Henny Huisman een eigen museum… Nederland denkt groot

Een foto uit de oude doos. En dat is precies waar ik het over wil hebben. Televisie van de oude doos.

De enige televisieprogramma’s die ik momenteel nog interessant vind zijn actuele nieuwsprogramma’s, talkshows enzovoort. Want alles kan beter en sneller op bijvoorbeeld Netflix of met alle ‘on demand’ functies die we in huis hebben. Ik kijk altijd naar Pauw. Of Jinek, maar in ieder geval dat programma op dat uur van de dag.

Henny Huisman en Gerard Joling

Gisteravond waren Henny Huisman en Gerard Joling te gast. Kan of moet kunnen maar echt verwachten doe ik ze niet bij Pauw. Wat blijkt en is ook gebleken bij heel veel tv-optredens van good, old Henny: Henny Huisman heeft een eigen museum. Over zijn spraakmakende carrière en de geweldige dingen die hij deed.

Ik heb vroeger ook best genoten van Henny en de dingen die hij deed, (sorry, van Joling heb ik nog nooit genoten). En dat Henny Huisman gezellige dingen heeft gemaakt voor tv-kijkend Nederland: mooi. Hij was zijn salaris dus waard. Maar een museum? In elk programma mag hij leuke herinneringen ophalen aan de mooie tijd. Gerard Joling helpt hem bij Pauw ook nog aan leuke anekdotes. Ze zijn zo blij met zichzelf en al die ontelbare successen. Al die gouden platen, al die prijzen, al dat geld dat ze verdiend hebben.

Pauw lacht

Het erge is, ik verwacht elke keer een sneer van Jeroen Pauw. Om de heren de les te lezen of ze weer bij de les van de realiteit te betrekken. Maar nee. Pauw roept ook wat luchtige dingen en zit zijn tijd uit. Aan tafel zit ook omroepbaas van Max: Jan Slagter. En weer doet Huisman een flirterig beroep om de man, want hij is echt nog niet uit gepresenteerd. De enige man met ballen aan tafel is Jan Slagter. Hij wordt in een positie gedwongen om eerlijk te zijn want anders zit ‘ie vast aan een nieuwe Soundmixshow van HH. Hij zegt: ‘Je wil te graag’. Als ik het vrij vertaal zegt Slagter: Soms gebeuren dingen spontaan en worden het successen. Dat kan ook bij jou. Ik zeg niet voor altijd ‘nee’ maar ik zeg zeker ook geen ‘ja’.

En Pauw. Waar bleef je met je vileine vragen? Je cynische blik? Je vermanende vingertje. Ook niet altijd fijn om naar te kijken maar beter dan dat zinloze, lege gebabbel over mannen die hun eigen successen nog eens vieren door elkaar open en bloot veren in de kont te steken. Gadver.

Laat een reactie achter