Sta op tegen kanker

Mijn moeder was zo moe
en wij zo energiek
kom op mam, vecht, kom op
ze was zo moe

toen ze uit haar bed getild werd
brak haar bekken
leukemie, zei de arts, maar behandelbaar.
Kom op mam, vecht, kom op

ze werd 74 in het ziekenhuis
met toeters en ballonnen
kom op mam, blaas, kom op
ze zwaaide ons uit

de telefoon in die nacht
ze is gegaan zegt iemand
dat kan niet, zeg ik, dat kan niet zijn
ze zwaaide nog, ze zwaaide nog naar ons

leef mam leef

+januari 2010

10 reacties

Ronald 23 december 2012 at 21:01

Dag Anja
Heel heel mooi gedicht.
Ben er stil van.

Groet,
Ronald

Reply
HansA 18 november 2011 at 20:24

Die laatste dag, een heel goede herinnering. Heel moo. Wat ben jij toch een kanjer. schitterend verwoord.
STA ALLEN OP TEGEN KANKER!!!!!!!!!

Reply
jolanda 18 november 2011 at 09:41

Wat een rot ziekte toch, iedere dag wordt je er weer aan herinnerd.
Gisteren ook weer iemand moeten missen ….

Reply
Thea 17 november 2011 at 22:52

Het is een rot ziekte. Ik zie je moeder nog zo voor me :-(. Mijn vader is ook overleden aan alvleesklierkanker. Heeft een half jaar geduurd……
VERSCHIKKELIJK.

Reply
astrid van der maas 17 november 2011 at 22:46

Kan alleen maar huilen….An wat heb je het weer mooi verwoord. Wat is het toch ook een K ziekte!!!

Reply
mariska 17 november 2011 at 18:13

Kippenvel….

Reply
hansb 17 november 2011 at 16:02

Ontroerend.

Reply
Wllm Kalb 17 november 2011 at 13:40

Mooi verwoord.

Reply
Tante Rietm 17 november 2011 at 10:13

Kinderen toch, de tranen lopen ook bij mij over de

wangen. hoe vaak moeten wij elkaar nog steunen als

er weer een naaste aan deze vreselijke ziekte is

overleden.Sta op tegen kanker !!!!!!!

Reply
Marijke 17 november 2011 at 08:51

Tranen

Reply

Laat een reactie achter