Snel

De tijd gaat snel. Dat is onzin natuurlijk, de tijd gaat zoals de tijd gaat maar naarmate je ouder wordt, lijkt de tijd te vliegen. Zo keek ik een hele tijd uit naar allerlei leuke uitstapjes die we zouden maken en ineens, is het voorbij. Genoeg nog voor de boeg hoor, dus ik zak niet weg in een depressie maar het is voorbij voordat je het weet.

Het weekend komt sneller maar gaat ook sneller. Voor je het weet zit je maandag weer op je werk of op een andere plek waar je behoort te vertoeven. De weken zitten vol, de weekenden zitten vol. Ik herinner me ‘vroeger’. Dat je afsprak (dat dan weer wel, niet op de bonne fooi) en dat we dan op visite gingen. Het klinkt nu heel truttig, ‘op visite gaan’, maar het was een van de leukste dingen om te doen. Het betekende dat we een avond met vrienden/familie samen waren en dat we met elkaar praten. PRATEN. Dat is lang geleden. Dat je echt iemand spreekt, niet over het weer, over de crisis maar over je persoonlijk welbevinden. Hoe gaat het eigenlijk met jou, jullie? Wat speelt zich af in je hoofd, in je lijf. Ben je gelukkig om maar eens iets te noemen.

Komt het omdat we het allemaal zo druk hebben dat we dat niet meer doen? Of is het ouderwets om nog gewoon contact te hebben? Ik ben ook van twitter en van de facebook en van het internet en van de mail en smsjes maar ik ben toch ook nog steeds van real time ontmoetingen.

Vorige week in de Ardennen, geen televisie, geen afleiding, alleen maar leuk en vrolijk gezelschap en pen en een vel papier. Dat was alles en wat maakte me dat gelukkig. Een stukje Ardennen in huis halen zou zo lekker zijn. Ben ik sterk genoeg om alle verleidingen links te laten liggen en aan het echte werk te gaan?

Misschien vind je dit ook leuk?

3 reacties

Jokezelf 3 juni 2012 at 11:48

Tja tijd. Zó heb je er teveel van en even later weer veel te weinig. Ik ben het met je eens; die real life ontmoetingen brengen veel meer verdieping. Het is jammer dat dat een beetje weggezakt is in de huidige tijd. Op visite gaan – het bestaat nog wel, maar bijna niet meer geloof ik. Ik spreek mijn zussen en vriendinnen nauwelijks omdat we zo vol zitten. En dan komen we elkaar tegen en roepen; “we moeten nodig weer eens wat afspreken”, wat we vervolgens toch weer niet doen. (met mijn zussen lukt het gelukkig heel af en toe nog wel).

Reply
Selma 2 juni 2012 at 12:45

Virtuele like-knopje aangeklikt 😉

Reply
Pam 2 juni 2012 at 09:41

Het wordt hoog tijd dat wij weer eens wat afspreken!

Reply

Laat een reactie achter