met visies van anderen. Met kernwaarden die een leugen vertegenwoordigen. Maar ik maak me nog steeds boos over de onderwaardering van organisaties voor hun medewerkers. Waar mensen ondergeschikt zijn aan het product of de dienst. Waar communicatieafdelingen onzin recht praten en er vooral zelf heel erg in gaan geloven.

Een bedrijf, een dienst, een product is geloofwaardig als het door mensen die echt zijn wordt aangeboden. Omdat zij zelf geloven in wat ze doen. Wat daarvoor nodig is? Waardering, interesse, oprechtheid.

 

Free the bilsplate

Nummertje vier vanaf links heeft het goed begrepen. Free The Bilsplate. Wat een lucht en ruimte geeft dat. Tijdens mijn vakantie viel mijn oog, ik kon er niets aan doen, op bilspleten. Meestal mannelijk maar ook vrouwen kunnen er wat van.
De bilspleet bestaat niet

Filosoferen over de bilspleet, het moet niet gekker worden. Maar bedacht ik, de bilspleet bestaat helemaal niet. Hadden we maar één bil, dan was er ook geen spleet. Anders dan bijvoorbeeld bij Free the nipple: die ‘nipple’ bestaat echt.
Dus waarom zouden we ons schamen over iets wat er eigenlijk niet echt is? De bilspleet is lucht, een illusie, een gat ontstaan door druk van twee andere elementen. Geholpen door een Griekenlandganger heb ik een aantal exemplaren op een rijtje gezet.

Ik heb vooral te doen met de vrouw op foto 6. Als er iemand recht heeft op ‘free the bilsplate’ dan is zij het wel.

Ik had tijdens die vakantie de ene ingeving na de andere. Ik zou een speciale website in het leven roepen onder de naam ‘Bilsplategate’ en iedereen oproepen mij de mooiste exemplaren te sturen. De foto’s moeten wel onherkenbaar zijn, volledig AVG proef, zodat alleen de eigenaar van die ene spleet zou weten, dat is de mijne. Er zouden zomer- en winterbilspleten zijn. Die site zou ongelooflijk goed scoren, iedereen ging op zoek naar zijn of haar eigen spleet. Fabrikanten van lingerie, badkleding zouden in de rij staan om op mijn site te adverteren, de bilspleet zou hot zijn, scoren als een reet. Er kwam een spijkerbroek op de markt met een transparante achterkant ter hoogte van de bilspleet. Er zou een wedstrijd zijn met publiek dat kan stemmen op de mooiste bilspleet van het jaar….

Lummelen

Maar dat was toen de zon scheen en ik tussen dromen en een nooit echt ontwaken lummelde, verstand op nul. Nu sta ik weer met beide voeten in de Hollandse klei en moet ik gewoon aan het werk. Maar mocht je een mooi exemplaar scoren…. ik houd me aanbevolen.

De confrontatie met jezelf

Ik ken maar heel weinig mensen die echt tevreden zijn met hoe ze op foto’s staan. De meesten gruwen van de aanblik van het ‘zelf’ op papier. Maar mijn gruwel, denk ik altijd, berust op waarheid. Ik sta nooit leuk op foto’s. Nu is de vraag ligt dat aan de foto of ben ik gewoon niet leuk (genoeg)?

Een pijnlijke vraag kan het worden.
Ik heb een website, meerdere zelfs, ik schrijf blogs en, wordt overal geadviseerd, zorg dat mensen zien wie jij bent. Niet alleen in het schrijven maar ook in beeld. Een foto dus. Deze vakantie die nog maar kort achter me ligt, was een goed moment om mooie foto’s te scoren.

Ontspan

Zus en Vriendin klikken er op los. Als ik ga zitten bij een prachtige rotsachtige formatie zegt Zus: ‘Ontspan An, niet zo je armen tegen je lichaam houden, zet je handen achter je, alsof je leunt.’
Ik doe braaf wat me verteld wordt. Ik leun ontspannen?? achterover maar de stenen achter mij zijn te laag zodat ik heel veel moeite moet doen om ook maar enigszins ontspannen over te komen. Als ik het resultaat bekijk is dat ook het enige dat zichtbaar is. Een idioot mens dat erbij zit alsof iemand haar armen achter de rug bijeen gebonden heeft met prikkeldraad.

Een foto is geen spiegelbeeld

Eigenlijk zien we op foto’s wat anderen zien van ons. Is me dat even wat. De spiegel is een omkering van jezelf. Buiten dat toch wel belangrijke feit kijken we met ogen die al honderd jaar hetzelfde beeld zien en dat beeld dus ook mede bepalen. Wat is waar? Ik vrees dat de foto echter is dan ons spiegelbeeld.

Tips

Google en vind duizenden tips om goed op de foto te staan.
Let op je kin
Duw je schouders naar voren
Doe een trucje met je tong
Doe de twist
Wees het middelpunt
 als je slank op de foto wilt
Doe ‘de arm’

Ik vrees dat ik het allemaal niet kan onthouden. De do’s and don’ts.

De mooiste foto

Ik heb een keer in mijn leven prachtige foto’s van mensen mogen zien. Zo mooi dat ik er van moest huilen. Het was na een rebirthsessie. Een heftige emotionele therapie. We waren bloot. Niet alleen fysiek maar vooral mentaal. Er waren foto’s voor- en achteraf. En op de achteraf-foto’s kwamen de gezichten van mensen die make-up-loos, maskerloos, kwetsbaar en totaal zichzelf waren binnen in al hun schoonheid. Ik zag een ziel op de gezichten. Het was zo echt dat je bijna niet durfde te kijken naar de intieme portretten.

Die foto’s zullen nooit gepubliceerd worden. We herkenden onszelf niet eens maar we waren het wel. Wat we laten zien op foto’s die we online zetten is hoe we graag willen dat anderen ons zien. Maar misschien zijn we, dus ik ook, in het echt, veel leuker.

Op haar eigen wijze

Ik zie ze heus wel kijken en denken. Die mensen die ons soms horen over Ami. ‘Wat een getut over een hond’, ‘het is maar een hond niet je kind’. En ze hebben helemaal gelijk. Nooit gedacht dat zo’n mens in mij verstopt zat. Zo’n mens die overstroomt van liefde. Voor een hond.

Onderweg in de auto, terug van de vakantie, ben ik nerveus. Vriendin ook. Ami is dan al thuis gebracht. In mijn hoofd bepaal ik de volgorde. Toch maar eerst de koffers uit de auto en dan pas naar binnen. Tegelijk met Vriendin natuurlijk. Om de hartstochtelijke begroeting van ‘her majesty’ samen te mogen ontvangen.

Ze staat bij de deur en kwispelt. Maar ze kwispelt lang niet zo erg als wij. Ze is gewoon blij, tevreden dat we er weer zijn maar wil eigenlijk gewoon het liefste weer terug naar haar rode kussen, want ze lag net te slapen, ja!

Om de hartstochtelijke begroeting van ‘her majesty’ samen te mogen ontvangen.

Moed

Vriendin en ik spreken elkaar moed in. Dat ze gewoon een eigenwijze kwibus is, dat ze niet van dat hele kleffe gedoe houdt, dat we echt niet inwisselbaar zijn maar misschien wel een beetje. ‘s Avonds ligt ze gewoon weer op haar rug, de pootjes in de lucht, haar mantra voor een goed en veilig leven. Alsof er niets aan de hand is.

Plassen

Vanmorgen laat ik haar uit. Ze moet plassen. Elke hond moet plassen na een nacht, toch? Ami niet. Ami gaat zitten op het veld waar mijn zwarte sneakers inmiddels volgelopen zijn met het vocht van natte grasvelden. Ze zit en kijkt links en recht. Als ze weer loopt maakt ze zeker tien keer een schijnbeweging. Ze zakt door haar achterpoten, ik mompel ‘yes, ze gaat plassen’, ze komt weer overeind. Verkeerde plek, verkeerde tijd.

Hondenoppas

Als G, van de hondenuitlaatdienst en ook haar vakantiebabyzit, haar komt ophalen, reageert ze hetzelfde. Een kwispel, een uitrekmoment. G en ik praten nog wat over de vakantie, over Ami en d’r eigenwijze hebben en houwen en zij gaat er maar eens bij liggen. Dat getut. Met de riem om haar nek ligt ze er bij alsof ze nog een tukkie gaat doen totdat de grote mensen uitgepraat zijn.

Als ik er goed over nadenk, heb ik echt de hond die bij mij past. Ik ben ook geen knuffelaar. Wil graag zelf bepalen, wanneer, door wie en hoe lang. Als Vriendin mij voorstelt om te gaan wandelen zijn er ook heel veel andere dingen die ik liever doe op dat moment, gewoon lui onderuit zitten, is er één van. Als ik ‘s morgens ontwaak wil ik ook met rust gelaten worden. Ontbijten kan ook echt wel rond lunchtijd. Een plas ophouden kost me totaal geen moeite.
Ami doet alles zo op haar eigen wijze. En het liefst doe ik dat ook.

English people rule the world

Na onze vakantie op Lanzarote begrijp ik de Brexit opeens veel beter. En zing ik in gedachten ‘Let it go, let it go’.
Het hele eiland lijkt in handen van de Engelsen. Van de pub tot de dagelijkse bingo. Van blingbling tot de hoge hakken die de weelde maar nauwelijks kunnen dragen.

En natuurlijk ga ik nu heel erg generaliseren, ik weet het en weet dat ik het weet.
Opmerkelijk veel Engelsen zijn er op de Canarische eilanden. Hele gezinnen, wat zeg ik, families, flaneren verveeld over de boulevard. Onder de vele tatoeages gaan menselijke gedaantes schuil. Dikke moeders kleden hun dikke dochters met een overload aan bling bling, de make-up stroomt door de hitte van de bolle wangetjes. Ze zijn niet blij. Ze spelen blij. Ze eten geen vette ontbijtjes, ze zijn verworden tot vette ontbijtjes.

Drie dikke dames

Op het strand staan de strandbedden twee aan twee opgesteld. Niet dat je een zee van ruimte hebt maar een zekere privacy is je gegund. Drie dikke, vette vrouwen van een jaar of vijftig komen aangesjokt en speuren het strand af naar drie stoelen naast elkaar. Die zijn er niet. De grootste vrouw pakt een leeg strandbed en laat die tussen de setjes van twee neervallen zodat je opeens een rij van vijf bedjes hebt. Twee van die bedjes zijn bezet door een jong Nederlands stel. Het jonge meisje werpt een nerveuze blik naar links waar inmiddels de grote Engelse vrouw zich probeert te ontdoen van haar te strakke jurk. Ze buigt en bukt en duwt haar stevige achterste in het gezicht van het jonge meisje. De drie Engelse dames kirren onderhand van genot en roepen met hese stemmen dingen die niet te verstaan zijn. Als de grote vrouw haar kont uit het gezicht van het meisje heeft gewurmd, ploft ze neer op het bed. Het jonge stel staat op en verhuist naar een ander paar bedden. Niet één keer heeft de Engelse buldog hen een blik waardig gegund.

Goed gevulde luier

Een andere familie ploft ook neer op het strand. Kinderen met kinderen. Ze eten en drinken. Een moeder verschoont haar baby en gooit de luier achter zich weg. Als de familie uiteindelijk weer vertrekt blijft de luier liggen waar hij lag. Why not?

Blote borsten

Ze laten ze hangen. De Engelse borsten. Dames van zekere leeftijd en ouder. De borsten zijn zo zwaar en groot dat ze als slappe ballonnen aan beide zijden van het bedje bijna op de grond bungelen. Wat is ‘gêne’ in het Engels?

Ik neem aan dat de Engelse vakantieganger op dit soort eilanden van een speciaal soort zijn. En kijkend naar de kinderen die als kleine prototypes van hun ouders naast hen lopen, zal het soort in stand blijven. En wij zijn niet beter, natuurlijk niet. Maar niet eerder zag ik een kort tijdsbestek hoe generatie op generatie doorgeeft wat niet doorgegeven zou moeten worden. En dat is een pijnlijke constatering.

 

Eén ogenblik

Het was zo’n doodnormale dag. Doodgewone mensen en doodgewone dingen die moeten gebeuren.

Het vreselijke bericht van het ongeluk met de schoolkar en de trein brak de dag in tweeën, brak alles wat normaal was in gruzelementen. Iedereen probeert zich voor te stellen wat niet voor te stellen is.

Dag van de leidster

Ik stuur mijn zus een bericht. Als leidster op een kinderdagverblijf waar elke dag met zoveel aandacht wordt gewerkt, zal de klap harder aankomen. Ze vertelt dat ze een feestavond hebben om dat het de dag van de leidster is. Dat iedereen van slag is. En ik denk aan de leidster die misschien ook die ochtend kleine cadeautjes mocht ontvangen.

Ik ben geen moeder en ken helaas die grote, onvoorwaardelijke, allesomvattende liefde niet die ouders zouden moeten kennen. Maar ik voel het wel.

Mijn manier is om er woorden voor te verzinnen, wetende dat geen woord groot, koud en hard genoeg is voor verlies.

——————

Eén ogenblik

Misschien ging alles die ochtend gesmeerd
geen gekibbel of gedoe
of was je juist moe, heb je gezucht toen de dag zich openbaarde
smeerde je brood met de doordeweekse haast
kamde je haren in een staart en bromde je ‘sta nou even stil’

ging hij naar zijn werk en gaf hij zijn dochters de grappige zoentjes in hun nek
zij schudde de ongewone onrust van zich af en zwaaide nog een keer
de slaperige ochtendgezichtjes lachend bij de deur

‘Tot vanavond’

En nog voordat de dag kon beginnen viel een gitzwarte nacht als een bom in doodnormale levens
verscheurde wat heilig en veilig was geweest
In één ogenblik verstomde een wereld van klatergelach
stond de moederziel alleen
in de herkenning van het grootste verlies en de niet voor te stellen leegte.

Er wonen mensen in Haría

We verbllijven in Haría. Eén van de mooiste dorpjes op Lanzarote. Lezen we overal. Het plein is inderdaad prachtig, maar een dorp is geen plein. Wat vooral opvalt aan Haría is de oorverdovende afwezigheid van leven.

Als we van onze vakantievilla naar het dorp wandelen, lopen we langs huizen met gesloten luiken. Niemand te zien, af en toe een auto. Geen kindergeschater, geen hangjongeren, niets.

Eén dag schrikken we op door een meisje van een jaar of tien die met een step de hoek om komt scheuren. Ze groet vrolijk en is zo snel weg dat we ons afvragen of het echt gebeurd is.

Plein

Gisteren aten we bij de plaatselijke snackbar. Een dorpscafé met een echte menukaart en hoe later op de avond, hoe meer luiken er open gaan. Oude mannetjes en een handvol dorpsgekken verzamelen zich in de huiskamer. Daar zitten ze zwijgend voor een groot televisiescherm.

Er komen jongeren aangeslenterd, ze drinken wat om daarna weer op te lossen in de stilte van het dorp. Maar ze zijn er dus wel. Mensen. Wat zou ik graag eens achter die luiken willen kijken want ze zullen toch praten, werken, eten en lachen?

Haría lijkt ingeslapen maar misschien is er aan de andere kant van de luiken iets heel anders gaande. Ik wil het zien en voelen.

Massage of een knal voor je kop?

Lig je heerlijk op je strandbedje, komen ze langs. De strandverkopers. Doeken, tassen, sieraden en niet te vergeten de massage.

Voor de massage ‘on the beach’ is een legertje Chinezen ingevlogen. De hele familie Masseur wisselt elkaar om de minuut af.

Héllo Massāgè

in het begin schudt je nog beleefd je hoofd. ‘No thank you’. De tweede keer zeg je alleen ‘no’. Na tweehonderdvierenveertig keer houd je je slapend. Maar je slaapt helemaal niet want van links en rechts besluipen ze je. Hun ‘unique sellingpoint’ is de uitspraak van de strandmantra. “Massage yes? Massage yess? of ‘Massagè’, waarbij het woord gezongen wordt in drie verschillende noten.

Cola, fanta, pretty lady

Er zijn twee colamannetjes. De ene roept zijn hele hebben en houwen in een lange zin, zo snel dat je zelf naar adem hapt. De ander roept tussen zijn fanta en coladingen, wat hij ziet. ‘Cola, fanta, oh the lady is stille sleeping, icecreams’. Hij staat voor me en zegt ‘English people are the best’. Ik verontschuldig me voor mijn niet Engels-zijn.

‘Where you from?’
‘We are Dutch’.
‘Oh, Dutch people are even better’. Ik lach.

Agressie

Als we teruglopen staat er een donkere jongen, zijn handel hangt treurig rond zijn arm. Verveeld en met een agressieve blik turft hij de rijke toeristen. En ik begrijp zijn woede. Hij vangt mijn blik, hij staat op en beveelt ‘you, come here’. Ik  kom helemaal niet here. Zijn boze blik is niet echt uitnodigend.

De man naast hem speelt voor de zoveelste keer ‘I did it my way’ op zijn accordeon. En bij al die vrouwen en mannen die zwoegen door het hete zand vraag ik me af wat ze hadden gedaan als ze het op hun manier hadden kunnen doen.

 

Familiesnoezeltijd

Deze vakantie kent z’n rituelen. Zo slaapt Vriendin nog uren door terwijl zus en ik in het schemerige ochtendlicht, fluisterend praten en ons zoveelste kop koffie drinken.

En dat is met deze Zus maar ook met andere Zus. Waardevolle momenten om de dag mee te beginnen. Door dit ochtendritueel denk ik regelmatig aan vroeger. Ook ons gezin kende die snoezelochtenden. Ik vraag Zus of zij zich dat herinnert. Beiden herinneren ons die momenten vooral qua sfeer en emotie.

Pyama

We herinneren onze moeder en de drie dochters. Waar de vader en broer uithingen op die momenten is vaag. Of waren wij het vooral die spraken en namen we de mannen voor lief en zij ons? Gordijnen nog dicht, wij in nachtpon met slaperige koppies. Verse koffie en samenzijn. Waar hadden we het over? Geen idee. Maar de herinnering is zoet en warm.

Trouwen

Toen mijn oudste zus ging trouwen vond ze deze momenten de moeilijkste om los te laten. De avond voor het grote gebeuren zaten we nog eenmaal samen met kale gezichten en namen we afscheid van dat familieritueel.

Herhaling

Maar we herhalen onszelf in rituelen. Houden wat goed was en laten gaan wat niet meer nodig is. En met de zwagers (m/v) die er zijn is er dezelfde vertrouwelijkheid, je veilig voelen met elkaar.

Ik maak er geen foto van maar stel je voor:  ongekamde haren, onopgemaakt, nog helemaal ‘bedderig’, beginnen we aan een nieuwe dag. En als hier op Lanzarote buiten het licht wordt aangedaan, is dat het sein om ons aan te kleden voor de dag.