CategorieMedia (o.a. televisie)

Dark

Gisteravond hebben Vriendin en ik de twee laatste afleveringen van Dark gezien op Netflix. Onze zelfde woorden bij de laatste beelden: ‘Nou ja’.

Want wat kun je anders zeggen als je het niet begrijpt of onderweg allang verdwaald bent?
Ik ga niets verklappen voor wie de serie nog wil zien maar er blijft iets hangen, iets knagen aan je. Iets waar je niet over na wilt denken. Tenminste, zo is dat bij mij.

Drie eenheid

Zo speelt de drie eenheid een grote rol. En als ik ga googelen op drie eenheid en het meestersgetal 33, dan opent zich een wereld die ik niet ken. En waar ik ook van weg wil blijven. Ik vind boven en beneden al groot laat staan dat we daar nog een derde dimensie aan toe gaan voegen.
Of verleden, heden, toekomst. Als een aan elkaar verbonden eenheid van herhalingen. Een cyclus van 33 jaar waarin alles weer opnieuw begint.

Dark

Dark laat zien wat een verandering ergens in de geschiedenis teweeg kan brengen. Een enkele steen anders neerleggen, iemand niet zoenen, of juist iemand wel zoenen. De wereld zou voor altijd anders zijn. Of toch niet?

33 x 3

Ik denk na over 33. Na 32 jaar kwam mijn leven op de rit en behoorlijk op de rit. Als we die stijgende lijn voortzetten dan wordt het nog was als ik 66 word. Ik ga uit van het positieve natuurlijk. Voor mijn eigen gemak uiteraard en gemoedsrust.

Vaak heb ik gedacht dat alles al een keer gebeurd is. Dingen herhalen, uitvindingen zijn een herhaling van uitvindingen eerder in de tijd. Er was al licht lang voordat iemand het ontdekte. Misschien is uitvinden ook helemaal niet het juiste woord. Ontdekken we elke keer iets dat er al was.

Vaag

Vind je mij al vaag, kijk dan vooral naar Dark. Ik beloof je geen kabbelend gevoel van welbehagen. Het is ‘dark’. Je wilt niet verder kijken maar doet het wel. Je wilt het begrijpen maar begrijpt het niet. Je wilt je schouders ophalen maar doet het niet.

Kan niet wachten tot ‘Friends’ compleet te zien is op Netflix.

 

Maan biedt haar excuses aan

Pas dit weekend was er aandacht voor een ‘piemelig’ ding tijdens de radioshow van dj Frank Dane. Wat een super goede grap! Samen met sidekick Jelte van de Goot had hij een tijdens een optreden van Maan een naakte vent voor haar neergezet.

Maan had net haar ogen dicht, geconcentreerd op haar lied en toen zij haar ogen opende hing er een piemel voor haar neus. Zo grappig. Je hoort Dane en De Goot echt plezier hebben. De kwajongens. Jammer alleen dat Maan het niet begreep. Die kan echt nergens tegen.

Solly, solly, solly

Maan schrok zich een hoedje en begon te huilen. Je hoort in het radiofragment hoe Dane onthutst reageert. ‘Ach, meisje’, zegt hij met een snik in zijn stem. Die kwam binnen. Ik heb zo te doen met die twee jongens. Bedenken ze een grap die zo bizar is en zo anders dan anders, begint het ‘slachtoffer’ te jammeren als een baby en verpest zo de hele radioshow. Er kan niets meer tegenwoordig. Maan bood haar excuses aan want ze realiseerde zich wel hoe zij de twee jonge mannen een moment van euforie ontnomen had. ‘Sorry, sorry, ik schrok gewoon heel erg, en ik was al nerveus, sorry’. De mannen zijn groot genoeg om haar excuses te aanvaarden. Maan smeekt om hier verder geen ruchtbaarheid aan te geven. Haar naam, haar carrière… Frank Dane, groot man, belooft haar dat en dat hij haar heus nog wel zal draaien. Kijk, dat is nu eens een echte man.

Het lukt om het incident twee weken onder de radar te houden. Tot dit weekend.

Radio 538

Radio 538 heeft nog niet gereageerd. Maar gelukkig las ik net het nieuws dat de persvoorlichting van Radio 538 laat weten dat Maan morgen om 12 uur te gast is bij dj Frank Dane, ‘om samen een toelichting te geven’. Dat vind ik nou eens dapper van Dane. Hij laat haar niet in haar eentje de boel verklaren.

Jensen

Frank Dane. Zo zijn best gedaan om niet direct in verband te worden gebracht met broertje Jensen. Die dikke, kwallerige presentator van no-nieuws. Daarom heeft Dane destijds een andere naam bedacht. Want de wereld is niet klaar voor twee Jensen’s. En hij is echt anders dan broertje Robert. Volwassen zeg maar.

En meisje Maan? Moet haar licht eens laten schijnen op wat het nu eigenlijk betekent om een ‘ster’ te zijn.
Het mag wat kosten.

Mededogen van Pauw

Bij Pauw waren gisteren programmamaker Valerio Zeno en gasten uit de serie Over mijn lijk aanwezig. Donderdag begint een nieuwe serie en daar ga ik weer naar kijken.

Het valt mij de laatste tijd op hoe goed Jeroen Pauw omgaat met moeilijke, persoonlijke en emotionele verhalen. Nergens cynisch of pathetisch, nergens over de rand. Met gepaste afstand en mededogen.

Mededogen

Dat woord kwam ineens in mij op en wat een mooi woord is dat eigenlijk. Als ik het opzoek staat er: ‘Mededogen is niet hetzelfde als medelijden. Het verschil tussen mededogen en medelijden is dat het lijden eruit is. Mededogen laat de ander zelf verantwoordelijk zijn.’ Dat is precies wat Pauw maar ook presentator Zeno doen. Het wordt nergens goedkoop.

Waarom meedoen

Die vraag wordt gesteld aan de partners van inmiddels overleden jonge mensen. Waarom doe je mee aan zo’n programma en laat je zoveel intimiteit zien? Dichter dan de dood en dichter bij de dood kunnen we niet komen.
Natuurlijk zijn ze blij met een eeuwigdurend document van hun geliefde maar zij en hun zieke geliefden wilden vooral  laten zien dat het leven niet stopt als je weet dat je dood gaat.

Ik stel mezelf een andere vraag. Waarom kijk ik naar dit programma en waarom raakt het mij zo? Juist omdat ik het mededogen voel. Ik niet mee hoef te lijden. Ik leer van jonge mensen die ineens over zoveel wijsheid beschikken en dat delen met mij, met ons. Die alles weer even terugbrengen naar waar het werkelijk om gaat in het leven. Leven met liefde, omringd door familie en vrienden.

Mededogen

Het zou voor mij het woord van 2018 mogen worden. Mededogen. In de boeddhistische filosofie wordt er een duidelijk onderscheid gemaakt tussen medelijden en mededogen. ‘Hoewel medelijden zeker het morele aspect van medeleven impliceert, is medelijden een gevoel dat lijden in de geest teweegbrengt; het is geen ideale toestand. Mededogen daarentegen is niet een gevoel, maar is een morele mentale factor, een staat van de geest die ontwikkeld is.’

Wat gun ik ons allemaal een geest die ontwikkeld is.

 

Alicia: ‘wie wil mij hebben?’

Gisteren een stuk van de documentaire Alicia gekeken. Het maakte indruk. Stel je voor dat je als kind maar wacht en wacht in een kindertehuis, totdat iemand je komt halen. Jij bent er helemaal klaar voor, maar wie is er klaar voor jou?

In ‘Alicia’, documentaire, wordt het meisje Alicia drie jaar lang gevolgd. Zij is één jaar oud als ze uit huis wordt geplaatst. Via een pleeggezin komt ze op vijfjarige leeftijd terecht in een kindertehuis en als ze negen is zit ze daar nog steeds, in afwachting van plaatsing bij een nieuw gezin.

Zoeken jullie wel?

In het begin van de documentaire hoor je het meisje vragen: ‘maar zoeken jullie wel dan voor mij?’ Waarom sta ik niet op een wachtlijst? Een medewerkster legt haar uit dat ze voor haar speciale mensen zoeken omdat zij zo’n speciaal meisje is. Alicia begint te huilen. ‘Ik ben helemaal geen speciaal meisje, ik ben een gewoon meisje, ik ben gewoon’.

Hartverscheurend hoe je dat kleine meisje ziet opgroeien in een kindertehuis met zoveel andere kinderen. Kinderen die wel af en toe opgehaald worden. Haar moeder heeft geen geld voor benzine om te komen. Later zien we de moeder met een broertje van Alicia. Alicia is jarig en mag naar haar toe. En al zijn ouders misschien niet goed genoeg voor hun kinderen of schieten ze op alle fronten tekort, het hebben van een ‘mama’ is zo belangrijk. Alicia geeft haar moeder kusjes op de wang. Moeder is op haar manier lief maar haar manier duurt veel te kort voor een meisje van negen.

Die ogen

En je ziet haar liggen op bed, staren uit het raam, woedeaanvallen krijgen, de controle verliezen, wegkruipen bij een leidster, mailtjes versturen met hartenkreten als ‘zoek snel aub’. En dan die ogen. Die donkerbruine, verdrietige ogen. Die ogen die van links naar rechts vliegen, wanhopig en zoekend. Hoe moet zo’n meisje later leren hoe het wel moet of kan gaan? Hoe zal zij in het leven terechtkomen na deze treurige start?

Ik moet de docu nog afkijken en ga dat zeker doen. In de valse hoop dat er een warme vrouw komt, zo’n moeke, met armen die bedoeld zijn om vast te houden. Die zegt ‘Op jou hebben wij gewacht en wat was jij het wachten waard’. En dat moeke dan een man heeft die te vertrouwen is. Die met respect omgaat met meisjes zoals Alicia. Die wacht tot hij naderbij kan komen. En dan een huis met een haard. En warme vloerbedekking. Warme chocolademelk en knuffelbeestjes. Voor het hele leven, zoveel knuffels dat het helemaal goed gaat komen met haar.

 

Krijsende kat zonder hoofddoekje

Mijn ochtendritueel is helder. Koffie en nieuws lezen op de Iphone, beetje Twitter, beetje Facebook. Klaar.

Vanmorgen word ik verrast door een column van Ebru Umar in de Metro. Ze haalt flink uit naar Sarah Izat, de politieagente die deze week een zaak bij de rechter won. Zij mag met hoofddoek om, binnen het bureau, haar werkzaamheden uitvoeren.

Hoofddoek maakt je geen agent, geen hoofddoek ook niet

Ik vond het eigenlijk wel een goede uitspraak. Eerlijk gezegd lijkt het mij fijn dat ondanks hoofddoeken, kruisjes, tatoeages en andere niet te verbergen uitingen van overtuigingen, de agent gewoon agent blijft. Dat ik weet dat mijn recht gewoon gehandhaafd wordt ondanks alles wat er onder het uniform gedragen wordt.

Ebru Umar denkt daar anders over. En dat uit ze in niet mis te verstane woorden.
‘Maar jij wint dit Sarah. Ik haat jou en jouw soort met alles wat ik in mij heb. Maar ik weet: wij doen dit zelf. Dank je wel, mannen en vrouwen in Den Haag. Dank je wel, mannen en vrouwen op het stadhuis.’

Heftig

Je zal Sarah zijn en dit lezen. Een zuster zou ze kunnen zijn. Ze wordt de les gelezen op een respectloze manier en ik houd er niet van. Ebru Umar durft veel en heeft dat ook wel bewezen. Daar heb ik respect voor maar niet voor deze manier van iemand neersabelen. Ebru Umar ziet de Islam bij Sarah als een cafetariamodel: quote ‘Ik vind dat als jij een kopvod op wilt hebben, je ook maar moet houden aan die andere eisen die jouw islam aan je stelt: thuiszitten, niet naar school, trouwen, onderdanig zijn, kinderen baren en al die dingen die jouw vrouw zijn definiëren volgens jouw islam’.

Woede

Je leest aan alles dat deze column in woede is geschreven. Oprechte woede, dat zal best. Ik ken Ebru niet persoonlijk, weet niet wat haar zo enorm drijft maar soms moet je even bedaren. Misschien ben ik naïef, ik kan me niet voorstellen dat deze Sarah Izat haar eigen kleine Islam-oorlog aan het voeren is als voorbereiding op een totale overname van het Nederland dat wij zo graag omarmen. Maar ik bid zonder hoofddoek dat het geen naïviteit is. Dat mijn oprechte geloof in medemensen waar blijkt te zijn.

 

Henny Huisman een eigen museum… Nederland denkt groot

Een foto uit de oude doos. En dat is precies waar ik het over wil hebben. Televisie van de oude doos.

De enige televisieprogramma’s die ik momenteel nog interessant vind zijn actuele nieuwsprogramma’s, talkshows enzovoort. Want alles kan beter en sneller op bijvoorbeeld Netflix of met alle ‘on demand’ functies die we in huis hebben. Ik kijk altijd naar Pauw. Of Jinek, maar in ieder geval dat programma op dat uur van de dag.

Henny Huisman en Gerard Joling

Gisteravond waren Henny Huisman en Gerard Joling te gast. Kan of moet kunnen maar echt verwachten doe ik ze niet bij Pauw. Wat blijkt en is ook gebleken bij heel veel tv-optredens van good, old Henny: Henny Huisman heeft een eigen museum. Over zijn spraakmakende carrière en de geweldige dingen die hij deed.

Ik heb vroeger ook best genoten van Henny en de dingen die hij deed, (sorry, van Joling heb ik nog nooit genoten). En dat Henny Huisman gezellige dingen heeft gemaakt voor tv-kijkend Nederland: mooi. Hij was zijn salaris dus waard. Maar een museum? In elk programma mag hij leuke herinneringen ophalen aan de mooie tijd. Gerard Joling helpt hem bij Pauw ook nog aan leuke anekdotes. Ze zijn zo blij met zichzelf en al die ontelbare successen. Al die gouden platen, al die prijzen, al dat geld dat ze verdiend hebben.

Pauw lacht

Het erge is, ik verwacht elke keer een sneer van Jeroen Pauw. Om de heren de les te lezen of ze weer bij de les van de realiteit te betrekken. Maar nee. Pauw roept ook wat luchtige dingen en zit zijn tijd uit. Aan tafel zit ook omroepbaas van Max: Jan Slagter. En weer doet Huisman een flirterig beroep om de man, want hij is echt nog niet uit gepresenteerd. De enige man met ballen aan tafel is Jan Slagter. Hij wordt in een positie gedwongen om eerlijk te zijn want anders zit ‘ie vast aan een nieuwe Soundmixshow van HH. Hij zegt: ‘Je wil te graag’. Als ik het vrij vertaal zegt Slagter: Soms gebeuren dingen spontaan en worden het successen. Dat kan ook bij jou. Ik zeg niet voor altijd ‘nee’ maar ik zeg zeker ook geen ‘ja’.

En Pauw. Waar bleef je met je vileine vragen? Je cynische blik? Je vermanende vingertje. Ook niet altijd fijn om naar te kijken maar beter dan dat zinloze, lege gebabbel over mannen die hun eigen successen nog eens vieren door elkaar open en bloot veren in de kont te steken. Gadver.

Expeditie Robinson – zou jij het kunnen?

Ik ben best wel fan van Expeditie Robinson. Maar waarom eigenlijk. Als ik gisteravond zie hoe gemeen en achterbaks je moet zijn om het spel te kunnen winnen, draait mijn maag bijna om. Of is het juist dat wat het zo leuk maakt?

Op de foto ene Soundos. Ik had haar wel eens eerder gezien. Een comédienne die maar geen comédienne wil worden. Het is het net niet.

Als eilandbewoner is ze het ook net niet. Ze wordt al direct door de groep be- en veroordeelt. Wordt van het eiland afgestemd maar weet toch nog een plaatsje te veroveren en zint op wraak. Zij is daar zo open over dat het me tegen de borst stuit. Aan de andere kant: ze is er zo open over dat het ook wel weer bewonderenswaardig is.

Marieke

Door een slinkse stunt wordt niet zij maar Marieke van het eiland gestuurd. Oneerlijk. Vind ik. Onterecht, vind ik ook. En ik denk dat ik het niet zou kunnen, het spel zo spelen, zo gemeen, zo laag, zo sneaky. Of denk ik alleen maar van mezelf dat ik het niet zou kunnen omdat het niet hoort, niet netjes is? Ik zo niet ben opgevoed?

Wat moet het heerlijk zijn om een keer in-en-in-slecht te zijn. In een spel, dus niet voor het echie. Om al je slechte eigenschappen, die je je leven lang verborgen probeert te houden, naar de oppervlakte te laten komen en dat het mag.
Eigenschappen die je helpen op zo’n eiland.
En dan heb ik het nog niet eens over de capaciteiten die je moet hebben om te overleven op zo’n eiland. Ik val direct af en door de mand want ik kan niets en ben overal bang voor. Aan mij heb je niets op zo’n eiland behalve dat ik trieste liedjes zou schrijven en zingen waarschijnlijk.

Een mooie gelegenheid

Wanneer krijg je nu de kans om met al die lelijke onderbuikgevoelens voor de dag te kunnen komen. Was ik Marieke, dan had ik Soundos niet kunnen omhelzen aan het eind van de stemming. Ik had haar met mijn rechter vuist vol op d’r scheve bekkie geslagen, ik had woorden verzonnen die niet bestaan om aan het gegrom in mijn maag uitdrukking te geven. Heb ik ooit iemand vol in het gezicht geslagen? Nee, natuurlijk niet. Mijn leven hangt van redelijkheid aan elkaar.

Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat iedereen zou moeten blowen. Het leuke blowen dan. Dat dan de wereld er opeens zo anders uitziet, lieflijk en mooi. Maar misschien zouden we ook allemaal eens op een andere manier stoom af moeten blazen. Dat we gezamenlijk een minuut of tien onze maskers laten zakken. Misschien wordt de wereld dan ook wel heel mooi. Als je niets meer hoeft te verstoppen. Ik heb het niet over pijn doen of kwetsen. Maar je woede, je verongelijktheid, je onmacht, je frustratie, je verdriet. En je humor.

Soundos

Dus toch nog even terug naar Soundos. Waarom roept zij zoveel weerstand op en is dat eerlijk? Ik zal haar nog steeds niet opzoeken in het theater omdat ik de zachte kant mis en haar grapjes niet grappig vind. Maar ik vermoed zo maar dat zij nog nooit een therapeut heeft opgezocht. Ze neemt het heft in eigen handen. En breekt het.

 

Een smoezelig verhaal

 Jelle Brandt Corstius vertelde vorige week dat hij als stagiair verkracht werd door zijn ‘meerdere’.  Die meerdere blijkt nu een naam te hebben: TV producent Gijs van Dam. Deze Van dam was te gast met advocaat Peter Plasman bij Pauw. En ik denk alleen maar: waarom moeten wij dit zien en horen?

Ten eerste zit voor het gesprek met de vermeende verkrachter een geinig itempje over seks op TV met godin Goedelen Liekens. Persoonlijk vind ik dat een vreemde keuze temeer omdat Goedele op elk moment haar kijk-mij-eens-vrij-met-seks-omgaan-en-neukverhalen’ mag vertellen.

Dan zit daar een zeer timide Van Dam. Een man die ik niet ken, nooit van gehoord hebt en hij toont aangeslagen. Naast hem zit de meer dan betrokken advocaat Plasman die precies lijkt te weten wat er fout gegaan is. Van Dam ontkent verkrachting. Ja, ze hadden seks, ja ze hadden teveel drank op en ze hebben er nooit meer over gesproken omdat ‘het achteraf toch niet mijn type was’.

Wat moet ik hiermee?

Ik kijk graag naar Pauw. Natuurlijk is het gekleurde journalistiek maar ik ken geen journalistiek zonder kleur. Maar waarom een podium bieden aan een man die van gespeelde schuchterheid bijna onder de tafel lijkt te willen kruipen. Met een gehaaide advocaat die er natuurlijk als de kippen bij was om zijn cliënt bij te staan.

De waarheid zullen wij nooit weten. De waarheid is wat de mannen, Brandt Corstius en Van Dam er zelf van maken. Dat zij elkaar nooit meer hebben gesproken over de daad is vreemd. En ik kan me van alles voorstellen bij een verklaring over waarom het verhaal nu pas naar buiten komt. Maar dat er een naam is genoemd is eigenlijk te veel van het goede en kwade. Want de waarheid is geen waarheid meer. Vijftien jaar is er voorbij gegaan. Vijftien jaar van denken en gedachten hebben. Van ontkenning en van woede.

Het is klote dat Brandt Corstius het gevoel heeft dat hij verkracht is. Het is klote dat Van Dam het zich niet kan herinneren. Dat zegt genoeg. Twee mannen die nog jong genoeg zijn om te weten dat je het best even rond de tafel kan zitten. Zonder journalisten, zonder gezeik. Niemand wordt hier beter van. Delen is altijd fijn maar weet met wie je iets deelt. Er is geen weg terug.

Het troosten van het levenslied

The voice of Holland en dan huilen? Niet echt met grote tranen maar van binnen huilde ziel en zaligheid. Om ziel en zaligheid. Dat gebeurt soms met me.

Tijdens TVOH word ik geraakt door Haagse Samantha. Zij doet mee omdat er in de Voice ook Nederlandstalig geluid te horen moet zijn. Samantha zingt levensliederen, het volkse van muziek, zeg maar. En ik houd er van. Ik houd van smartlapperige liedjes als ze echt zijn en echt voelen.

Het mocht eigenlijk nooit. Heb je een beetje persoonlijke status opgebouwd, kom dan niet aan met ‘niemand laat z’n eigen kind alleen’. Dan zak je zo een plek of tien op de ranglijst van beetje links en beetje slim.

Tranen met tuiten

Lang geleden in mijn grote depressie periode, zat ik in een huis, in een kamer, op mijn knieën op de grond. Beneden werd mijn verjaardag gevierd. Er werd gelachen, gedanst, gepraat. Ik glipte weg omdat het in mij nooit echt feest kon worden. En in het donker luisterde ik naar ‘Zij gelooft in mij’. Ik wiegde mezelf in mijn eigen armen op de melancholieke tonen van Hazes en huilde. Huilde om iedereen die geloofde in mij, om de troostende woorden en muziek. Om het gemis van geloof in mezelf. Om het grote gat dat nooit gevuld kon worden.

Soms doet muziek dat met mij en vooral Nederlandstalige muziek. Omdat het direct mijn hart inkomt. Of ik het wil of niet.
Het is met mij goed gekomen ergens onderweg. Zo goed dat die periode van lange ellende bijna niet meer bij mij lijkt te horen. Maar heel soms wordt die snaar van ontroering weer aangeraakt. Door een woord, een snik, een stem. Dan zou ik alleen maar willen huilen. Van pure ontroering die zo zeer doet dat alleen muziek het aan kan raken. Alsof het keurige doosje waarin in verpakt ben openscheurt en de werkelijke inhoud geopenbaard wordt.
Dat van een heel klein meisje.

Vier stoelen draaide er om. Ik draai nog steeds. Gek hè?

 

Ik niet en toch ook weer wel

Hashtag MeToo heeft de wereld in haar greep. Was het eerst nog een uiting van solidariteit en uit de kast komen van slachtoffers van seksueel geweld, is het plotseling een item geworden dat vrouwen en mannen irriteert. MeToo.

Bij Pauw was Daniela Hooghiemstra, historica/hysterica te gast. In een column beweert ze dat vrouwen doorslaan in het slachtoffertje spelen. ‘Noem het juist een teken van volwassenheid van vrouwen dat er nu verhalen los komen. Dat toont dat we ons niet meer onderdrukt voelen. Het gaat dus beter dan ooit met vrouwen’.

Jessica Durlacher over de rol van seks in de #MeToo-beweging zegt: ‘Dit exces is ook het vuile bijproduct van de geestelijke en fysieke menselijke elektriciteit die seks is. En zonder al dan niet virtuele macht of spanning is seks geen feest (als er al seks is).

Not me too

En ik raak de weg kwijt in het meningengedoe. En dan gaan ook mannen zeggen dat ze verkracht zijn. En dan denk ik: huh, het ging toch over vrouwen…., ja natuurlijk is het ook erg dat mannen dit overkomt maar het was toch een vrouwendingetje: een punt maken met #metoo?

Of gaat het niet om vrouwen en mannen maar om macht? Van die mannen die door hun positie of hun fysiek iets kunnen toe-eigenen zonder toestemming te vragen? Of het nu die dikke, vette directeur is, die zielige eenling van een gesjeesde wetenschapper of een gozer met het IQ van een meloen.

Vader en man

Tommy Wieringa, schrijver, was ook te gast bij Pauw en hij zei iets dat veel indruk maakte. Hij vertelde dat hij met samengeknepen billen wacht als zijn vrouw ‘s nachts alleen ergens van thuis moet komen. Dat hij naar zijn jonge dochters kijkt en bang wordt.

#Metoo geldt eigenlijk voor alle vrouwen die niet meer alleen het park in durven. Omrijden om situaties te vermijden. Niet die hand op de bil die je gewoon wegslaat maar de man die dat wegslaan niet pikt van een vrouw. Die ‘kankerhoeren’ roepen en ‘ik zal je eens een beurt geven’-mannen. Haantjes waar de koppen vanaf gehakt zijn en toch door kunnen kakelen.

Het gaat niet om seks. Laat iedereen seks hebben op de manier die ze leuk vinden. Spannend, geil, vreemd, grof, zacht, woest. En wil je onderdrukken of onderdrukt worden, mijn zege heb je. Als je elkaars zege ook maar hebt.

En nu ben ik wel klaar mee. #Youtoo?