CategoriePersoonlijk

  • Klanten en loslaten

    De laatste drie dagen voel ik me een stuk beter dan de weken ervoor. En ik moet iets doen waar ik energie voor nodig heb dus ik besteed mijn tijd aan het overdragen van klanten aan mijn ‘vervanger’. Ik heb besloten om te stoppen met websites bouwen en onderhouden en hosten. Dat besluit had ik al genomen voordat ik ziek werd maar nu,…
  • Ik zie kleur

    Voor het eerst in twee maanden tijd, durf ik een plaatje met een kleur te kiezen. Ik word wakker met een eigenlijk redelijk gevoel. Niet misselijk, goed geslapen. Vreemd, want ik moet zo naar kuur twee. Ik heb trek en bestel bij Vriendin een heuse boterham en een flesje ‘voeding. Ook Vriendin is blij. Ze toont me een foto van de nacht ervoor.…
  • Phantom of the Hospital

    Het valt niet mee om de figuurlijke pen op te pakken. Spanning voel ik zelfs. Mijn ‘regelperdag’ is het natuurlijk gemak even vergeten. Uren, dagen, weken, tijd verglijdt. Mijn eerste chemokuur-prognose verliep iets anders. Niets ‘dipper’ na een week maar ‘dipper’ na 1 dag. Voor drie weken lang. Drie keer opgenomen geweest in ziekenhuis tot de brand weer even geblust was. Vandaag een…
  • Een regel per dag is het niet geworden

    Zo lang niet geblogd dat het bijna vreemd is om te zitten en mijn vingers de woorden te laten tikken. Zinnen die er nog niet zijn maar dat ben ik gewend. Na de eerste chemo van alweer elf dagen geleden ben ik nu pas voor het eerst in staat om te denken en te ervaren. De dip-periode die normaal gesproken na zeven dagen…
  • ‘U valt met uw neus in de boter’

    Als we maandagmiddag laat het ziekenhuis verlaten, zeg ik tegen Vriendin ‘ik ben zo blij dat ik niet opgenomen hoef te worden.’ Mijn ziekenhuisfobie slaat nergens op maar is van ongekende grootte en angst. Maandag om half twee het laatste gesprek en onderzoek voor de start van de chemo (vandaag). Dachten we. Hoe het met me gaat? Ik ben benauwd. Buiten wandelen is…
  • How fragile we are

    Het kost me steeds meer moeite om een juiste afbeelding voor mijn blog te vinden. Te dramatisch, te somber, te optimistisch, te eenzaam, te ‘niets’. Ik zag een huilende wolf die mij raakte. Maar dit is beter. Licht, helder en kwetsbaar. Ik weet steeds minder adequaat te reageren op lieve appjes van vrienden en familie. Moet ik weer vertellen dat het niet zo…
  • Ami heeft zo d’r eigen problemen

    Ergens in oktober kochten Vriendin en ik een nieuwe bank en twee fauteuils. Levertijd een week of lang. Maakt niet uit. Hadden we mooi de tijd om Ami te leren alleen maar op de bank te springen als er een dekentje lag. Het enige probleem: we hadden Ami niet meegenomen in het veranderproces. De stoelen werden net voor Kerst geleverd. Dat kon ze…
  • Een pilletje erbij

    Pijn had ik al heel lang. Ook de pijn die ‘niet te doen was’. Maar sinds ik weet dat ik echt ziek ben lijkt de ziekte in alle hevigheid uitgebroken. En hoewel ik in goede handen ben, kan je soms ook in teveel goede handen terechtkomen. Het ziek-voelen zit niet in mijn hoofd. Was het maar zo’n feestje. Van misselijk, tot zweetdruppels die…
  • Voor en na het weten

    Ik merk dat ik de tijd indeel in voor én na het weten. Als Vriendin en ik het over een wandeling hebben dan zeg ik ‘toen wisten we nog van niets, was er alleen maar pijn’. We hebben meer ziekenhuizen gezien in deze weken dan in ons hele leven. Ik heb al op zoveel scantafels gelegen dat ik de tel kwijt ben. Verschillende…
  • Onbevangen

    Ik kan het natuurlijk allemaal mooier maken dan het is en het hebben over onbevangenheid. Eerlijk? Ook toen ik ‘het’ nog niet wist was er van onbevangenheid niet echt sprake. Het heeft geen zin om daar spijt over te hebben want dat hoort bij mij. Toch kwam dit woord bij me op toen ik een onbevangen e-mail ontving. ‘Hé An, hoe is ‘ie?…