Een regel per dag (home)

Soms is het heel makkelijk om een keuze te maken. Waar heb je trek in, dit of dat? Dat, zeg je dan.

Maar soms is het moeilijker. Om bijvoorbeeld iets op te geven waar je van houdt. Je hebt het te druk, je wilt eigenlijk die avond in de week niet meer weg, lekker thuis zijn wil je. Die keuze maak je niet lichtzinnig en wie jou kent weet dat lichtzinnigheid het laatste is dat bij jou hoort. (Saai, je weet het). En als je al een keuze maak ben je makkelijk weer over te halen. Gewoon door iemand die een mondhoek laat hangen, of door je heel zielig aan te kijken. Daarom ben je ook niet in de weg gelegd voor babies en honden.

Maar je hebt de keuze gemaakt. Dat voelde goed. Je bent  gestopt met zingen. Alles is precies goed geregeld voor je. Je blijft er bij als tekstschrijfster, als bestuurslidje van het mini bestuur. Je kan komen wanneer je wil. Iedereen gelukkig.

(maar dit moet geheim blijven, je mist het nu al. Je bent nog niet eens een keertje niet geweest. Dat moet nog komen. Dat je lekker op de bank kan hangen terwijl zij daar staan te hummen en stemoefeningen doen die je toch al haat, en dan eerste, tweede en derde stemmen gaan oefenen, en dat er gelachen wordt tussendoor om hele flauwe dingen, om echt hele flauwe dingen, en dat het niet lukt, en dat iedereen te druk is, en dat ze weer overnieuw moeten, en dat ze dan wijn moeten drinken na afloop en dat ze dan gaan optreden, en dat ze dan de zenuwen hebben..)

Hoe vaak lees je het niet: auto-ongeluk, mensen uit één gezin overleden. Gelukkig meestal ver van je bed en daardoor blijven die berichten berichten.
Dit bericht was niet ver van mijn bed en tegelijkertijd ook weer wel.

Een maand geleden hadden wij een familie-weekend. Heel gezellig met z’n allen naar Limburg. Voor de lunch onderweg hadden we gegoogled, ergens in de buurt van van Eindhoven zou best wel iets leuks te vinden zijn. Dat was er ook. Brasserie Ludiek en Veldhoven. Ik heb wat heen en weer gemaild met de eigenaar en we waren van harte welkom. Dat bleek ook. De tafels stonden klaar en het personeel ook.

Nu lees ik dat de eigenaar van deze brasserie met vrouw en één dochter zijn omgekomen bij een vreselijk auto-ongeluk. Net, een paar dagen geleden. Dan krijg je even kippenvel. Rillingen van afschuw en ongeloof. Ik ken deze mensen amper, een vluchtige ontmoeting. Wat een tragisch einde van een bijna hele familie. Eén dochter heeft het overleefd.

Ik wens al het personeel van brasserie Ludiek heel veel sterkte.

Ik heb gisteren bij een vergadering gezeten, ik durf niet te zeggen dat ik er aan deelgenomen heb, maar aan tafel gezeten heb ik wel.

Het was laat op de middag en ik heb de meeste tijd niet begrepen waar over de anderen het hadden. Was het het tijdstip na een werklunch? Was het het onderwerp? Mijn vak, dus wel interessant.
Er werden plannen en visies gepresenteerd en er werd op elkaar gereageerd. Dus er waren er minstens twee die het snapten. Ik voelde af en toe mijn oogleden zakken en wat dan wel eens wil helpen is om beurten één oog dicht doen. Zo iets van: rust jij nu maar uit, straks de ander. Maar voor iemand die mij aankijkt ziet dat er belachelijk uit natuurlijk, alsof ik om de twintig seconden knipoog of een tic heb. Buiten dat gaat al mijn aandacht zitten in de ogen en niet in het betoog. Als iemand mij dan vraagt of ik er iets van vindt, veer ik omhoog vanuit mijn stoel en daardoor uit mijn diepste diepte en zeg: hm, hm.

Toen dacht ik, ik ga iets opschrijven, dat wil ook wel helpen. Maar als ik mijn aantekeningen nalees kan ik er niets van maken.

Ik heb dit niet vaak. Soms. Met mensen die echt op een heel ander level zitten. Dat we net zo goed twee talen kunnen spreken waarvan ik alleen de klanken herken maar er geen betekenis aan kan geven. Gelukkig kunnen we veel met lichaamstaal. Je kan begrijpend knikken, verbaasd de wenkbrauwen fronsen, instemmend hummen en koffie drinken. Heel veel koffie.

Ik ben politiek-moe.

De televisie aan en men buitelt weer over elkaar heen om de MENING te geven. Ik kan even geen mening meer horen. Het maakt niet meer uit wie de mening heeft, links, rechts, midden, man, vrouw? Het interesseert me niet. Laten we 1 wijs mens kiezen die het de komende maanden gaat doen voor Nederland. Dan de verkiezingen in september maar voor nu alleen maar een mens met gezond verstand, geen achterban, geen buitensporige ideeën behalve dan de gezonde. Wie?

Wie stel jij voor?
Wie zou jij Nederland als cadeautje in handen geven.
Zong Conny Stuart dat niet ooit: ‘Hier is het. Maak het niet stuk’.

Zal ik namen noemen… wel zo eerlijk, even met de billen bloot.

Neelie Smit Kroes
Emile Roemer zonder partij
Marike Stellinga

Nu jij?

Voor iedereen totaal onverwacht toch, het akkoord dat niet akkoord bevonden wordt na zeven weken onderhandelen, net voordat de laatste handtekening gezet moet gaan worden..
Terecht BREAKING NEWS. Een trotse en fiere Wilders kondigt aan dat zijn partij er echt niet mee kon leven. Dat hij zich zal opwerpen als beschermheer van de arme aow’ers. Dat hij zijn rug recht gehouden heeft.

Tja.

AOW’ers: dat is een flink grote groep. Hoop dat ze verstandig zijn en zich niet laten paaien door de blonde weldoener. Want het ergste dat kan gebeuren is dat de PVV de grootste partij wordt. Er is geen partij meer over die samen met hen wil regeren maar ze zitten dan wel mooi in die kamer om elke vraag terecht of onterecht, te frustreren.

Ik ben niet van de club van Rutte, het bijna niet meer zittende kabinet, maar een breuk in deze tijd, is gokken op winst die eerst nog maar verdiend moet worden.  Ik wens al die politieke poppetjes veel wijsheid en integriteit toe. Zie vooral je zelf nog niet zitten op het pluche van de minister-president. Het zit lekker misschien maar aan het pluche kleven bezwaren. Hopelijk hebben Rutte en Verhagen geleerd dat je nooit meer jezelf moet verloochenen. Voor een paar mensen is het te laat. Met dank aan Wilders.

Dat iedereen moet inleveren is helder.
Wat is er nu zo moeilijk aan ‘eerlijk delen’?

Vriendin bezoekt haar moeder in het verpleeghuis. Zoals altijd neemt ze Bas, onze hond mee. Als zij dan met moeder in de rolstoel naar buiten gaat, kan Basje lekker rennen. Het is een gedoe want voordat Vriendin buiten is met moeder en hond zijn er al ongeplande sanitaire stops geweest en dat betekent met moeder in rolstoel en hond aan de lijn weer terug in de lift. Maar. Uiteindelijk. Ze zijn buiten.

Basje rent voor hen uit.
‘Goh’ zegt moeder, ‘jij hebt toch ook een hond’?
Vriendin wijst naar Bas. ‘Ja, daar is Bas toch!”
‘Ga weg’, zegt moeder, ‘ik dacht dat die bij mij hoorde.’

Soms lees je in een boek zo’n mooie zin of mooie zegswijze, dat je die zou willen delen met, vooruit, de hele wereld. Vroeger onthield ik dan weer niet welke zin het was. Maar nu, met mijn ereader, maak ik even snel een aantekening.

Dus uit Bonita Avenue van P. Buwalda

Ze had vragen, zoals altijd speelde ze voor gediplomeerd vraagteken, ze wilde precies weten waarover ze het hadden, hij zag dat ze vergat om notities te maken.
Gediplomeerd vraagteken: die zou ik verzonnen willen hebben. Ik kom niet verder dan de zin herhalen.

en

in die jaren bungelde zijn libido aan zijn bewustzijn als een sneue rafel, een draadje dat hem hooguit twee keer per maand in zijn lendenen kietelde.

Misschien zeggen die zinnen jullie niets, dat zou dan jammer zijn. Voor mij vooral.

Wij hebben een moderne versie van een slingerklok. Zo een waarvan je met enige regelmaat de gewichten op moet hijsen. Wij hebben hem nog niet zo lang. Toch hield hij er na een jaar mee op. Zonde. We trokken nog wel wat aan de gewichten, gaven een slinger maar zonder resultaat.

Zo als het precies hoort bij ons, nemen we ons voor om de klok bij een klokkenmaker te brengen maar stellen we dat besluit onuitgesproken uit. Heel af en toe gaf ik er nog een slinger aan maar geen getik.

Tot twee dagen geleden. Ik sta op het punt naar mijn werk te gaan en hoor in de gang iets tikken. Het lijkt verdorrie wel… Ik loop de woonkamer in en kijk met stomme verbazing naar de bewegende slinger. En dat is nog niet alles. De klok geeft de werkelijke tijd aan. Ik loop naar de trap en brul naar boven waar vriendin nog ligt te slapen: ‘de klok tikt’.

Ik herhaal het nog een keer. Dan roept ze: ‘Ja, een paar dagen al, ik heb die dingen opgehesen en hij deed het weer’.
Wat had ik verwacht?
Dat ze naar beneden was gevlogen, mij omarmd?
Dat we met z’n tweeën ons nog rijker hadden gevoeld want er was een wonder gebeurd?
Eigenlijk wel. Ik had behoefte aan een wonder. Nu voelde ik me alsof iemand met een hamertje op mijn hoofd had getikt: ‘domkop, domkop, domkop’.

Een illusie armer, een klok rijker.

We bellen aan maar er wordt niet open gedaan. Vreemd, we hebben afgesproken. Naast de deur groeit wat groenigs en mijn blik wordt gevangen door het nieuwe blad. Met mijn iphone zoem ik in en sta in uiterste concentratie naast de deur klaar om te fotograferen. Dan wordt ineens de deur met een ruk opengetrokken waardoor ik, het groene blad en mijn iphone even staan te trillen op onze grondvesten. Weg moment van ‘geconcentreerde stilte’. Met mijn hart bonzend in mijn keel van schrik maak ik toch de foto nog even want daarover wil ik schrijven.

Ik ben geen natuurmens. Weet het verschil niet tussen bomen, kan het blad niet benoemen, kan, wat er langs de weg, in het bos, in de wei groeit, niet herkennen. Soms kan ik wel bevangen worden door ‘mooi’. Mooi vind ik altijd het net ontluikende blad. Het nieuwe, het verse. Met bewondering en verwondering zie ik hoe iets aan het ontstaan is, hoe het zich een basis vormt omringd door de grote broers en zussen. Zoals ik uren naar een baby kan kijken, zo kan ik dit jonge blad bewonderen. De kleur is nog zo licht, zoekend naar de juiste balans, het glimt van nieuwigheid, het is zo herkenbaar in de vorm maar nog zo kwetsbaar.

Ik ben geen natuurmens maar wel een gevoelsmens en de natuur kan dat steeds weer opnieuw in mij losmaken. Waarschijnlijk heb ik hier vorig jaar ook over geschreven en val ik in herhaling. Net zoals de natuur.

Soms heb ik dat. Ineens moet ik sterk aan iemand denken. Tegenwoordig is dat met Google heel makkelijk. Je tikt de naam in en al snel vind je informatie. Je voelt je bijna een gluurder omdat je, onuitgenodigd, ineens midden in een ander leven kan staan. Heel, heel soms vind je niets van de persoon. Helemaal niets. Dood of niet ingesteld op deze wereld.

Ik denk aan Shamata. Eigenlijke naam Françoise. Een mooie, sterkte vrouw. Mijn docente aan het opleidingsinstituut voor hypnotherapie destijds in Amersfoort. Later werd Shamata ook mijn therapeute en reisde ik regelmatig op en neer naar Amsterdam. De naam Shamata hield ze over aan de Baghwan en ze vond het prettig als leerlingen haar bij deze naam zouden noemen. Het duurt lang voordat die naam dan weer een gewoonte wordt. Tegen de tijd dat zij weer Françoise was, kon ik die omslag niet meer maken.

Ik tik de naam in en kom direct op een pagina van het Shakti instituut en lees hoe men haar mist. De eerste regels ‘de laatste keer dat ik haar zag, hield ze haar duim omhoog’. Mijn adem stokt en ik probeer sneller te lezen. Ziek, doodziek, kanker, gevecht, verloren, oneerlijk, strijd….

En dan lezen dat ze in 2009 is overleden. 2009! Drie jaar geleden. Drie jaar waarin zij in mij bleef ronddwalen terwijl zij zelf al helemaal niet meer ronddwaalde. Het doet een beetje zeer. Maar het is pijn op afbetaling. Te laat. Of niet? Nog  nooit heb ik een vrouw ontmoet waaraan het leven zo af te lezen was. De hardheid van het leven. Een vrouw die alle maskers af kon zetten en haar schoonheid liet zien zonder schroom en schaamte. Een vrouw zoals een vrouw hoort te zijn, sexy, gevaarlijk, liefhebbend, groots, meeslepend, klein en kwetsbaar.

Dag Shamata.