Een regel per dag (home)

Zo werkt dat. Echt vergeten niet natuurlijk maar mijn ‘regel’ is een ritueel en zodra de omstandigheden wijzigen, schiet dat er bij in.
Ik schrijf volop. Daarom geloof ik in inspiratie en in ‘van zelf’. Ik schrijf niet deze dagen, ik word geschreven. Dat blijft voor mij een wonder. Ik begin met vijf regels. Haal ze weg en zet er twintig anderen voor in de plaats. Dan staat er ineens een gedicht waar ik zelfs tevreden mee ben. Maar het begin en het einde heb ik niet verzonnen. Niet bewust in ieder geval. Er komen woorden uit mijn pen die niet van mij zijn. Ik ben er alleen maar dankbaar voor.
Straks kom ik terug met goede voornemens waarvan het nu voelt dat ik ze ook echt ga uitvoeren.

Ik word net wakker terwijl de vogels fluiten en de zon al uitbundig schijnt. We zitten op dezelfde plek waar we vorig jaar waren voor onze schrijfvijfdaagse omdat het een hele goede plek is. Als schrijvers worden we behandeld, schrijvers die alleen maar moeten schrijven, voor elk natje en droogje wordt gezorgd. Op facebook kan je de foto zien want met mijn ouderwetse Ipad kan ik nog geen foto maken en dan moet ik het mailen via mijn phone en dat is nu even te veel gedoe.

Maar geloof me, het is heerlijk. Het schrijfproces gaat bijna vanzelf. Het eerste gedicht is gelegd en dat er nog velen mogen volgen.

Ik schreef een paar dagen geleden over ‘aardige meisjes‘. Ze waren niet zo aardig. In dat stuk heb ik het over lang, lang geleden, dat ik toen twee collega’s had…. enzovoort.

Het is altijd link om over mensen te schrijven die wellicht dit blog lezen. Of over een situatie die heel pijnlijk is en waar mensen zich in zullen herkennen. Meestal weet ik het aardig te vermijden. Maar in het geval van ‘de collega’s’ is me dat niet gelukt. A. komt gisteren naar me toe, lachend, met de vraag: ‘ging dat over mij’.

‘Ja, zeg ik. Jij met A. Jullie waren onuitstaanbaar toen.’
Zij vertelt dat haar collega bij het lezen van het stuk onmiddellijk riep: ‘dat moet over jullie gaan, want zo waren jullie ook.’
Nu is één van de twee meiden al lang vertrokken en met die andere is het helemaal goed gekomen. Zij is mijn leidinggevende (en een tof mens) geworden. Dat had ik in het stukje over die meisjes ook willen schrijven maar ik vond dat wat slijmerig.

Maar eerlijk is eerlijk. Het verhaal speelde zich 20 jaar geleden af. 20!!!
Tijd om zaken eens anders te bezien. Hierbij dus.

Ik kan schrijven over Robben. Gisteravond. Of verder terug, in de vreselijke finale waarin hij mist. Daar kan ik het over hebben. Dat hij enorm uitgefloten wordt en men schande spreekt. Het is ook schande maar hadden wij Nederlanders, het anders gedaan? Vrees van niet.

Ik kan het hebben over die veertig miljard voor het noodfonds. Schande wordt er gesproken over de PvdA die overstag ging. Geld waarover we niets te zeggen hebben. Dat is ook schande maar eerlijk gezegd weet ik het niet. En met mij weten velen het niet.

Ik kan het hebben over onze hond. Dat hij zo lief is. Dat ik zo ontroerd kan raken door een blik, door de ontspanning in zijn lijf als hij weer eens ergens ligt waar het niet mag.

Ik kan het hebben over mijn tweede sollicitatiegesprek dat ik zo ga hebben.

Ik kan het hebben over de zon. Of dat Vriendin morgen vertrekt naar Spanje en ik een paar dagen later naar Belgie.

Ik kan dan zeggen dat ik het vroeger heerlijk vond om alleen te zijn. Maar dat ik nu met het vooruitzicht op een paar heerlijke schrijfdagen ik vrees dat ik haar ga missen.

Laat ik dat maar zeggen. Ik ga Vriendin missen en dat is goed.