CategoriePersoonlijk

  • De krukkenparade

    Zonder ouders, die er al een tijdje niet meer zijn, zag ik mezelf niet in de rol van mantelzorger. Sowieso zal iedereen de wenkbrauwen fronsen bij het beeld van mij en mantelzorg. Dat wij, kinderen van, nog steeds zo lekker in het leven stonden, gaf ook geen reden om dat beeld bij te stellen. Totdat. Totdat het moment dat zus en zwager tegelijk…
  • Heerlijk saai

    Ik heb al lang niet meer geschreven over onze kleine dramaqueen: Ami. Misschien zijn wij eindelijk gewend geraakt aan het Shiba-gedrag? Of is zij aan ons gewend geraakt? Feit is dat we samen de dagen volkomen zen doorkomen. Ze zal nooit een enthousiaste loper worden. We hebben het geaccepteerd. Net zoals zij accepteert dat we elke dag de verplichte wandeling van zo’n zes…
  • Wie zou geen Ramses willen zijn?

    Bijna tien jaar geleden is het dat Ramses Shaffy overleed. Tien jaar voelt voor mij onwerkelijk. Het lijkt pas net. Misschien omdat hij altijd nog te horen is. Misschien omdat ik wel eens denk: wie zou geen Ramses willen zijn. Al is het maar voor een weekje. De Wereld Draait Door had gisteren een special over Ramses. Prachtige foto’s en beeldmateriaal kwamen voorbij.…
  • Krasje op auto, kras op ego

    Een mooie dag vonden wij, om erop uit te gaan. Dat dachten meer mensen. Voor de parkeergarage staat een lange rij wachtende auto’s. Wij moeten invoegen in de file van mensen die het wachten zat zijn. Ik roem Vriendin vaak voor haar kordate manier van rijden. Waar ik maar niet tot een besluit kom en een half uur achter een of andere langzame…
  • Ik ga weer gladstrijken

    Jaloers was ik als ik zus en schoonzus hoorden zeggen: ‘strijken, wat is dat? Ik strijk nooit meer iets’. Hoe dan, dacht ik als ik naar mijn mand met verkreukelde inhoud keek. Oké, het helpt niet als je je net gewassen goed een maand of zo laat liggen in de propvolle mand. Dus na onze verhuizing naar een kleiner huis zonder een hele…
  • Ikke, ikke, ikke

    Nederlanders staken niet meer. Dat was de afgelopen tijd een feit. ‘We’ kwamen nergens meer voor op de benen of uit onze luie stoel. Maar plotseling roeren we ons. Het liefste stuur ik iedereen weer terug naar zijn hol. Het zwartepietenspel, de boeren, de bouwers, de stikstof, de honderd kilometer, de relatie Hazes en Maasland. Nederland is echt klein aan het worden. Met…
  • Familiebanden

    Met Vrouw & Co zingen we dit Familiebanden. Misschien te ‘soft’, te netjes maar opnieuw heb ik ervaren wat een rijkdom het is om een familie te zijn. Zwager heeft een ingrijpende operatie achter de rug en zus staat klaar om hem de komende weken/maanden te verzorgen. Totdat zij gisteren van de trap valt en haar heup breekt, geopereerd moet worden. Twee mensen…
  • Ik lijd aan MM. Ik ben MarketingMoe.

    Stel. Je hebt bij de bakker het lekkerste brood ooit gekocht. De geur kietelt op plezierig wijze de neus en doet de smaakpapillen ontwaken. Je likt je lippen en snijdt een eerste boterham af. Je wilt er nog eentje. Maar je mes komt plotseling niet meer door het bruingebakken korstje heen. Je peutert een briefje uit de korst en leest: ‘als je verder…
  • Ben ik al ‘af’?

    Gisteren had ik een ontmoeting met een bijzondere vrouw die ik via een netwerk ken. Zij kwam bij mij thuis en aan mijn tafel deelden we binnen de kortste tijd hele persoonlijke verhalen. Soms gaat dat zo. Beiden zijn we van ongeveer dezelfde leeftijd en dat geeft genoeg gespreksstof. Ze vertelt dat het ‘hard werken’ is. Op mijn vraag wat precies hard werken…
  • ‘But at least, we stole the show’

    Nog één keer dat heerlijke applaus. Nog één keer het slotakkoord. Nog één keer de ‘samenhug’. Nog één keer mijn blog over het vrouwenkoor. Een mooier afscheid hadden we niet kunnen wensen. Vrouw & Co is voortaan Vrouw & Go. Er is heel veel te zeggen en er is niets te zeggen. Alles voelt dubbel. Vrolijk en verdrietig, vol en leeg, huilen en lachen. Ik…