CategorieMedia (o.a. televisie)

Dood is doodgewoon business

Je hebt fakenews en fakenews. Het ene is nu eenmaal erger dan het andere. Reclame is vaak fake. We worden verleid om iets te doen, te kopen, te vinden, te laten. Ik houd van reclame, van goede reclame. Maar sommige schieten wat mij betreft hun doel voorbij.

Yarden had vorig jaar een reclame met Adelheid Roosen op de typische Adelheid manier. Men had er niets mee. Ik vond het mooi. Dood is nu eenmaal niet echt een reclame-ding, om het maar eens oneerbiedig te zeggen. Toch zijn er heel veel uitvaartmaatschappijen met marketingvrouwen en -heren die zich de hersens breken over hoe zij de levenden kunnen bereiken. Voor later.

Monuta

Monuta heeft nu een emo-commercial. Met programma’s als ‘over mijn lijk’ weet je hoe je moet scoren. Zo heeft Monuta nu een film bedacht met vier vrienden. Eerst vier vrienden. Toen waren er nog drie. We zien hoe fijn die mannen het met elkaar hebben en hoe mooi ze afscheid nemen van elkaar. En ik denk alleen maar ‘gadver’.  Wat goedkoop, wat fake en wat totaal misplaatst. Sommige dingen laat je niet zien. Die weten we allemaal. Ik hoef geen gezalfde mannenstem die poëtisch probeert te verwoorden dat wij er toe doen. Daar hebben we Monuta, Yarden of Dela niet voor nodig. Daar hebben we elkaar voor.

Persoonlijk

Monuta wil laten zien hoe persoonlijk het kan. Ik weet hoe persoonlijk het kan. Heb het helaas vaker meegemaakt dan me lief is. Maar het persoonlijke zit nu net niet in zo’n commercial. Meeliften op goed scorende programma’s in het belang van de zaak: geld. Dat moet toch anders kunnen? Laat echte aardige, betrokken mensen zien die het werk uitvoeren. Niet gecast maar echt. Die geloof ik. Nu, geloof ik alleen maar van Monuta en al die anderen, dat ze er niets van menen of begrijpen.

 

Met de dood in de ogen

In de serie ‘Over mijn lijk’ worden zes jongeren gevolgd die nog maar kort te leven hebben. Trieste televisie natuurlijk maar ook mooi en betekenisvol. Het raakt mij in elke vezel van mijn lichaam en het geeft hoop omdat de lessen zo mooi zijn.

Zo kiest elke jongere voor een eigen strategie om om te gaan met het bericht dat je niet meer beter kan worden. Daan, een negentienjarige uit Texel, lacht veel weg en maakt grapjes. Soms zie je zijn gezicht betrekken omdat hij heus wel weet hoe het echt is en zal gaan. In de uitzending gisteren zien we dat Daan het niet redt. Hoe zijn vriendin hem liefdevol steunt en begeleidt bij alles wat hij nog kan en wil doen maar uiteindelijk naast hem ligt, op bed, als hij zijn laatste adem uitblaast.

Jong en wijs

Vooral de jongsten uit deze serie: Daan, Gerianne (16) en Tom (21) zien we in een leven met veel vrienden om hen heen. Wat doet zo’n bericht met een vriendengroep? Waar eerst het leven bestond uit feesten en het leven vieren komt er ineens een dimensie bij waar ze eigenlijk te jong voor zijn maar hen ook iets biedt dat waardevol is. Stilstaan en beseffen, misschien wel voor het eerst, dat het leven soms niet eerlijk is en leuk.

Liefde

De jongeren hebben partners. Ook zij maken iets mee dat zo heftig is en confronterend. En dan zien hoe die jonge mensen er blijven voor elkaar en elkaar steunen. En dan de ouders, zussen en broertjes. Wat een zware tijden maken ze mee, maar ook wat een mooie tijden maken ze mee. Dichterbij elkaar kun je bijna niet komen.

Met tranen in de ogen kijken we mee in levens die verloren gaan. En zoals altijd met dood en afscheid nemen, brengt het mij terug naar de basis van nietig zijn en klein. Maar ook bij de grote vragen over het waarom en waarvoor.

Gerianne gelooft in het wederzien van mensen, een leven na de dood zonder pijn en frustratie.
Ik bid, heel soms doe ik dat, dat het er allemaal is voor haar. Een wereld waar wij niets van weten.

‘Mijn hart is niet dement’

Bij toeval zie ik een uitzending van Nieuwsuur. Over dementie. Een portret van drie patiënten. Een vrouw doet yoga-oefeningen in haar woonkamer. Een mooie, oude dame in fel gekleurde kleding. Modern kapsel. Een vrouw van tachtig. En wat een vrouw.

Ze weet dat ze aan het dementeren is. Ze zegt ook zelf als ze haar keuken laat zien: ‘Koken mag ik niet meer. Als ik hier iets sta te doen is er een hele grote kans dat ik vijf minuten later in de tuin aan het werk ga. Het stond hier al een keer blauw’. Ze haalt haar schouders op.

Ze vertelt dat ze bijvoorbeeld naar een laatje loopt en dan niet meer weet wat ze ging doen. En dat ze dat de hele dag heeft. Achter haar eigen feiten aanloopt. Ze schildert niet meer maar geeft nog wel yoga-lessen. ‘Om toch nog het gevoel te hebben dat je er toe doet’.

Yoga juf

We zien haar op het matje de benen strekken. Het gaat natuurlijk niet zo makkelijk maar ze strekt ze beter dan ik de mijne kan. Ze is slim, betrokken en sociaal. Ze vertelt haar verhaal zonder haperingen. Maar ze heeft het wel: dementie.

Contact

Contact met anderen is belangrijk. En dan zegt ze iets dat mij ontroert. ‘Mijn hart is niet dement’. En ik denk, je hebt gelijk. Je huid heeft het allemaal onthouden. De aanraking, de beroering, de kus op de wangen, op de lippen, de hand door je haren. Je huid weet alles nog. Je hart heeft niet alleen technisch geslagen, zoveel slagen per minuut maar heeft ook de liefde gevoeld. En ze heeft een ruim hart, dat kun je zien en voelen.

Haar wens

Ze wil haar leven eindigen als ze ‘er nog is’. Met haar kinderen om haar heen. Niet wegkwijnend in een niemand. Ik begrijp dat zo goed. Wie wil dat eigenlijk wel? We hebben allemaal voorbeelden om ons heen van mensen die niet meer weten, niet onthouden en herkennen. Die pijn hebben en lijden.

Maar ook bij hen is het zo: het hart is niet dement.

Dat wil ik onthouden, zo lang als het gaat.

Lessen te leren

We volgen een serie: American Crime. De eerste aflevering weten we het nog niet. Het is anders. Niet de politiemensen staan centraal of de daad die gepleegd is, maar de mensen die ergens een rol spelen in het verhaal. Maar dan pakt het ons bij de kladden. Treurige kladden.

Af en toe zucht ik mijn diepste zucht. Als ik de donkere, schimmige wereld zie van dancescene en drugs. Van mensen die zichzelf compleet kwijt zijn geraakt en met henzelf ook hun naasten.

Racisme, verslaving en gewoon verknipte gezinnen

Er is een misdaad gepleegd. Er zijn verschillende mensen bij betrokken: mogelijke daders, slachtoffers en de familie van al deze betrokkenen. De moeder van de vermoorde jongen heeft lang geleden besloten dat haar gezin een idyllisch gezin zou zijn en dat blijft ze volhouden ondanks alle keiharde feiten die ons, de kijker, vertellen dat het heel anders is.

Er is een Mexicaans gezin dat weet dat ze beter moeten zijn dan de gewone Amerikaan om niet op te vallen. Het harde werken en zorgen van de vader is pijnlijk om te zien.

Keuzes

Naar aanleiding van de moord en de situatie moet iedereen keuzes maken die soms niet meer terug te draaien zijn. Pijnlijk en ontluisterend en zo dicht bij de waarheid dat het binnen komt. De American dream is voor velen een utopie. Je ziet mensen afglijden in een wereld waaruit ze nooit meer terug kunnen komen. Het Amerikaanse rechtssysteem is tergend langzaam en onrechtvaardig soms.

Nadenken

De serie maakt dat je gaat nadenken over het leven. Het grote leven, het Westerse leven met alle overvloed en teveel aan niets en leegte. Dat doet het in ieder geval bij mij. En dan bekruipt mij toch het vaak weggeduwde gevoel dat we het anders moeten gaan doen hier. Dat we onze leegte op een andere manier moeten invullen.

En dan heb ik nog een grote les te leren.

Deze serie is te zien bij Ziggo. Aanrader.

 

Blij van gadgets

Deze foto maakt mij blij en dat gevoel wilde ik uitdrukken. Gisteravond keek ik namelijk naar Jinek en daar waren vijf vrouwen die op de techbeurs CES in Las Vegas hun product gaan promoten. Producten waar ik blij van word.
Buitenspelen gedigitaliseerd

Dat klinkt helemaal niet blij maar dat is het wel. Om kinderen weer aan het buitenspelen te krijgen ontwikkelde een bedrijfje een smartwatch die buitenactiviteiten koppelt aan de digitale wereld. Stel je voor dat je digitale punten verdient door hard te lopen, tikkertje te spelen, in bomen te klimmen of te stoepranden (voor de jonge kijkbuiskinderen: met een bal de stoeprand raken). Dat je door te voetballen iets verdient waardoor je met het superspel op je tablet weer verder kan. Ik zeg: Ja

Beschermen

Of het bedrijf dat er voor zorgt dat we weer alle controle krijgen over onze social media. Het klinkt als een utopie maar ik geloof in een utopie. Of de vrouw die vertelt dat we straks alleen nog maar de magnetron hoeven te ‘scannen’ om stap voor stap de handleiding te zien op onze tablet. Van de week nog lopen googelen op ‘ontdooifunctie’ oude magenetron nadat ik alle lades had doorgeworsteld op zoek naar de handleiding.
Of een spel op je computer waarmee je je stressniveau moet beïnvloeden. Stel je voor dat je weet hoe je je hartslag omlaag kan krijgen, dat je door bepaalde ademhalingsoefeningen zuurstof toevoegt in je bloed. Ik zeg weer: Ja.

Het kan ook mooi zijn

In de wereld van nepnieuws en de harde oordelen die we, waar we waar willen, kunnen laten horen aan en over iedereen, zijn er gelukkig lichtpuntjes. Kunnen we een ontwikkeling die niet meer terug te draaien is ook voorzien van optimistische ontwikkelingen.

Heb jij wensen op dat gebied?

Mijn wens

Misschien zouden we mensen jaarlijks een maximum aantal woorden kunnen toewijzen op Twitter. Je kan woorden verdienen door positieve bijdragen te leveren. Daar gaat een twittercommissie over. Daar wil ik dan in. Om al die mensen die iets vinden en daarmee anderen kapot maken een halt toe te roepen.

 

 

‘Sorry seems to be the hardest word’

Ooit zong Elton John die regel. Maar het blijkt niet waar te zijn. Twee ‘mannen’ zeggen het heel makkelijk. Boef 1 en boef 2.
Boef 1

Er is een hoop gedoe over Camiel Eurlings. Sinds september 2013 is Eurlings lid van het Internationaal Olympisch Comité. Een paar jaar geleden sloeg hij zijn vriendin en om zijn baantje bij dat IOC veilig te stellen bood hij zijn ‘excuses’ aan. Met hulp van een team communicatiemensen om hem heen schreef hij een draak van een brief. Om naderhand, toen de onwaarachtigheid er natuurlijk vanaf droop, met zijn huilie-gezicht een interview te geven aan het NRC.

Sorry

Dat hij zijn vriendin heeft geslagen is niet slim. Het is voor niemand slim. Het betekent toch dat je jezelf verliest in een emotie waarin je jezelf nooit wil verliezen. Ik ben ervan overtuigd dat die driften in ons allemaal zitten en dat het de uitdaging is in het leven om om te leren gaan met teleurstelling, woede en pijn. Als volwassen mannen en vrouwen. Maar wat vooral niet slim is om sorry te zeggen op een manier die niet geloofwaardig is. Boven zijn hoofd ontbreekt alleen nog het aureool van heiligheid zodat er alleen nog maar een schijn van heiligheid te zien is. Schijnheilig is een heerlijk woord.

Boef 2

En toen was er ‘boef 2’. Een rapper die het goed doet. Zo goed dat ik hem alleen maar ken van dure horloges en auto’s. Een kleine pocher met mazzel. Hij noemt in zijn vlog drie vrouwen ‘hoeren’. De vrouwen die hem helpen als hij met pech stil staat op de weg. Later biedt hij daarvoor zijn excuses aan maar verklaart zijn gedrag door zijn visie op hoe vrouwen moeten zijn te delen. Ze horen niet in korte rokjes tot de late uurtjes in dancings rond te hangen.

Daarvoor bood hij gisteren weer zijn excuses aan in Boulevard. Een nijdige trek om zijn mond want hier heeft hij godverdomme helemaal geen zin in natuurlijk. ‘Sommige mensen zullen mij nu niet aardig vinden, mijn fans vinden mij misschien nog veel aardiger nu’. Eén ding moet ik Boef 2 nageven: schijnheilig kent hij niet, nog nooit van gehoord. Hij pocht open en eerlijk over zijn rijkdom, over zijn ‘vrouwen’ en over zijn excuus.

De ene boef is de andere niet

Ik heb niets met rapper ‘Boef’. Ik vind het een verwend jong maar hij heeft het wel gemaakt. Op eigen kracht. En dat hij daar stinkend rijk van wordt heeft hij aan zichzelf te danken. Hij vertegenwoordigt vooral zichzelf en doet dat met overgave.

Boef 1 is erger. Hij vertegenwoordigt namelijk ons land. Onze normen en waarden. Bij de Olympische Spelen mag hij een medaille hangen om de nek van Kramer. En om zijn erebaantje te kunnen houden werkt hij zich ook in het zweet des aanschijns. Het heeft alleen niets met sport te maken.

Tip

Eurlings zal waarschijnlijk opstappen. Toch? Er moet in de man toch op een gegeven ogenblik iets doordringen van zijn eigen onhoudbaarheid. Toch? Maar stel, Eurlings blijft. Wat zou ik dan genieten als Sven Kramer op het moment suprême, als Eurlings zich voorover buigt om de gouden plak om Kramers nek te hangen, zich omdraait. Met zijn rug naar Eurlings toe gaat staan en juicht.

Maar ik vrees dat sporters helemaal niet bezig zijn met die gladde Eurlings. En dat zou eigenlijk wel moeten.

 

 

Een lesje vrouwvriendelijkheid uit Zweden

Gisteravond was bij Jinek de zweedse actrice Sofia Helin te gast. Bij velen bekend door haar rol in The Bridge. Helin speelt een rechercheur met het syndroom van Asperger. Dat verklaart haar gedreven en methodische manier van werken, maar het levert ook humoristische interacties op met collega’s.

Gisteravond zat daar ineens de vrouw die speelt dat. Dat is wennen. Zo echt heeft ze die mooie rol neergezet. Het gesprek gaat over de serie maar al snel vraagt Jinek waarom Helin zoveel kritiek heeft op het prostitutiebeleid van Nederland. En dan gaat Helin los en weet mij te raken.

Hoerenwijk

Helin noemt het feit dat we in Nederland nog speciale prostitutiewijken hebben, achterhaald en niet meer van deze tijd. Het weerzinwekkende feit dat tegen betaling seks gekocht kan worden. Een vrouwenhandel in borsten en billen. De tafel van Jinek valt stil. Want we hebben het hier toch over Nederland waar vrouwen zelf kiezen voor dit beroep? Waar juist de regulatie en acceptatie er voor zorgt dat er geen misstanden zijn? Je ziet Sofia Helin bijna denken: waar ben ik nu in terecht gekomen?

Ontkennen

Ze vraagt zich af als het zo normaal en gewoon is zoals wij beweren, waarom mannen er zelden voor uit komen dat ze een hoer bezocht hebben. Een terechte vraag. Want hoewel gelegaliseerd, het speelt zich nog steeds af in de marge van schaduw en donkerte. Het gaat haar niet om de behoefte aan seks. Maar zegt ze: ‘tegenwoordig kun je op het internet of in speciale groepen gewoon vragen om seks. Zonder betaling. Maar gewoon omdat jij en een ander daar behoefte aan hebben’.

Punt

Zij brengt niet alleen mij in verwarring, volgens mij is de hele tafel dat. Jinek stopt het gesprek door te zeggen dat ‘we er niet uit gaan komen’ maar daar laat Helin zich niet mee wegsturen. Ze stelt voor om het rode-licht-district in Amsterdam te behouden als museum. Om daar later met je kinderen naar toe te gaan en dan uit te leggen hoe er vroeger met vrouwen en seks werd omgegaan. ‘Kijk eens hoe we dat toen deden?’ En dat dan iedereen elkaar beschaamd aankijkt.

Jinek eindigt haar show met een interview met Thierry Baudet . Een man die meestal zorgt voor ophef en vertier. Maar helaas voor hem, is iemand hem voor geweest.

 

Misselijkmakend mannengedrag

Gisteravond tijdens het journaal werd ik echt zo boos over een item met een bericht over de overtreffende trap van bangalijstjes. Meisjes, vooral met een Marokkaanse of Turkse achtergrond worden op een site geplaatst met foto’s van volgens de mannen ‘onzedelijk’ gedrag. Dat kan inkijk zijn of make up dat gedragen wordt. Om maar te zwijgen over naaktfoto’s die ooit in vertrouwen gedeeld werden met de toenmalige partner.
Hoofddoekjes 18+

Dat is de één van de namen van de sites waar je alleen op kunt komen met uitnodiging. Van mannen natuurlijk. Teksten als “Sletje dat ze is. Bel haar”. Met adres en telefoonnummer erbij. De beelden worden daarna verspreid via facebook, instagram en Whatsapp.

Wat een wereld waarin we leven. Waarin mannen bepalen wat wel mag en wat niet mag. Waarin mannen elkaar de hemel in prijzen als ze weer een ‘sletje’ aan de schandpaal hebben genageld. De ‘metoo’ discussie heeft een beerput opengereten met zoveel drek dat we er amper een volledig beeld van krijgen. Mannen die zo slecht in staat zijn om te gaan met macht en seks dat ze vrouwen kapot maken en publiekelijk vernederen.

De eer van de familie

Nederlands Marokkaanse vrouwen dragen de eer van de familie. Zij worden door de omgeving dan ook als schuldigen aangewezen maar dat is de wereld op zijn kop. Gebruikt en misbruikt door hun eigen landgenoten worden ze jaren later soms, te schande gezet met de oproep om ‘ze maar even te doen’. Wat een misselijkmakende ventjes.

Opvoeden

Het kan toch niet zo zijn dat mannen zo nu eenmaal zijn. Dat is te makkelijk. Laten er eindelijk eens mannen opstaan die hun soortgenoten de les lezen. Die duidelijk maken dat dit echt niet kan. Pak mannen op die dit soort berichten op internet verspreiden want het is misdadig, mensonterend en schofterig.

Wat zou het mooi zijn als er een nieuwe definitie van ‘man’ ontstaat. Een definitie die niets met macht, kracht en seks te maken heeft. Maar met gelijkwaardigheid en respect. Het is bijna te banaal om te zeggen en schrijven. Zo ver zijn we verwijderd van iets dat heel normaal zou moeten zijn. Gelukkig zijn er heel veel mannen die ik ken voor wie dit wel normaal is. Misschien moeten zij opstaan. Uit de comfortzone van ‘maar ik doe het toch niet’. Zolang we het toestaan met z’n allen, zijn we allemaal verantwoordelijk.

 

Dark

Gisteravond hebben Vriendin en ik de twee laatste afleveringen van Dark gezien op Netflix. Onze zelfde woorden bij de laatste beelden: ‘Nou ja’.

Want wat kun je anders zeggen als je het niet begrijpt of onderweg allang verdwaald bent?
Ik ga niets verklappen voor wie de serie nog wil zien maar er blijft iets hangen, iets knagen aan je. Iets waar je niet over na wilt denken. Tenminste, zo is dat bij mij.

Drie eenheid

Zo speelt de drie eenheid een grote rol. En als ik ga googelen op drie eenheid en het meestersgetal 33, dan opent zich een wereld die ik niet ken. En waar ik ook van weg wil blijven. Ik vind boven en beneden al groot laat staan dat we daar nog een derde dimensie aan toe gaan voegen.
Of verleden, heden, toekomst. Als een aan elkaar verbonden eenheid van herhalingen. Een cyclus van 33 jaar waarin alles weer opnieuw begint.

Dark

Dark laat zien wat een verandering ergens in de geschiedenis teweeg kan brengen. Een enkele steen anders neerleggen, iemand niet zoenen, of juist iemand wel zoenen. De wereld zou voor altijd anders zijn. Of toch niet?

33 x 3

Ik denk na over 33. Na 32 jaar kwam mijn leven op de rit en behoorlijk op de rit. Als we die stijgende lijn voortzetten dan wordt het nog was als ik 66 word. Ik ga uit van het positieve natuurlijk. Voor mijn eigen gemak uiteraard en gemoedsrust.

Vaak heb ik gedacht dat alles al een keer gebeurd is. Dingen herhalen, uitvindingen zijn een herhaling van uitvindingen eerder in de tijd. Er was al licht lang voordat iemand het ontdekte. Misschien is uitvinden ook helemaal niet het juiste woord. Ontdekken we elke keer iets dat er al was.

Vaag

Vind je mij al vaag, kijk dan vooral naar Dark. Ik beloof je geen kabbelend gevoel van welbehagen. Het is ‘dark’. Je wilt niet verder kijken maar doet het wel. Je wilt het begrijpen maar begrijpt het niet. Je wilt je schouders ophalen maar doet het niet.

Kan niet wachten tot ‘Friends’ compleet te zien is op Netflix.

 

Maan biedt haar excuses aan

Pas dit weekend was er aandacht voor een ‘piemelig’ ding tijdens de radioshow van dj Frank Dane. Wat een super goede grap! Samen met sidekick Jelte van de Goot had hij een tijdens een optreden van Maan een naakte vent voor haar neergezet.

Maan had net haar ogen dicht, geconcentreerd op haar lied en toen zij haar ogen opende hing er een piemel voor haar neus. Zo grappig. Je hoort Dane en De Goot echt plezier hebben. De kwajongens. Jammer alleen dat Maan het niet begreep. Die kan echt nergens tegen.

Solly, solly, solly

Maan schrok zich een hoedje en begon te huilen. Je hoort in het radiofragment hoe Dane onthutst reageert. ‘Ach, meisje’, zegt hij met een snik in zijn stem. Die kwam binnen. Ik heb zo te doen met die twee jongens. Bedenken ze een grap die zo bizar is en zo anders dan anders, begint het ‘slachtoffer’ te jammeren als een baby en verpest zo de hele radioshow. Er kan niets meer tegenwoordig. Maan bood haar excuses aan want ze realiseerde zich wel hoe zij de twee jonge mannen een moment van euforie ontnomen had. ‘Sorry, sorry, ik schrok gewoon heel erg, en ik was al nerveus, sorry’. De mannen zijn groot genoeg om haar excuses te aanvaarden. Maan smeekt om hier verder geen ruchtbaarheid aan te geven. Haar naam, haar carrière… Frank Dane, groot man, belooft haar dat en dat hij haar heus nog wel zal draaien. Kijk, dat is nu eens een echte man.

Het lukt om het incident twee weken onder de radar te houden. Tot dit weekend.

Radio 538

Radio 538 heeft nog niet gereageerd. Maar gelukkig las ik net het nieuws dat de persvoorlichting van Radio 538 laat weten dat Maan morgen om 12 uur te gast is bij dj Frank Dane, ‘om samen een toelichting te geven’. Dat vind ik nou eens dapper van Dane. Hij laat haar niet in haar eentje de boel verklaren.

Jensen

Frank Dane. Zo zijn best gedaan om niet direct in verband te worden gebracht met broertje Jensen. Die dikke, kwallerige presentator van no-nieuws. Daarom heeft Dane destijds een andere naam bedacht. Want de wereld is niet klaar voor twee Jensen’s. En hij is echt anders dan broertje Robert. Volwassen zeg maar.

En meisje Maan? Moet haar licht eens laten schijnen op wat het nu eigenlijk betekent om een ‘ster’ te zijn.
Het mag wat kosten.