CategoriePersoonlijk

Eén ogenblik

Het was zo’n doodnormale dag. Doodgewone mensen en doodgewone dingen die moeten gebeuren.

Het vreselijke bericht van het ongeluk met de schoolkar en de trein brak de dag in tweeën, brak alles wat normaal was in gruzelementen. Iedereen probeert zich voor te stellen wat niet voor te stellen is.

Dag van de leidster

Ik stuur mijn zus een bericht. Als leidster op een kinderdagverblijf waar elke dag met zoveel aandacht wordt gewerkt, zal de klap harder aankomen. Ze vertelt dat ze een feestavond hebben om dat het de dag van de leidster is. Dat iedereen van slag is. En ik denk aan de leidster die misschien ook die ochtend kleine cadeautjes mocht ontvangen.

Ik ben geen moeder en ken helaas die grote, onvoorwaardelijke, allesomvattende liefde niet die ouders zouden moeten kennen. Maar ik voel het wel.

Mijn manier is om er woorden voor te verzinnen, wetende dat geen woord groot, koud en hard genoeg is voor verlies.

——————

Eén ogenblik

Misschien ging alles die ochtend gesmeerd
geen gekibbel of gedoe
of was je juist moe, heb je gezucht toen de dag zich openbaarde
smeerde je brood met de doordeweekse haast
kamde je haren in een staart en bromde je ‘sta nou even stil’

ging hij naar zijn werk en gaf hij zijn dochters de grappige zoentjes in hun nek
zij schudde de ongewone onrust van zich af en zwaaide nog een keer
de slaperige ochtendgezichtjes lachend bij de deur

‘Tot vanavond’

En nog voordat de dag kon beginnen viel een gitzwarte nacht als een bom in doodnormale levens
verscheurde wat heilig en veilig was geweest
In één ogenblik verstomde een wereld van klatergelach
stond de moederziel alleen
in de herkenning van het grootste verlies en de niet voor te stellen leegte.

Er wonen mensen in Haría

We verbllijven in Haría. Eén van de mooiste dorpjes op Lanzarote. Lezen we overal. Het plein is inderdaad prachtig, maar een dorp is geen plein. Wat vooral opvalt aan Haría is de oorverdovende afwezigheid van leven.

Als we van onze vakantievilla naar het dorp wandelen, lopen we langs huizen met gesloten luiken. Niemand te zien, af en toe een auto. Geen kindergeschater, geen hangjongeren, niets.

Eén dag schrikken we op door een meisje van een jaar of tien die met een step de hoek om komt scheuren. Ze groet vrolijk en is zo snel weg dat we ons afvragen of het echt gebeurd is.

Plein

Gisteren aten we bij de plaatselijke snackbar. Een dorpscafé met een echte menukaart en hoe later op de avond, hoe meer luiken er open gaan. Oude mannetjes en een handvol dorpsgekken verzamelen zich in de huiskamer. Daar zitten ze zwijgend voor een groot televisiescherm.

Er komen jongeren aangeslenterd, ze drinken wat om daarna weer op te lossen in de stilte van het dorp. Maar ze zijn er dus wel. Mensen. Wat zou ik graag eens achter die luiken willen kijken want ze zullen toch praten, werken, eten en lachen?

Haría lijkt ingeslapen maar misschien is er aan de andere kant van de luiken iets heel anders gaande. Ik wil het zien en voelen.

Massage of een knal voor je kop?

Lig je heerlijk op je strandbedje, komen ze langs. De strandverkopers. Doeken, tassen, sieraden en niet te vergeten de massage.

Voor de massage ‘on the beach’ is een legertje Chinezen ingevlogen. De hele familie Masseur wisselt elkaar om de minuut af.

Héllo Massāgè

in het begin schudt je nog beleefd je hoofd. ‘No thank you’. De tweede keer zeg je alleen ‘no’. Na tweehonderdvierenveertig keer houd je je slapend. Maar je slaapt helemaal niet want van links en rechts besluipen ze je. Hun ‘unique sellingpoint’ is de uitspraak van de strandmantra. “Massage yes? Massage yess? of ‘Massagè’, waarbij het woord gezongen wordt in drie verschillende noten.

Cola, fanta, pretty lady

Er zijn twee colamannetjes. De ene roept zijn hele hebben en houwen in een lange zin, zo snel dat je zelf naar adem hapt. De ander roept tussen zijn fanta en coladingen, wat hij ziet. ‘Cola, fanta, oh the lady is stille sleeping, icecreams’. Hij staat voor me en zegt ‘English people are the best’. Ik verontschuldig me voor mijn niet Engels-zijn.

‘Where you from?’
‘We are Dutch’.
‘Oh, Dutch people are even better’. Ik lach.

Agressie

Als we teruglopen staat er een donkere jongen, zijn handel hangt treurig rond zijn arm. Verveeld en met een agressieve blik turft hij de rijke toeristen. En ik begrijp zijn woede. Hij vangt mijn blik, hij staat op en beveelt ‘you, come here’. Ik  kom helemaal niet here. Zijn boze blik is niet echt uitnodigend.

De man naast hem speelt voor de zoveelste keer ‘I did it my way’ op zijn accordeon. En bij al die vrouwen en mannen die zwoegen door het hete zand vraag ik me af wat ze hadden gedaan als ze het op hun manier hadden kunnen doen.

 

Familiesnoezeltijd

Deze vakantie kent z’n rituelen. Zo slaapt Vriendin nog uren door terwijl zus en ik in het schemerige ochtendlicht, fluisterend praten en ons zoveelste kop koffie drinken.

En dat is met deze Zus maar ook met andere Zus. Waardevolle momenten om de dag mee te beginnen. Door dit ochtendritueel denk ik regelmatig aan vroeger. Ook ons gezin kende die snoezelochtenden. Ik vraag Zus of zij zich dat herinnert. Beiden herinneren ons die momenten vooral qua sfeer en emotie.

Pyama

We herinneren onze moeder en de drie dochters. Waar de vader en broer uithingen op die momenten is vaag. Of waren wij het vooral die spraken en namen we de mannen voor lief en zij ons? Gordijnen nog dicht, wij in nachtpon met slaperige koppies. Verse koffie en samenzijn. Waar hadden we het over? Geen idee. Maar de herinnering is zoet en warm.

Trouwen

Toen mijn oudste zus ging trouwen vond ze deze momenten de moeilijkste om los te laten. De avond voor het grote gebeuren zaten we nog eenmaal samen met kale gezichten en namen we afscheid van dat familieritueel.

Herhaling

Maar we herhalen onszelf in rituelen. Houden wat goed was en laten gaan wat niet meer nodig is. En met de zwagers (m/v) die er zijn is er dezelfde vertrouwelijkheid, je veilig voelen met elkaar.

Ik maak er geen foto van maar stel je voor:  ongekamde haren, onopgemaakt, nog helemaal ‘bedderig’, beginnen we aan een nieuwe dag. En als hier op Lanzarote buiten het licht wordt aangedaan, is dat het sein om ons aan te kleden voor de dag.

Oma, waarom….?

Roken. We weten het onderhand wel. Maar waarom is het zo verrekte moeilijk om de knop om te zetten? Waarom houden we ons opzettelijk blind en doof totdat je kleinkind je aan je truitje trekt.

M., mijn zus, moeder van twee volwassen zonen en een fantastische oma voor haar vijf kleinkinderen kan er over meepraten.

Na twintig jaar rookvrij te zijn steekt ze op een terras in verweggiestan een sigaretje op, ‘for the good times’. Zoals ex-rokers weten doet dat ene trekje alles waarvoor het gemaakt is. Het wakkert gevoelens aan van jonge onbezonnenheid, van vrijheid?, van genot.

Tien jaar later

Heeft ze van alles geprobeerd, gedacht, gewenst en verwenst maar smeult de sigaret nog altijd onder handbereik. Deze vakantie wil ze, nee, gaat ze overstappen van ‘the real thing’ naar de e-smoker. Waarom? Omdat haar kleindochter een belangrijke vraag stelde: “Oma, als je weet dat het slecht is, dat je ziek wordt en dood kan gaan, waarom doe je het dan?”

Twee helblauwe ogen

Het tienjarige meisje kijkt met haar helblauwe ogen in de ogen van haar oma, de oma die ze liefheeft. Oma stamelt, pruttelt, krijgt blosjes en weet dat er geen enkel antwoord te verzinnen is op die simpele vraag. En belooft in de vakantie het gemene stinkding vaarwel te zeggen. Het meisje knikt en vertrouwt haar oma. Als mijn zus later aan een andere, iets jongere kleindochter vertelt wat ze heeft besloten, zegt het meisje “ik had het al gehoord, ik weet niet of ik het had durven zeggen tegen je”. Ze kijkt verlegen haar oma aan.

Moederding

Zwangere vrouwen stoppen met roken. Voor hun kind. Oma’s stoppen voor hun kleinkind. Waarom werkt dat moederding voor anderen en niet voor onszelf? Waarom vinden we het onszelf niet waard om gezond en heel te blijven. Ik, kinderloos dus kleinkindloos, weet waarover ik praat.

Bye bye

Gisteren ging de laatste sigaret de asbak in. Met een appje naar de kleindochter. Vandaag is er dit blog. Het moet genoeg zijn om het vol te houden.

De rookwereld zal pas echt verdwijnen als we onszelf net zo serieus gaan nemen als anderen dat doen. Niet door rokers te verketteren maar door heel veel liefde. Van je kleinkind bijvoorbeeld en desnoods gewoon voor jezelf.

Voorbereiding is halve werk

Voorbereiding is het halve werk. Dat geldt voor alles dus ook bij een vakantie.  We hebben veel gelezen en gehoord over Lanzarote maar vooral de zalige, constante temperatuur onthouden.

Trui mee? Onzin. Zelfs ‘s avonds kun je in je niemandalletje aan tafel. Hemdjes en korte broeken, mijn koffer was tot de nok gevuld met mooie beloften.

We verblijven in Haria, het mooiste dorpje van het eiland. Daarmee rekenden we ons rijk. Wat we niet gelezen hadden is dat dit ook gelijk de meest bewolkte en winderige streek is van het eiland. Als we de eerste avond nog net niet klappertandend aan tafel zitten, kijken we elkaar ietwat verloren  aan.

Zon

We kunnen vanaf onze ‘villa’ overal de zon zien schijnen. Dat is het mooie van dit overigens prachtige eiland. Daar gaan we dus maar naar toe. Op het strand weten we niet hoe snel we de parasol moeten opzetten. De zon brandt alsof zijn leven ervan afhangt.

Het woord ‘Griekenland’ valt af en toe. Waar je van die onvergetelijke strandjes treft met ligbedjes en de aardige mijnheer die ons stralend verwelkomt. Ons Lanzaroth strand heeft ook bedjes, we liggen bijna bij de buren op schoot en de ‘aardige mijnheer’ is hier een nors mannetje die het even heeft gehad met de toeristen.

Blote borsten

Opvallend, de dames op leeftijd die topless zonnen alsof we in de jaren zeventig leven. Grote dames ook, rond, wulps of niet zo wulps maar moddervet. De eerste keer dat ik zonder gene mijn kleding uittrek op een vol strand.

Weerbericht

Onze weerappjes geven allemaal fantastisch weer aan maar op de een of andere manier is het elke keer ergens anders op het eiland.

Mijn eerste vakantieblog ging over goed nieuws. Hoe sneu als de tweede een hele andere kant op gaat? Dat is niet de bedoeling. We genieten van de omgeving, de natuur, het heerlijke eten en de rust. Anders dan op een Grieks eiland is er hier genoeg te doen en te beleven, ook als het weer iets minder is.

En gelukkig is er nog een overeenkomst.
Ook hier mogen we geen toiletpapier doortrekken.

 

 

Schrijf eens even een tekstje…

Vroeger werkte ik in een kinderdagverblijf. Had ik te maken met een ouder die bijvoorbeeld pedagoog was. Nooit iemand gezien die er zo’n zootje van maakte met haar eigen kind. Zo is het ook als je jezelf tekstschrijver noemt. Maak dan maar eens een tekst voor jezelf.

Twijfelen aan alles. Aan punten en komma’s, aan inhoud en vorm, aan lengte en omvang. Als iemand mij vraagt een lied te maken of een gedicht dan ligt het eindresultaat twee uur later op tafel. Mijn website kostte iets langer. Maar, hier is ‘ie dan en ik ben er blij mee.

Van teksten naar meer

Als zzp’er moet je continue mee bewegen, soms meer dan je lief is. En keuzes maken. Ik was eigenlijk van alles, ik ben eigenlijk van alles. Juf creatief schrijven, webbouwer, liedjesmaker, dichter, blogger, organisator, therapeut. Maar teveel is niet goed. Dus ik ga me voortaan richten op twee zaken die ik geweldig vind om te doen: schrijven en websites bouwen. Voorlopig geen lessen verzorgen of partner worden in die mooie nieuwsbriefapplicatie. Of me richten op levensverhalen. Of mijn therapeut zijn combineren met schrijven, of zal ik dat wel …

Mijn portfolio moet nog uitgebreid worden. Maar dat komt later wel.

Vandaag gaat mijn site de lucht in en dat lucht op. Als je het wilt delen is dat ‘meer dan lief’. Benieuwd naar jullie reacties.

www.av-teksten.nl

 

 

 

 

Eénakter in Broekhem

We verblijven in een familiehotel in Valkenburg. Simpel, eenvoudig, betaalbaar. Lovende kritieken op internet.

Als we ons melden sloft van achteren een kleine man onze kant op. Kalend, tenger, spreekt hij met een hele zachte stem zonder enige intonatie. Door zijn Limburgse accent en de stilte in het hotel en in de man voel ik me alsof we op de set stappen van een oud Hollandse klucht.

Verhaal

Hij draait zijn verhaal af zoals hij dat al honderd jaar doet. Elke mogelijke vraag die we zouden hebben is als antwoord verwerkt in de monoloog. Het verhaal van de twee sleutels legt hij twee keer uit. Een sleutel voor de kamer en een sleutel voor de buitendeur. Of we dat begrijpen? We knikken. “Wificode is straatnaam”, gaat hij verder. “Kleintjes, nergens grote letters, ook niet de eerste”.

Parkeren

Hij wijst ons hoe te rijden om op de parkeerplaats te komen. Als we ons vijf minuten later melden vanaf de achterkant van het hotel, is hij lichtelijk verbaasd: “U heeft het gevonden?” Er klinkt bewondering door in zijn stem.

Rustig avondje

We gaan ergens eten en rijden nog even langs het hotel omdat ik iets vergeten ben. We parkeren aan de voorkant. Als het belletje klinkt dat onze entree verklapt, is de man er weer. Als een popup-mannetje uit een opengeslagen boek.

“U gaat van achteren weg, u komt van voren weer binnen’ mompelt hij. Zoiets heeft hij nog niet eerder meegemaakt. Hij wenst ons een rustige avond en welterusten. Ik zeg dat we nog weggaan. De man kijkt verbouwereerd en is van slag. “U zei toch net dat u al gegeten heeft, dus ik dacht ….”.

Als we na middernacht via de achteringang naar binnen gaan met de tweede sleutel, komt hij aangeschoven. ‘U gaat van voren weg en komt van achter binnen. Zeker om het huis gelopen.’ Hij verwacht geen antwoord, hij zoekt het zelf al jaren uit. We wensen hem een goede nacht. Als twee ondeugende kinderen glippen we onze kamer binnen. En nu gaan we ontbijten. Wat een spanning.

María Isabel Anita Carmen de Jesús Vargas Lizano

Chavela Vargas en Frida Kahlo

Op de een of andere manier kwam ik haar googelend tegen: Chavela Vargas. Heel vaag zegt het me iets maar niet veel. Ik zoek verder, ik luister en lees en raak in de ban en onder de indruk van deze vrouw.

Dick Hovenga schrijft: Chavela werd in Mexico de koningin van de rancheras genoemd, en ze was een heldin. Met meer dan 80 albums op haar naam is ze een ware legende geworden.

De zangeres hernoemde zichzelf in 1942 Chavela. ‘A bull came out to charge against life, goring and kicking. I would fight like a bull and march on’, zoals ze het zelf ooit gezegd heeft. Haar recalcitrante aard deed haar in de rancheros belanden, een Mexicaanse macho muziekstijl die vooral door mannen werd beheerst. Zij maakte daar een geheel eigen versie van met teruggeschroefde ritmes en andersoortige teksten en creëerde daarmee haar eigen(wijze) wereld. De wereld waarin zij leefde en waar machismo en homofobie (Vargas was lesbisch) normaal leek stond zij op de barricaden met haar gitaar en stem.

Meest macha van alle macho’s

Vooral haar verschijning viel destijds op: ze doorbrak het stereotype van de in hoepeljurk heupwiegende ranchera-zangeres en verscheen in broek op het podium. Sterk, eigenzinnig en serieus.

Ze stripte de Mexicaanse muziek van zijn kenmerkende vrolijkheid en keerde zich naar de gewonde ziel van haar land.

Dat ze op vrouwen viel, speelde destijds in haar openbare leven noodgedwongen geen rol. Ze was ‘het meest macha van alle machos’ en velen leken best te weten dat de grote liefde die ze eens bezong in werkelijkheid Frida Kahlo was, maar Vargas zou in het homo-onvriendelijke Mexico pas als 81-jarige haar seksualiteit publiekelijk omarmen.

Hoe meer ik over haar lees hoe meer ik haar bewonder. Om haar moed, om haar eenzaamheid. Ik ben gaan downloaden en luister met ontroering naar een gekwetste vrouw. Ik wilde het gewoon even delen.

Daarom. Marktplaats. Niet.

Zoveel spullen die weg mogen, zo weinig zin in gedoe. Maar, zeggen anderen, je kunt het toch eerst proberen op Marktplaats? Een tientje is een tientje. Ja, dat is zo. Maar dat gedoe…

Toch besluiten Vriendin en ik het maar eens te proberen. Foute ervaringen uit het verleden geven geen garantie, dacht ik nog optimistisch. Gewapend met fototoestel struinen we ons huis af. En ik plaats even later de foto’s op Marktplaats.

Leren stoel

Ooit kocht ik een zwarte, strakke, leren relaxstoel. Al vrij snel werkte het mechanisme van het voetendeel niet meer. Tijd om terug te gaan naar de winkel. Niet gedaan natuurlijk.
Nu staat de stoel, een paar jaar later, te staan op wat we maar even de rommelkamer noemen. Ik bied hem aan voor 40 euro. Iemand biedt 20. Dat hoort bij het spel. Ik zeg 30. Een uur later stuurt de Iemand een e-mail.
Iemand: Is ‘ie echt leer?
Ik: ‘Ja’
Iemand een uur later: ‘Voetending werkt niet. Niet? of een beetje niet?”
Ik: ‘Beetje niet. Prima stoel ook zonder voetending’.
Iemand een uur later: ‘De vrouw vraagt wat voor kleur de leuningen hebben, foto is onduidelijk’.
Ik: ‘foto is niet onduidelijk’.
Iemand: ‘maar grijs of metaal? Wil de vrouw weten.”
Ik: ‘zeg tegen De Vrouw dat het metaal grijskleurig is’.
en ‘laten we er mee ophouden, stoel kost me nu al meer dan ik had gewenst’.
Iemand: ‘Ik kom hem ophalen voor zoveel euro’.
Ik: ‘Besloten om de stoel te houden, ben er nog eens op gaan zitten en het is echt een vreselijk lekkere stoel. De grijze metalen armleuningen geven mijn armen net de steun die ik nodig heb en het voetending glijdt gewoon lekker met me mee’. 
Iemand anders voor een kastje.
“Kunt u vervoer regelen”?
Iemand anders voor een televisie
“Kunt u hem een half jaar bewaren?”

We zijn niet wijs met z’n allen.

Klaar mee

Nog nooit ergens zo klaar mee geweest.
Alles wordt aangeboden bij de Kringloop of bij het grofvuil geplaatst waar het vanzelf een bestemming krijgt door de ‘geheime-dienst-van-de-grofvuil-speurders’. Ik vind het best. Wat een desillusie. Net zo erg als de gratis weggeefappgroep die we gestart waren. Zelfs gratis zijn onze spullen onverkoopbaar.

Heb nog snel wel iets op Marktplaats gezet.
Te koop: Iemand. Vervoer wordt geregeld. De vrouw mag mee. Doet het nog.