CategoriePersoonlijk

Er liep geen hond

Drie mensen werden vermoord. Drie mensen die ergens hun hondje uitlieten. Twee op de Brunssummerheide en de derde in de Scheveningse Bosjes in Den Haag.

Twee verhalen met een zelfde treurige afloop.
Gistermiddag laat ik Ami uit en en wandel naar het Rijswijkse bos. Het is donker, treurig weer, het regent en er loopt geen hond in het park behalve wij dan. Even daarvoor had ik bedacht: wat als die twee moordzaken met elkaar te maken hebben? Dat een of andere gek het gemunt heeft op hondenuitlaters? Ik vind mezelf weer eens belachelijk maar terwijl ik in het stille bos loop kijk ik om me heen. Het voelt onplezierig. Ik trek Ami, die eindelijk wel wil lopen, met me mee. We gaan terug. We gaan het bos uit.

Schaamte

Met iets van schaamte vertel ik het Vriendin als zij thuiskomt. Hoe ik plotseling het bos niet meer durfde in te gaan. Ik zie Vriendin een poging doen om haar lachen in te houden maar uiteindelijk wint haar klaterende lach. ‘Gekkie’, zegt ze liefdevol. Ze legt uit hoe ver de Brunsummerheid en het Scheveningse Bos uit elkaar liggen en ik knik dommig dat het inderdaad dom is van mij.

Ajax kijken en krant lezen

We kijken naar Ajax en ik hoor plotseling Vriendin een kreet slaken. Ze leest het inkomende pushbericht van een krant en laat het mij zien. Een Hagenaar wordt verdacht van de moorden op alle drie de mensen. Ze lacht niet meer, Vriendin, maar kijkt mij verbijsterd aan. ‘Je had gelijk. De verhalen hebben met elkaar te maken. 

Het is geen moment om lachend mijn gelijk te halen. Te treurig voor woorden is het dat er weer een gek in staat is geweest om mensenlevens voor altijd te ontwrichten. Misschien moeten dit soort lui voortaan aan de riem. 

In bed, later, ontdaan van de nederlaag van Ajax, denk ik terug aan dat voorgevoel van mij. Ik herinner me een ander moment in mijn leven, lang geleden, waar ik iets voorvoelde. Anders dan dit, mooier, intenser. Morgen vertel ik dit verhaal.

 

 

‘De ervaring zelf vindt de woorden’

‘De ervaring zelf vindt de woorden…’, deze zin is niet van mij. Ik zou willen van wel omdat met het uitspreken van de zin ook de betekenis gekend wordt.

Ik was gisteren op werkbezoek bij Cassandra van Veen, beeldend kunstenaar, die mij had uitgenodigd om een stuk over haar en haar komende expositie te schrijven. We kennen elkaar van een cursus, lang geleden aan de Schrijversacademie.

In haar atelier hangen ook de aquarellen die binnenkort in Muzee Scheveningen te zien zijn. Ik word altijd verlegen van kunst waar de kunstenaar bij aanwezig is omdat ik denk iets te moeten zeggen, vinden. Gisteren voelde dat anders. Omdat de kunstenaar zelf geen verwachtingen heeft. Tenminste, zo voelde het.

Een teen in het koude water helpt…

De expositie Elke dag in zee is het resultaat van elke dag in zee zwemmen. Elke dag! Weer of geen weer. Het maken van aquarellen en het schrijven van elfjes (compacte dichtvorm, die bestaat uit elf woorden) was niet de aanleiding voor de dagelijkse zwemtocht maar het gevolg. Ik ben van te voren al een beetje jaloers. Ik met mijn ‘regelperdag’ vind het steeds moeilijker om elke dag iets zinnigs of onzinnigs te bedenken. Ik vraag haar hoe ze elke dag in zo’n ervaring komt. Haar antwoord: ‘een teen in het koude water helpt enorm’, zegt genoeg.

Tegelijk realiseer ik met dat het meer is dan die teen. Zoals Cassandra het zelf zegt: ‘Uit verlangen en openheid ontstaat verbinding, of het nu de penseelstreek is of het goede woord’.

Zijn wie je bent

Ik ben geen kunstkenner maar pretendeer wel een mensenkenner te zijn. Veel vragen die ik gisteren aan haar wilde stellen, stelde ik niet omdat ik het antwoord al wist door bij haar te zijn. Buitengewoon gewoon.
Geen opsmuk, geen verwachtingen of pretenties. Eigenlijk, realiseer ik me, maakte ik mee wat zij dagelijks mee maakt. In een moment zijn en je daar open voor stellen.

‘Beter een dode zoon, dan eentje die homo is’

Brazilië heeft een nieuwe president: Jair Bolsonaro, de Tropische Trump, zoals hij al wordt genoemd. Zoveel landen hebben in deze tijd leiders die zich ongegeneerd uitlaten over wat volgens hen de norm zou moeten zijn. En o wee, als je die norm nooit zult halen.

‘Beter een dode zoon dan eentje die homo is’, het is maar één van de uitspraken die Bolsonaro hardop zegt. ‘Ik heb vijf kinderen. Vier van hen zijn zonen. Bij de vijfde had ik een zwak moment, dat werd een meisje’. Nog zo eentje die op een tegeltje past volgens de oud-militair. Ondertussen hebben veel vrouwen en homo’s op deze man gestemd. Als je maar ongelukkig en ontevreden genoeg bent, verschuiven je eigen morele regels blijkbaar.

Steve Anderson

Deze week was er ook veel ophef over een aankomend bezoek van de Amerikaanse prediker Steve Anderson. Volgens velen mag hij ons land niet bezoeken. Dat gaat mij veel te ver, ook in ons land zelf wonen genoeg van die hypocriete gekken. Anderson vindt dat alle homo’s, lesbiennes en transgenders moeten worden geëxecuteerd. Na de aanslag in 2016 op een homoclub in de Amerikaanse staat Florida reageerde Anderson verheugd. Alleen vond hij het jammer dat er niet meer doden waren gevallen.

In het programma Beau Five Days inside, bezoek Beau van Erven Dorens Kenia waar 1,6 miljoen mensen met hiv zijn geïnfecteerd. Een derde van deze infecties treft homoseksuele mannen en sekswerkers. De jongens zijn verstoten door hun familie en leven gedwongen samen in een huis waar ze als sekswerkers hun dagen doorbrengen. De trieste verhalen die ze vertellen zijn pijnlijk en voor mij onbegrijpelijk.

Ik kan er niet bij met mijn hoofd en hart

Het feit dat ik als lesbische vrouw dit verhaal deel heeft eigenlijk niets te maken met mijn lesbisch-zijn. ‘Dit gaat niet over mij’. Heb ik geluk? De juiste mensen om me heen? Het goede land gekozen om in geboren te worden? Ja. Ja en ja.

Veel van de homohaat wordt gevoed door christelijke normen. Het zou niet mogen, verkeerd zijn of erger nog, slechter dan slecht. Laten we er even van uit gaat dat God bestaat. De man of vrouw die het voorbeeld zou zijn voor de kleine ‘man’. Waarom heeft hij dan zoveel ‘fouten’ gemaakt en toegestaan? Als je niet van seks zou mogen genieten waarom heeft hij dan zoveel mogelijkheden gegeven om genot te ervaren?

Wat is er zo bedreigend?

De mannen die ik hier noem en we kunnen allemaal wel een lijstje maken met mannen en vrouwen die iets vinden van ons, homo’s. Waarom is er zoveel haat en weerzin tegen mensen die gewoon houden van iemand. Man, vrouw, vrouw, man. Wat maakt het allemaal uit. Wat doet het er toe. Wat maakt jou zo bang dat je de wereld wilt indelen in zwart en wit, in goed en slecht. Alsof de hele wereld spontaan gay zou worden als het oogluikend zou worden toegestaan. Jij zelf misschien wel met je latente gevoelens van foute liefde.

De leider van een land, van een volk, zou iemand moeten zijn die hart en hoofd gebruikt om te verbinden. Maar helaas zijn het vaak kleine mannen die op hun tenen lopen en grote, lelijke dingen schreeuwen. Die het liefst met een wapen in de hand zelf de boel regelen.

En ze zijn gekozen. Dat is pas echt iets om je zorgen over te maken.

Blij ei is geen ei

Zo’n anderhalf uur geleden begonnen met Passen met Pasen. Een titel voor een nieuw blog. Over dat Pasen voor mij een rustpunt is zonder verplichtingen. Over het ‘blij ei’ zijn. Leuk plaatje gezocht. Maar toen…

Problemen, problemen, problemen. Geen plaatje kunnen uploaden. De melding dat een back-up niet gelukt is. Zoeken naar antwoorden, zoeken naar oplossingen. Het blije ei in mij werd uitgedaagd tot het uiterste. Toch maar besloten om verder te tikken: eitje?

Familiedagen

Van de week met Zus een gesprek over de feestdagen zoals wij dat in de familie vierden. De toch wel verplichting om met dit soort dagen naar het ouderlijk huis te gaan. ‘Met Pasen toch niet”, vroeg ik verbaasd. ‘Ja, zeker’, zei zus M, jij kwam ook altijd opdagen’.

Pasen is licht

Gek toch dat Pasen in mijn herinnering alleen maar herinneringen zijn met blije momenten. Door de chocolade eieren? Door de lente? Door het geel? Sinds Vriendin en ik samen zijn doen we niets aan Pasen, behalve ‘vrij-zijn’. Ik bedenk me nu dat dat ook de ‘ouderloze’ periode is en voor ons ook een ‘kinderloze-periode.
Lees ik van facebookvrienden over hun paasontbijtjes, zie ik eitjes in allerlei varianten voorbij komen en realiseer me dan pas: o ja, Pasen. Nog geen ei gezien en ook geen behoefte aan.

Zo zwaar het in december is, zo licht is het in april. Het zit al in de naam van de maand. ‘April’ klinkt licht, vrolijk, kort. Ik houd er van. Alle fijne maanden hebben korte namen: april, mei, juni, juli.
Fijne Pasdagen allemaal.

Altijd aan, altijd open

Ik realiseerde me vannacht, onrustig woelend in mijn bed, dat er een groot verschil is tussen het normale werkende leven in verhouding tot het zzp’er-schap. Als zzp’er ben ik altijd aan en open.

Neem nu mijn blog. In het ‘leven met een baas’ schreef ik bijna dagelijks mijn blog voordat ik het naar het werk ging. Meestal al voor zeven uur in de ochtend. Fris en fruitig tikken, nog niet gehinderd door de lasten en lusten van de dag die komen zou.
Als ik nu ga zitten achter mijn computer denk ik eigenlijk gelijk aan ‘werk’. Zijn er wel onderwerpen die ‘s nachts mijn revue passeerden maar ben ik ze kwijt en gun ik mezelf de tijd niet om ze weer op te roepen.

Gehackt

Deze week was er tot mijn grote schrik een site gehackt. Zomaar, van de een op de andere dag. In het ‘leven met een baas’ belde ik dan de technische dienst en riep ‘hellup’. Dat kon ook rustig want ik was daar niet van. Dat stond in mijn functieomschrijving.
Tegenwoordig ben ik overal van ook als ik er helemaal niet van wil zijn. Mijn gewoel ‘s nachts betreft vooral zaken waar ik niet van ben maar waar ik ook geen hulpdienst voor kan inschakelen. Het moet opgelost worden en wel door mij.

Silence is golden

Het zou fijn zijn om even te kunnen zeggen ‘nu even niet’. Maar mijn leven lijkt gehackt en ik vind nergens de foute code, ‘the silence is golden-php zin’ waar ik een uur of twee op gegoogled heb.

Schrijven maakt mij gelukkig. Gelezen worden maakt mij gelukkig. Dus het is tijd om voor mezelf openingstijden in te schakelen. Zodat ik als vanouds weer voor het werk kan bloggen. Misschien moet ik de fiets pakken en een rondje om het huis doen zodat ik voel dat ik op het werk ben aangekomen en dan in de stille lift heel hard ‘goedemorgen’ roepen.

Om wat verloren is

In een soort van marathon bijna alle afleveringen bekeken van Break Free. De documentaire die gemaakt is over vijf jongeren die in de MH17 vlogen op die fatale dag.

Elke aflevering laat het leven zien van een jongere, op het punt een verre reis te maken. Voor ontspanning, ontsnapping, ontlading. Je ziet ze nog één keer vrolijk zwaaiend. Na die laatste foto worden ze nooit meer gezien. Nergens meer. Weg.
Vrienden en familieleden maken samen de reis, die zo abrupt werd afgebroken, af.

Elk leven is de moeite waard maar op de een of andere manier zien we vijf jongeren die lijken te leven alsof ze wisten er alles uit te moeten halen. Wat een verhalen? Wat een levenslustige mensen.

Intens

De beelden komen binnen, intens en ontzettend verdrietig. De ouders, de broers en zussen, de vrienden, de achterblijvers. De verslagenheid is er nog steeds. Als buitenstaander kan je je alleen maar een voorstelling maken van het leed dat op die dag in vele gezinnen naar binnen is geslagen. Van daarvoor naar daarna. De ouders van een docent die omkwam geven aan twee vrienden de rugzak van hun zoon mee. De rugzak is het enige dat teruggevonden is van zijn leven. Voor de twee vrienden voelt de rugzak als ballast. Te zwaar van het verdriet van de ouders dat zij met zich meezeulen. Ze nemen twee grote keien mee terug in de rugzak. En later, in Nederland, gaan ze met de ouders naar het strand om de rugzak te legen, te ontdoen van de zwaarte. Vader gooit met een ferme zwaai een kei terug de zee in. Een ontroerend beeld. De vader zegt dat hij zich nu pas realiseert dat zijn zoon een geweldig leven heeft gehad. Hoe waardevol is het om dat te kunnen zeggen?

Vergane glorie

In het programma Five Days Inside bezoekt Beau van Erven Dorens het Rosa Spier Huis in Laren. Dit is een bejaardenhuis waar kunstenaars en wetenschappers hun laatste jaren doorbrengen.

Een prachtig huis. De kunst straalt je tegemoet. In de hal hangen schilderijen en grote zwart-wit foto’s. Kunst van de bewoners. En hoe mooi het ook is dat in dit huis min of meer dezelfde zielen kunnen verblijven, het is ook triest om te zien dat de ziel aan het verdwijnen is.

Een van de bewoners is Caroline Kaart. Ze is operazangeres, actrice, presentatrice en zanglerares. Ik herinner me haar met het grappige Schotse accent. De vitaliteit die zij uitstraalde. De grote stem, het grote lichaam. De stem is klein en iel als ze probeert mee te zingen met de live muzikanten. Je ziet hoe pijnlijk het voor haar is. Ze is onthutst als een buurman haar niet eens kent.

Herinneringen aan de muur

De kamers van de bewoners vertellen hun levensverhaal. Muren vol met posters en aandenkens, kasten vol met plakboeken. Stapels kunst als houvast in het heden. Hoe moeilijk moet die stap zijn als je groots geleefd hebt? Er is een dame van zeventig met een guitig koppie. Zij heeft zich de nacht toegeëigend omdat ze, zoals ze zelf zegt, er nog niet echt thuis hoort. Daarom doet ze haar eigen ding als de andere mensen slapen. In haar atelier staan prachtige bewijzen van haar talent.

Het is zoals de natuur

Vergankelijkheid is een pijnlijk thema maar hoeft het niet te zijn. Een van de bewoonsters zit op haar bankje buiten en geniet van de vergankelijkheid van de natuur. Op de vraag of zij niet verdrietig wordt van het wachten op het einde zegt ze wijze dingen. Ze kijkt graag naar hoe het in de natuur gaat. De bloei, de groei, de aftakeling en het vergaan en dan opnieuw de bloei. Zo is het met haar leven ook en het is goed zo, zegt ze.

Waarom vind ik het zo pijnlijk om grote mensen klein te zien worden, kwetsbaar? Het doet me denken aan de keurige, gedistingeerde man in het verzorgingshuis waar mijn schoonmoeder verbleef. De man in zijn prachtige op maat gemaakte kostuum. Een man waaraan je zag dat hij iemand was geweest maar die eindigde met zijn vinger prikkend in een bakje pudding.

Het geeft mij een triest gevoel. Tegelijk gun ik heel veel mensen zo’n prachtig huis waar creativiteit en eigenheid de belangrijkste waarden zijn. Tot het eind.

Adem van de geest

Vrijdag trad Vrouw & Co op in de bibliotheek in Leidschenveen ter afsluiting van de boekenweek met het thema De moeder De vrouw. Veel publiek, er werd gelachen, er werd (soms) gehuild.

De meeste liedjes zijn door mij geschreven en ik heb al eerder gezegd dat het natuurlijk een cadeau is dat er dit mooie koor mijn liedjes zingt. Deze avond las ik zelf mijn geschreven ‘vers’ voor over een toegangspasje. Er werd gelachen en na afloop complimenteert men mij met de tekst. Ook de koorleden knikken enthousiast over het nummer en ik sta er wat afwezig bij. Want ik weet dat het van mij is (toch?), dat ik het geschreven heb toen ik in de flow zat maar het voelt niet van mij. Wat is dat toch?

Ik heb het er met M. over. Dat als ik de tekst lees ik nergens het idee heb dat het mijn eigen tekst is, het voelt alsof het van een ander is en ik beleef daar plezier aan. Hetzelfde geldt voor de liedjes. Ik kan ontroerd raken door sommige nummers en me verbazen dat deze woorden ooit uit mijn pen zijn gekomen.

‘Valse bescheidenheid’

Het heeft niets te maken met bescheidenheid, al dan niet ‘vals’. Ik heb een vage herinnering aan de ‘flow’ maar niet aan de woorden. Ik zou het ook geen tweede keer op dezelfde manier kunnen doen. Dan wordt het gewoon een ander lied met een andere laag. Zo was ik deze week plotseling en ongewild een ‘blog’ kwijt door technisch haperen van dat computerding. Opnieuw schrijven is geen optie want ik heb het dan niet meer. De flow is weggevloeid. Maar heel soms bezoekt de flow mij voor de tweede keer. Met dezelfde woorden, hetzelfde gevoel, alsof de tekst of het lied er al is, er altijd al geweest is. Ik mocht het gewoon uit de lucht plukken.

En natuurlijk ben ik blij met alle complimenten en lieve woorden maar het voelt soms onterecht. Omdat het geen moeite heeft gekost. Ik er niet voor gewerkt heb, niet gezwoegd. Ik heb ontvangen.

Adem van de geest

Die heb ik niet zelf bedacht. ‘Adem van de geest’, uit Inspiratie. Maar dat is het wel, het is adem van de geest. Als ik al een talent bezit dan is het niet speciaal ‘schrijftalent’ maar talent om te ontvangen en het dan heel snel op te schrijven voordat het weer vervlogen is. En wie ook de gever is, ik ben er dankbaar voor. Omdat het mijn leven zin geeft.

Kwestie van gelukkige pech

Een Iphone, een Ipad, hoe lang heb ik die dingen al? Mijn hele leven ongeveer. Verzekering afsluiten tegen schade: nee, nog nooit schade gehad ook. Maar in 1 week tijd brak ik van beide apparaten de beeldschermen.

Vlak voor de verhuizing werden we gebeld door onze inboedelverzekeraar. Of we niet even wilden praten, kijken of we nog goed verzekerd waren. ‘Neen’, zeiden wij, geen interesse met in ons achterhoofd de gedachte ‘dat gaat alleen maar geld kosten’. Maar zo makkelijk kwamen we niet van ‘hem’ af. Als wij niet wilden praten dan wilden zij wel praten, verplicht bij een verhuizing, zoiets…

De afspraak kon ook telefonisch en ook nu gelijk eventueel. Met tegenzin geven we toe. Waar we nu wonen? Rijswijk. ‘Oh’, zegt de man, dan komt u in een ander risicoprofiel’. Het is even stil maar dan vertelt hij dat onze nieuwe woonplaats een gunstig risicoprofiel heeft. Het scheelt ons tientjes. ‘Doe maar’, zeggen we zachtjes.

Beetje er bij, beetje er af

‘Ik heb een interessant aanbod’, zegt de man. ‘U bent nu goedkoper uit, waarom niet een betere verzekering nemen, eentje waardoor u ook verzekerd bent als u zelf iets laat vallen in huis, of iets kapot stoot, dan bent u nog steeds voordeliger uit?’
Wij zijn niet van die handige dames en ons vertrouwen dat dat nog gaat veranderen is niet groot. Dus we tekenen mondeling bij het kruisje. Afgehandeld.

Alsof de duvel….

Tijdens de verhuizing doe ik mijn kostbare dingen in een tasje. Die neem ik zelf wel mee, ha. Mijn telefoon, mijn ipad, mijn e-reader. Binnen glijdt het plastic tasje uit mijn handen om uren later te constateren dat mijn ipad dat niet heeft overleefd. Kwestie van schaden melden?
Ja, zo simpel was het. Bonnetje van de reparatie opgestuurd en binnen een dag heb ik het geld terug. We zijn blij verbijsterd.

Ik koop een handig ding voor aan het stuur van mijn fiets. Zodat ik op de fiets ook nog eens ergens kom waar ik moet zijn. Zo handig, zegt de brochure, muurvast, kan tegen een stootje. Na een haf uur etteren glijdt de telefoon met superstevigonverwoestbaarhoesje precies op de verkeerde kant op de betonnen vloer. Was mijn Ipad erg, mijn Iphone, dat ben ik. Mijn ziel en hart gekrast. ‘Verzekering’, zegt Vriendin. Ik schud mijn hoofd. Dat gaan ze nooit geloven. Toch een poging gedaan. Niets bonnetje opsturen. Ik krijg een vriendelijke mail dat ze het geld gaan overmaken.

Ik noem dat nu een kwestie van dom geluk. Toch?

Klein moment van geluk: nu even niet

Ik schreef zojuist een heel mooi blog. Misschien wel de mooiste ooit. Over geluk. Niet over ‘hartjes-geluk’ of ‘baby-geluk’ maar over ‘zijns-geluk’. Mooi was het. Tevreden sla ik de pagina op. Er verschijnt een melding: niet opgeslagen’ zegt het systeem. ‘Dat zal wel’, dacht ik maar toch voor de zekerheid mijn tekst even gekopieerd en uit de pagina geklikt.

Inderdaad. Niet opgeslagen. Maar geen punt want deze dame had de tekst gekopieerd. Ik moet opnieuw inloggen. Ze willen een wachtwoord. Ik zoek het wachtwoord op (paradise moet je weten) en plak het wachtwoord in het vakje. Het mag. Ik mag naar binnen. Maar een nieuwe pagina aan en tik de titel: Klein moment van geluk. Plak dan de tekst van mijn blog in het tekstvlak. ‘Paradise’ staat er.

Ik ben er klaar mee.