Een regel per dag (home)

De tijd gaat snel. Dat is onzin natuurlijk, de tijd gaat zoals de tijd gaat maar naarmate je ouder wordt, lijkt de tijd te vliegen. Zo keek ik een hele tijd uit naar allerlei leuke uitstapjes die we zouden maken en ineens, is het voorbij. Genoeg nog voor de boeg hoor, dus ik zak niet weg in een depressie maar het is voorbij voordat je het weet.

Het weekend komt sneller maar gaat ook sneller. Voor je het weet zit je maandag weer op je werk of op een andere plek waar je behoort te vertoeven. De weken zitten vol, de weekenden zitten vol. Ik herinner me ‘vroeger’. Dat je afsprak (dat dan weer wel, niet op de bonne fooi) en dat we dan op visite gingen. Het klinkt nu heel truttig, ‘op visite gaan’, maar het was een van de leukste dingen om te doen. Het betekende dat we een avond met vrienden/familie samen waren en dat we met elkaar praten. PRATEN. Dat is lang geleden. Dat je echt iemand spreekt, niet over het weer, over de crisis maar over je persoonlijk welbevinden. Hoe gaat het eigenlijk met jou, jullie? Wat speelt zich af in je hoofd, in je lijf. Ben je gelukkig om maar eens iets te noemen.

Komt het omdat we het allemaal zo druk hebben dat we dat niet meer doen? Of is het ouderwets om nog gewoon contact te hebben? Ik ben ook van twitter en van de facebook en van het internet en van de mail en smsjes maar ik ben toch ook nog steeds van real time ontmoetingen.

Vorige week in de Ardennen, geen televisie, geen afleiding, alleen maar leuk en vrolijk gezelschap en pen en een vel papier. Dat was alles en wat maakte me dat gelukkig. Een stukje Ardennen in huis halen zou zo lekker zijn. Ben ik sterk genoeg om alle verleidingen links te laten liggen en aan het echte werk te gaan?

Zo zien ze er uit. Twee blonde meisjes/jonge vrouwen die voor ons op het terras zitten.
Blonde, lange haren. Onderuit gezakt met de benen languit op de stoel voor hen. Grote zonnebrillen waarachter opgemaakte ogen groot de wereld in kijken. Gelipstifte monden die niet stil staan. Ze kwebbelen wat af. Tegen elkaar maar vooral over anderen.

Ik heb tijd om ze gade te slaan. Een vrouw loopt naar hun tafeltje en vraagt of zij de menukaart even in mag zien. Dat mag. De vrouw geeft de kaart terug, bedankt en loopt verder.

‘Zeker te min voor haar’, zegt de één.
‘Muts’, zegt de ander.

De serveerster loopt naar de vrouwen toe en vraagt excuus omdat het wat langer duurt. Ze glimlachen naar haar. Als deze vrouw wegloopt proesten ze het uit. Wat een bak.

Er loopt een meisje voorbij. Ze kijken haar aan en kijken dan even naar elkaar. Weer die lachbui. Allemachtig wat zijn zij geweldig, zeker als ze naar dat zielige meisje kijken.

Ik ken dit soort vrouwen. Helaas. Lang geleden op het werk waar ik nu werk waren er ook twee meiden die leefden van het ongemak dat ze anderen konden bezorgen. Ik vroeg me toen al af waarom dit gedrag? Wat geeft het ze om zich zo te gedragen? ‘Het zal met hun eigen onzekerheid te maken hebben…’, zegt de psycholoog. ‘Het geeft hen een gevoel van macht… ‘, zegt de socioloog. ‘Het gaat wel over…’, zeggen de ouders.
Ik vrees dat het te laat is. Als je rond je twintigste nog zo onuitstaanbaar gedrag laat zien, word je dan ooit nog volwassen?

Ze hebben alles mee om een gaaf leven te krijgen. Nu nog leren om daar niet eerst anderen voor neer te maaien.

Soms is het heel makkelijk om een keuze te maken. Waar heb je trek in, dit of dat? Dat, zeg je dan.

Maar soms is het moeilijker. Om bijvoorbeeld iets op te geven waar je van houdt. Je hebt het te druk, je wilt eigenlijk die avond in de week niet meer weg, lekker thuis zijn wil je. Die keuze maak je niet lichtzinnig en wie jou kent weet dat lichtzinnigheid het laatste is dat bij jou hoort. (Saai, je weet het). En als je al een keuze maak ben je makkelijk weer over te halen. Gewoon door iemand die een mondhoek laat hangen, of door je heel zielig aan te kijken. Daarom ben je ook niet in de weg gelegd voor babies en honden.

Maar je hebt de keuze gemaakt. Dat voelde goed. Je bent  gestopt met zingen. Alles is precies goed geregeld voor je. Je blijft er bij als tekstschrijfster, als bestuurslidje van het mini bestuur. Je kan komen wanneer je wil. Iedereen gelukkig.

(maar dit moet geheim blijven, je mist het nu al. Je bent nog niet eens een keertje niet geweest. Dat moet nog komen. Dat je lekker op de bank kan hangen terwijl zij daar staan te hummen en stemoefeningen doen die je toch al haat, en dan eerste, tweede en derde stemmen gaan oefenen, en dat er gelachen wordt tussendoor om hele flauwe dingen, om echt hele flauwe dingen, en dat het niet lukt, en dat iedereen te druk is, en dat ze weer overnieuw moeten, en dat ze dan wijn moeten drinken na afloop en dat ze dan gaan optreden, en dat ze dan de zenuwen hebben..)

Hoe vaak lees je het niet: auto-ongeluk, mensen uit één gezin overleden. Gelukkig meestal ver van je bed en daardoor blijven die berichten berichten.
Dit bericht was niet ver van mijn bed en tegelijkertijd ook weer wel.

Een maand geleden hadden wij een familie-weekend. Heel gezellig met z’n allen naar Limburg. Voor de lunch onderweg hadden we gegoogled, ergens in de buurt van van Eindhoven zou best wel iets leuks te vinden zijn. Dat was er ook. Brasserie Ludiek en Veldhoven. Ik heb wat heen en weer gemaild met de eigenaar en we waren van harte welkom. Dat bleek ook. De tafels stonden klaar en het personeel ook.

Nu lees ik dat de eigenaar van deze brasserie met vrouw en één dochter zijn omgekomen bij een vreselijk auto-ongeluk. Net, een paar dagen geleden. Dan krijg je even kippenvel. Rillingen van afschuw en ongeloof. Ik ken deze mensen amper, een vluchtige ontmoeting. Wat een tragisch einde van een bijna hele familie. Eén dochter heeft het overleefd.

Ik wens al het personeel van brasserie Ludiek heel veel sterkte.