CategorieGedichten

bagage

zonder koffer zou ik gaan
zonder hangen aan verleden
ik kwam er ruimschoots op tijd aan
dat is het voordeel van het heden
zonder schoenen, zonder jas
zonder overdrijven
ik ben gekomen zoals ik was
ik zou voor altijd blijven

Dood gewoon dood

Dat iemand ziek is
wil je soms wel vergeten.
Je ziet toch die ander
je raakt elkaar aan.
Je kan toch nog vragen
wat je nu graag wilt weten,
en ziek zijn, dat ziek zijn
dat mag niet bestaan.

Nu kijk ik omhoog
en vraag ik: “Waar ben je?
Hoe kan het toch zijn,
waar ben je naar toe?
Wie is er, wie zijn er en
wie van hen ken je?
Waarom op die dag,
wat deed je en hoe?”

Zoveel dingen, gedachten
die we niet kunnen weten.
Zoveel vragen en antwoorden
krijgen we niet.
Er is alleen dàt
wat we nooit meer vergeten
je liefde voor hen
in een levenslang lied

Hoe troost je een mens
die er één heeft verloren
hoe vul je de leegte
die dan is ontstaan?
Ik hoop, lieve lieve
dat je mij nu kan horen,
dat we doorgaan met dat
wat jij hebt gedaan…

(Een heel oud gedicht dat ik nu nooit meer in deze vorm zou schrijven. Maar als ik het nu herlees, op deze dag, dan zegt het wel wat ik zeggen wil en daar gaat het toch om)

Windstil

Ik zei gisteren nog het is weer niets
het is weer niets hier met het weer
altijd regen, altijd wind
altijd gaat het hier tekeer

altijd waaien altijd storm
en neem ik een keer een dagje vrij
en de zon schijnt heel toevallig
dan is dat natuurlijk zo voorbij

ik zou een keer windstil
en niet een hele winter treuren
ik zou een levenlang een zomer zijn|
en daarna nooit meer zeuren

Het gedicht dat geen gedicht wil worden

Ik wil een gedicht schrijven over een jongen die speelt met een trein
op zijn blote knieën zit hij, in een korte broek. Straks ontstaan daar rode plekken
van het harde kokostapijt op zolder
De jongen speelt met de trein met de tong uit zijn mond
zijn moeder roept hem, of hij komt eten maar de locomotief
puft zijn rondjes in een cadans van tjoeketjoeketjoeke en
de jongen gaat op in het rustgevende geluid
Hij beweegt mee met de bochten, neemt net op tijd de juiste beslissing.

In het gedicht zou ik dan schrijven dat de jongen een lange broek is gaan dragen
en dat zijn baardharen jeuken en kriebelen in zijn gezicht.
Hij slaat zichzelf daarom hard op de wangen terwijl zijn trein nog rondjes rijdt
Hij hoort zijn moeder roepen, een oude vrouw die eten kookt
en hoe ze steeds maar weer zijn naam herhaalt tussen de tjoeketjoeke van de trein
Hij trekt de haren uit zijn kin en mompelt houd je bek toch dicht
ze doet het niet, dan moet je het zelf maar weten, vindt de jongen
en loopt geconcentreerd en in cadans de treden naar beneden.

Zo’n gedicht wilde ik schrijven en
het is me niet gelukt.

(nav film Ape)

Wijze mensen

laten we op zoek gaan naar hele wijze mensen
mensen met een hart en met een hoofd
die iets vertellen wat niet klinkt
alsof van alles wordt beloofd

laten we op zoek gaan naar hele wijze mensen
mensen die op beide voeten staan
die niet draaien en niet buigen
als alles dreigt kapot te gaan

laten we op zoek gaan naar hele wijze mensen
mensen met karakter, met een fout
die iedereen meteen kan zien
maar waardoor je van hen houdt

laten we op zoek gaan naar hele wijze mensen
die niet herhalen wat goed staat
maar herhalen waar het leven
van jou, van mij, om gaat.

Weekend

Weekend geweest en ik zie dat ik twee dagen niet geblogd heb. Oei. Druk bezig geweest met andere zaken. Nu ook iets uit de oude doos. Een hele oude doos.

Zoeken

Had je een naam,
dan zou ik je roepen.
Over de daken heen,
door de lucht gedragen,
zou ik zorgen dat je mij hoorde.

Had je een naam,
dan zou ik je zingen.
Tussen de tonen door,
op het ritme van mijn ziel,
zou ik jouw lied tot leven wekken.

Had je een naam,
dan zou ik je fluisteren,
je herkennen en
elke klinker voelen
als een streling op mijn tong.

Had je een naam
dan had ik gevonden.

Sta op tegen kanker

Mijn moeder was zo moe
en wij zo energiek
kom op mam, vecht, kom op
ze was zo moe

toen ze uit haar bed getild werd
brak haar bekken
leukemie, zei de arts, maar behandelbaar.
Kom op mam, vecht, kom op

ze werd 74 in het ziekenhuis
met toeters en ballonnen
kom op mam, blaas, kom op
ze zwaaide ons uit

de telefoon in die nacht
ze is gegaan zegt iemand
dat kan niet, zeg ik, dat kan niet zijn
ze zwaaide nog, ze zwaaide nog naar ons

leef mam leef

+januari 2010

Geluk

Baarmoeder van geluk
oplossen in kleuren
ongrijpbaar gebeuren
nooit meer alleen.

Stralend licht van binnen
steeds opnieuw beginnen
nooit meer alleen.

heldere momenten
voor altijd lente
nooit meer alleen.

Toegeblazen lucht
laten in een zucht
en daarna
gewoon weer alleen.

Gefopt in november

de vogels hebben zich vergist
bedrijven de liefde in de late lente
fluiten het hoogste lied
ook ik ontdoe me van mijn veren
we begroeten elkaar met optimisme
we zullen het nooit leren

en zo wil ik leven
in een lente die nog niet is
maar wel gaat komen