CategorieHond

Pleasen? Wat is dat?

Kijk ze nu toch eens schattig bij elkaar liggen. Perfecte  harmonie. Lijkt het. Boris ontbreekt op deze foto, want dit weekend waren er drie honden samen. Mooi om te zien hoe ze buiten hun uiterlijke verschillen, ook innerlijk er hele andere manieren op na houden.

Die kleine is van ons. De grote is Max. Max is een lieverd. Net zo oud als Ami gedraagt hij zich nog wel als een jonge god. Ami is oud geboren, zeggen wij wel eens al verrast ze ons soms ook met een dolle-dwaze ren-actie.

Rust en reinheid

Dat past het beste bij Ami. Als de schone, spierwitte Max in het water duikt en er bijna zwart weer uitkomt, haalt Ami haar neusje op. Zij doet alleen aan pootjebaden. En ze wil rust. Daar is Max weer niet van. Met zijn grote hondenlijf werpt hij zich op Ami die alleen maar licht geïrriteerd haar bovenlip optilt. Geen fijn plaatje kan ik je zeggen.

Toch weten alle drie de honden, in de grote tuin, hun eigen plekje te vinden. Als we gaan wandelen laat Ami weer haar fijne Shiba-karakter zien. Terwijl de andere honden vooruit rennen en blaffen van plezier gaat Ami pontificaal voor de brug zitten. ‘Doorlopen’, zeggen we tegen elkaar, ‘dan komt ze wel’. En inderdaad, soms komt ze wel maar soms komt ze ook helemaal niet. Zo rent ze een terrein op waar een man net het hek wil sluiten. Hij wacht geduldig terwijl wij Ami lokken met roepjes en snoepjes. Ze komt niet. En wat niet hoort doen we onder die druk toch: we gaan haar halen.

Correctieriem

Ze gaat even aan de correctieriem. De riem die wat strakker om haar nek gaat zitten als ze trekt. Het helpt. Ze loopt keurig en parmantig naast ons. Zo’n riem moeten we ook hebben.

In de grote Vogelkelder in Den Haag, een paradijsje voor kinderen en dieren, laten we ons informeren over de riem. Het meisje schudt haar hoofd. ‘Het helpt wel’, zegt ze, ‘zo’n riem, maar je hondje wordt er geen ander hondje van. Honden snappen niet wat je wilt, ze snappen alleen dat het pijn doet als ze trekken. Ze worden angstig. En jullie hondje, die moet je gewoon laten zijn wat ze is. Een Shiba.

Beschaamd bieden we ons excuus aan, aan Ami. We kopen de lekkerste snoepjes die er zijn en we huppelen de winkel uit.

Pleasen

Zo erg is het ook helemaal niet, dat gedrag van onze hond.  Ze luistert best wel. Best wel. Ze is lief enzo. Super makkelijk als je niet teveel van haar vraagt. En waarom zullen we iets van haar vragen als ze al zo veel geeft?
Als we haar roepen, komt ze, niet gelijk maar ze komt uiteindelijk wel. Als ze moet wachten, wacht ze. We komen er samen wel uit.

Ami heeft twee vrouwtjes die graag pleasen. Die vrouwtjes hebben een hondje gekozen dat niet de minste behoefte heeft aan pleasen. Het is wat het is. En stiekem, houden wij er van.
Zij doet immers alles waar wij slechts van kunnen dromen. Zij is zichzelf.

 

 

Koning, keizer, admiraal: Ami is ze allemaal

Dat een Shiba een ras apart is, hoor je vaak. Wij hadden niet te klagen, zeiden we trots, die van ons is heel sociaal. Vooral als ze een snoepje vermoedt in een of andere broekzak. Heel sociaal.

Nadat wij Lola, het buurhondje, een paar dagen op bezoek hadden weten we ineens weer hoe het is om gewoon een hond in huis te hebben.  En weten we: wij hebben de Shiba niet, de Shiba heeft ons.

Zo staat ze het liefst. Onze almighty Queen. Boven op de dijk, de landerijen controlerend. Roepen heeft geen zin. Als een roepende in de woestijn voelen we ons. Een snoepje? Been there, done that.

Tips en trucs

Er zijn trucjes om honden jou te laten volgen. Loop gewoon door. Als je uit het zicht bent, dan komen we ze wel hoor…. Niet onze Ami. Ze gaat zitten, ik loop door. Draai me halverwege hoopvol om en zie haar nog steeds als een bevroren standbeeld zitten. Ik loop nog verder door en verstop me achter een bosje. Andere hondenwandelaars kijken mij meewarig aan: weer zo’n baasje die denkt dat dat helpt. Als ik door de bosjes heen probeer Ami te ontwaren, zie ik haar zitten. Haar focus nu helemaal niet meer bij mij maar, observerend hoe andere viervoeters spelen, vermaakt zij zich prima.

Grommend keer ik om. Blaffen wil ik. Als ik haar weer nader rekt ze zich uit en loopt rustig mee naar het hek. De wandeling heeft lang genoeg geduurd vindt mevrouw.

Eigen weg

Een dag eerder zijn we bij een grote plas. Op de terugweg loopt Ami voor ons uit. Uit het zicht. We roepen ‘wacht’, uiteindelijk wacht ze gelaten. Als ze ziet dat we een andere weg inslaan, rent ze naar ons toe. Wij zijn blij, kijk dan, ze komt toch. Maar een trucje werkt maar één keer bij een Shiba. De volgende keer loopt ze gewoon door. We raken haar uit het zicht en ik voel een lichte paniek opkomen. Wat als ze straks, aan het eind van de wandeling, het parkeerterrein oploopt, of de weg die daarachter ligt. Na een lange, ongeruste wandeling, lopen we langs het restaurant en daar zit op het weggetje ernaast, voor het parkeerterrein, Ami ons op te wachten.

Smelten

We hebben een hond. Ze heet Ami. Ze is gewoon zichzelf en daar zal ik aan moeten wennen. Als ze ‘s avonds in haar mand ligt, volkomen ontspannen en relax, kijk ik naar haar lieve koppie en smelt. Ik sta op en aai haar dikke vacht. Ze opent niet eens de ogen. Ze weet dat het goed is. Het leven is goed.

Als de chemie ontbreekt

Zwarte Lola logeert een paar dagen bij ons. Een vriendelijk, knuffelige schat. Als we elkaar normaal buiten tegenkomen dan wordt er door de honden enthousiast op elkaar gereageerd. Hoe anders is het ‘binnen’.

Als Kiki komt weet Ami van gekkigheid niet hoe ver ze kan gaan met het favoriete spelletje ‘Kikipesten’. Als Boris er is, weet Ami precies haar plek. Maar met Lola, wat moet ze nu met Lola?

De honden negeren elkaar volledig. Lopen langs elkaar heen, doen een stapje opzij om de ander voor te laten gaan, ruiken aan dezelfde boom, staan naast elkaar maar zijn feitelijk lucht voor elkaar. Geen lelijk gedrag ook. Helemaal geen gedrag. Nou even dan, gisteren.

Mergpijp

Ze krijgen allebei een mergpijp. Al na twee minuten loopt Lola zonder bot de kamer in. Ami bewaakt de hare als was het een trofee. Als Lola een blik werpt op het bot werpt Ami zich er bovenop en snauwt ‘van mij, wegwezen, kleine donder’. Vriendin en ik gaan op zoek naar het ontbrekende Lolabot maar het is nergens te bekennen. Of goed verstopt of met huid en haar verslonden.

Tijdens de losloopwandeling in Monster is er even een kleine aanzet tot spelen maar Lola draait op haar rug en speelt de onderdanigheid zelve.

Slapen

Lola heeft zich de hele woonkamer toegeëigend en wij vinden het leuk. Zij doet alles wat nog niet eens in het brein van Ami is opgekomen. Ze springt van bank naar bank, huppelt vrolijk de trappen op en af. Ami kijkt er niet eens naar. Gisteravond besloot Lola om haar leefruimte nog wat verder uit te breiden. Vanaf de bank springt ze in de lege mand van Ami en graaft daar een favoriet plekje om te slapen. Ik heb nog nooit een hond verbaasd zien kijken maar Ami presteerde het. Op het moment dat Ami besluit om lekker in haar mand te liggen ziet ze de indringer. Ze staat voor de mand en kijkt en gelooft haar ogen niet. Met een schuin oog taxeert Lola of het veilig is om te blijven waar ze is. Ami doet nog een stapje dichterbij en geeft het op. Lola doet het oogje dicht. Twee keer pakken we Lola op en leggen haar op de bank maar dat wil ze niet. Net zo snel springt ze weer terug in de mand van Ami.

Eindelijk

Als de mand eindelijk leeg is loopt Ami er naar toe. Zet er voorzichtig twee pootjes in en ruikt aan het kleed. Niet haar lucht. Ze wandelt weer weg. Dat proces herhaalt zich een paar keer tot ze eindelijk besluit om zich haar mand weer toe te eigenen. Ze gaat liggen alsof Lola er nog in ligt en zij zich moet voegen in de ruimte die er dan nog is.

En ‘s ochtends zie ik hoe Lola ook haar eigen mandje heeft gevonden. Een roze huisje.

 

Twee kwispelende meisjes

Lola, het buurhondje, logeert een paar dagen bij ons. Voor het eerst. Buiten begroeten honden en mensen elkaar altijd enthousiast maar hoe gaat dat als huis en haard gedeeld gaan worden?
Her name was Lola, she was a showgirl

Dat klopt wel. Lola is een showgirl. Ze rent met het grootste gemak de trappen op en af waar Ami nog nooit één poot op een trede gezet heeft. Een trap? Hebben ze die dan?

Lola spring op de bank als een jonge god en laat zich vallen op het plekje dat zij het lekkerst acht. Ami kijkt er naar. Een bank? Hebben ze een bank dan? Van hartstochtelijke liefde is geen sprake. Ze negeren elkaar nog net niet. Af en toe neuzen ze voorzichtig maar dan verliest Ami zich in het leukste speeltje van de wereld: de zachte, grote, bal van Lola.

Knuffelen

Lola houdt van knuffelen. Ze springt op schoot en laat zich lekker kroelen. Ze ligt vlak tegen me aan op de bank en knort zelfs een beetje. Ik ook, van geluk. Ami kijkt het allemaal wat aan, rolt op de rug en rekt zich lekker uit, volkomen happy in d’r eigen shibawereld.

Als we de honden uitlaten zeggen Vriendin en ik tegen elkaar dat het toch wel leuk is, een hondje erbij voor de knuf. Vriendin zegt wijs dat we Ami niet echt een plezier doen. Ook geen onplezier, het is haar een worst. Een grote, hondenworst.

Slapen

Als het tijd is om te gaan slapen, ligt Ami in haar vertrouwde mand en Lola op haar vertrouwde bank. Samen met elkaar maar ook weer niet. Ze tolereren elkaar zonder gemekker. Als ik vanochtend beneden kom kwispelt de zwarte staart van Lola als een helicopterpropeller, ze is blij om mij te zien. Ami opent één oog en ziet dat het goed is.

Ami wordt alleen wakker als ze ziet dat Lola eten krijgt. Eten. Het toverwoord om van Ami een springlevende pup te maken. Je kan haar er wakker voor maken. Binnen no time heeft ze de bak van Lola leeg. Sneller dan mijn ‘nee’. Dan begint ze vol overgave aan haar eigen bak. Lola krijgt een nieuwe bak, nu blijft Ami op afstand. Met een schuin oog taxeert ze de afstand naar de bak van Lola. Ze draait er in kringetjes omheen maar ze komt niet dichterbij.

Nu zit ik boven te ‘werken’. Zitten zij beneden.. wat te doen? Ik ga maar eens even kijken, het is mij te stil.

 

Hond Ami: ‘Dit noemen zij vakantie’


“Dit noemen mijn vrouwtjes vakantie. Een paar dagen naar een groot veld waar ze in een kringetje rond een vuurtje zitten.’

“En ik? Ik mag aan een hele lange lijn zogenaamd vrij loslopen. Die lijn zit wel ergens aan vast natuurlijk. Wat nou ‘vrijheid?’

Stoel-en tafelpoten

Waar ik ook heenloop, mijn vrijheidsbeperkende uitlaatlijn, zit continu ergens aan vast. Waar ik ook onderdoorloop. Je moet dezelfde weg teruglopen, zeggen ze, alsof ik een ingebouwd navigatiesysteem aan mijn staart heb hangen!

Stadje

Toen mocht ik mee naar de Grote Stad. Heb duizenden kuiten voorbij zien komen. En me gek gesnuffeld want mensen laten altijd eten vallen. En heb ik eindelijk iets gevonden, zeggen zij: ‘nee’!

s’ Avonds gingen ze barbecueën, zij om mij heen met allemaal lekker eten. Ja, er valt wel eens iets van het bordje, maar dat stelt niets voor.

Eindelijk

Eindelijk gingen we terug naar het hotel. De vrouwtjes moesten lachen om de gekke sprongen die ik maakte. Ja lach maar, het was pure frustatie. Toen we de kamer ingingen ben ik als een gek naar binnen gerend, heb mijn speeltje gepakt en heb zeker twintig keer de grote kamer en hal doorgerend.

Dat vind ik nou leuk.”

 

Queen Shiba naar de dokter

Dit is onze Shiba, Ami, na het enerverende bezoek aan de dierenarts. Niets vermoedend sprong ze in de auto bij Vriendin. Er zou ook niets ergs gebeuren maar vertel dat maar eens aan een Shiba. De drama-queen onder de honden.

In haar jonge leventje is ze al twee keer eerder bij de dierenarts geweest. Daar zijn ze inmiddels voorbereid op de komst van een Shiba. Dat wordt krijsen zonder weerga. Zonder enige reden ook.

Kwispelen

Als Vriendin voor de receptie wacht, staat Ami kwispelend naast haar. Ineens, uit het niets, komen er beelden van weleer terug in haar hondenkop. ‘Wacht even, deze plek ken ik. Daar staat een mijnheer in witte jas. Die aan mij plukt en slijmt met snoepjes. Die mij prikt. Wegwezen.’
De staart gaat tussen de benen en ze draait zich om naar de uitgang. De riem trekt strak, Ami trekt nog harder tot ze doorheeft dat ze deze strijd gaat verliezen.

Binnen staat de artsenbrigade haar op te wachten. Met muilkorfje om haar het bijten te beletten. Het allerergste zijn de nagels die geknipt moeten worden. Ze krijst, jankt als een malloot.

Natuurlijk

We begrijpen heus wel dat een prikje niet leuk is. Soms mag je ook heus wel krijsen. Maar nagels knippen? Zelfs als wij voorzichtig vlooiendruppels in haar nek druppelen, maakt Ami aan de hele wereld kenbaar dat ze onheus en hondonvriendelijk behandeld wordt. Een aansteller is het. Ineens herinner ik me hoe ik als kind het ook op een krijsen zette als mijn moeder met het nagelschaartje aan kwam lopen. Of haren wassen, ook een ramp in mijn ogen.

‘s Avonds is Ami uitgeput van alle indrukken. Weer een trauma erbij. Het is niet eerlijk. Ze heeft zoveel nagels om te knippen.

Hé Jinek… wat dacht je van Shiba-babes?

Afgelopen vrijdag had Jinek een special rondom katten. Ik begrijp dat de zomerleegte soms noopt tot invulling van loze tijd maar bijna een hele uitzending wijden aan katten? Queen Shiba dacht er het hare van.

Sinds de uitzending is ze in de war. Haar tred gaat minder vloeiend, elke stap kost haar moeite. Als de vrouwtjes thuiskomen komt ze amper nog overeind. Ze blijft liggen en werpt hen een getergde blik toe. ‘Jullie zullen ook wel niet zo blij met me zijn’, lijkt ze te zeggen.

De Vrouwtjes begrijpen haar wel. Zelf waren ze ook ontstemd. Jinek over katten. En niet zomaar katten maar katten van bekende Nederlanders. Ami heeft dubbel pech: ze is geen kat en de Vrouwtjes zijn geen bekende Nederlanders. Ze kan het schudden. Zo wordt ze nooit bekend en beroemd, want dat is wat ze heimelijk wil. Dat is nu wel duidelijk geworden.

Gepimpte poezen

Terwijl de Shiba toch de kat onder de honden is. Dezelfde eigengereidheid, de arrogantie, de ‘je mag wel doen of je mijn baas bent maar wij weten hoe het zit’-attitude. Maar in plaats van een studiotafel vol met Shibababes, lagen daar gepimpte poezen.

Sinds afgelopen vrijdag is ze dus lichtelijk depressief. En is het ook nog eens gaan regenen. Tijdens het uitlaten staat ze stil en staart over de voetbalvelden. Een blik van leegte. Een blik van verlangen dat gedoofd is voor het tot uitbloei heeft kunnen komen.

Maar Queen Shiba beschikt over iets waar katten een puntje aan kunnen zuigen. Zij heeft haar eigen twitteraccount. En ze heeft een tweet geplaatst met hashtag #Jinekiseenkattenbitch. Eens kijken wat daar van komt.

Soms wou ik wel een hondje zijn

  • Dat je gewoon zo midden in de kamer lekker op je rug draait, op de houten vloer en slaapt.
  • Dat er dan een foto van je wordt genomen omdat je zo schattig bent.
  • Dat je alleen maar naar de deur hoeft te kijken en dat er dan vrouwen opspringen om met je te gaan lopen.
  • En als je dan niet plast, de ander met je gaat lopen.
  • Dat als je te dik lijkt je vanzelf ietsiepietsie minder krijgt. Dat je niet zelf die keuze hoef te maken.
  • Dat anderen voor jou kiezen.
  • Dat je twee bedden hebt omdat het ene vrouwtje denkt dat je het rode kussen toch lekkerder vindt.
  • Dat je, als je op een bepaalde manier kijkt, een bot krijgt.
  • Dat anderen jou moeten begrijpen en niet andersom.
  • Dat ze denken dat dat nu eenmaal jouw karakter is.
  • Dat je daarom ook niet hoeft te veranderen.
  • Dat er zomaar van je gehouden wordt.
  • Dat ze denken dat je niet kan denken.
  • Dat anderen bepalen wat goed voor je is.
  • Dat ze trots zijn op je, zomaar, omdat je er goed uitziet.
  • Daarom.

Hondengedrag

Als Ami bezoek krijgt van soortgenoten, dan reageert ze op allemaal anders. De meeste honden tolereert en negeert ze. Ze zijn er niet. Ze loopt met een boog om hen heen en weet haar plaats. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat het vaak grote honden zijn. Die zou ik ook tolereren.

Als Kiki komt is het anders. Kiki is weliswaar ook een grote hond maar niet opgewassen tegen de uitgekookte slimmigheid van de Shiba. Queen Shiba weet van meet af aan: dit wordt lachen. Want Kiki heeft een grote pluizige staart, daar kan Ami in hangen. Ze kan van alles met die staart. En Kiki draait wat maar laat niet echt weten dat ze het niet leuk vindt, dus….

In de tuin maar ook onder de bank, vrees ik, liggen nog wat botten van weleer. Waar Ami haar neusje voor ophaalt maar niet als Kiki langskomt. Kiki rent naar de tuin en pakt daar het mooiste bot dat er ligt. Dat neemt ze mee naar binnen. Dan wil Ami ook. Dat bot natuurlijk. Ze wacht op een zwak moment, een moment van onoplettendheid van Kiek en hoppa, ze loopt er mee heen.

Verbeten
Met een ongekende verbetenheid gaat Ami het bot te lijf. Een schuin oog op Kiki, want je moet alles in de gaten houden. Kiki wacht op haar beurt weer af en wanneer Ami verveeld de andere kant opkijkt begint het spel van voor af aan.

Ze gunnen elkaar die kleine triomfen want ze weten: mijn tijd komt nog wel. Dus terwijl Kiki kauwt, ligt Ami tegenover haar en slaat het gade. Andersom ook. Ze grommen niet, ze wachten geduldig.

Ami hangt dan nog, uit pure verveling en pesterij, wat in de oren van Kiki, gaat zelfs van gekkigheid op haar rug liggen om haar grote vriend te laten zien, hoe leuk ze wel niet is en lenig bovendien. Maar Kiki laat zich niet gek maken. Te warm.

 

Waar je geboren wordt, is niet jouw verdienste

Ik las gisteren een column van Arnon Grunberg.
Wat bleef hangen: waarom zou je trots zijn op toeval?

Vannacht op het terras bij het hotel vang ik een gesprek op van drie Nederlandse echtparen. Ze hebben elkaar gevonden in gezeik en gezeur en, je kon er op wachten, hun politieke voorkeur. Niet de onze zoals je begrijpt. De klik was er toch al niet. Ze lachen om de harde grappen en ondersteunen elkaar volledig in, naar mijn mening, stompzinnige argumenten.

Wij dit en wij dat
Wij Nederlanders…. Wat nou Wij Nederlanders? Per toeval, voor mijn part karma (maar ook daar heb je in dit leven geen flikker voor hoeven doen) ben je in een fijn land geboren. Wees dankbaar en deel het, zou ik zeggen.

Roedel
Elke avond, onderweg naar het centrum, komen we een roedel honden tegen. Hijgend van de warmte, zoekend naar voedsel, elkaar beschermend. Ze steken zo de weg over, getoeter van auto’s die langsrazen en gelukkig nog steeds op tijd remmen. Mijn hart draait om. Ik denk aan Ami, onze viervoeter, voor wie we thuis een soort van vijfsterren opvang hebben geregeld. We regelden liefde en aandacht, beweging, voeding en water, een huis.

Dat is niet haar verdienste of de onze omdat we dat goed geregeld hebben. Wij kunnen het goed regelen.

Dat is mazzel, stommeriken.