Vanuit mijn therapeuten- en yoga-achtergrond heb ik geleerd om tranen serieus te nemen. Een cliënt zegt bijvoorbeeld: ‘Godver, dat stomme gejank…’, dan zeg je als therapeut: ‘dat is niet stom en dat is niet gejank, je hebt verdriet en dat is logisch’. Mooi heh?
Het lukt me niet om die wijsheid op mijn eigen tranen toe te passen. Ik voelde me deze week heel opgefokt, een opwindmolen die niet meer afloopt, zo’n gevoel. Ik denk aan D. en voel een enorme behoefte haar te bellen. D. is bijzonder, een oudere dame die zonder hocuspocus, gevoel heeft voor meer dan het tastbare. Ze hoort me en zegt: ‘ach lieverd, ik hoor het aan je stem. Ik leg je nu neer dan ga ik even aan je werken’.
Ik leg de hoorn neer en moet zo enorm huilen dat ik er zelf van in de war ben. Wanneer heb ik voor het laatst gehuild? En hoe lekker kan dat zijn? Het motortje begint al een heel klein beetje te ontladen.

Maar er zijn wel grenzen natuurlijk. Gisteren belde mijn kapster af. Huilen. Schrijft mijn zusje ‘ah’. Huilen. Word ik ingehaald door een oude man met wandelstok…. poept Basje wel of niet….
en weet je, al zijn het fucking onzintranen, ze moeten er wel uit.

Beloofd is beloofd. Wie zou er niet fucking special willen zijn? Ik wel. En zeg nu niet: ‘we zijn allemaal speciaal als kinderen van God en je hebt toch mensen die van je houden en voor wie jij heel speciaal bent?’.
Ja, dat zijn we en ja, die heb ik maar ik wil even ongenuanceerd speciaal zijn.

Hoe fucking special dan?
Fucking mooi, dat mensen blijven staan omdat je er helemaal te gek uitziet.
Fucking slim, dat mensen zwijgen als jij er bij bent
Fucking getalenteerd op de gitaar, op de trompet, op de sax, op de blokfluit
Fucking lief. Gewoon zomaar. Belangeloos.
Fucking speciaal op 1 gebied waar je je leven voor wilt leiden.

Zoals ik het nu zie, heb ik een beetje talent voor veel. Wat ik zou willen is veel talent voor een beetje.
En ik hoor nu de commentaren al, ‘wees blij met wie je bent’, ‘je klinkt ondankbaar’, ‘je hebt toch zoveel in dit leven’.

Ja. Heb ik.
Wat mij ontbreekt is fucking lef.

Deze dagen tijdens Pinkpop, komen er veel beelden langs van eerdere festivals. Ik geniet er van. Ik zag onder andere Radiohead met het mooie nummer Creep.

Vooral de zin: you’re so fucking special.

Die zin riep allerlei dingen op. Ten eerste hoe vaak je niet hoort tegenwoordig: fucking duur, fucking lelijk, fucking knap, fucking dom. Ik zou in het Nederlands niet zo snel een woord weten wat met dezelfde intentie, dit uitdrukt. ‘Verrot duur’? Nee.
Dus dat was de eerste gedachte. Daarna de er- en herkenning, wie zou niet ‘fucking special’ willen zijn. Daarover wilde ik schrijven. Toen vond ik deze video van de zwerver die dit nummer nog mooier zingt dan de benevelde leden van Radiohead. Dus dat schrijven doe ik morgen wel. Misschien ken je het allang, maar voor wie het nog nooit gehoord heeft: kippenvel.

You’re so fucking special

Vanaf 22 januari rookvrij na 40 intense, genoeglijke rookjaren. Het viel mee, het viel tegen. Maar ik bleef gestopt.
Een paar moeilijke momenten zoals een feestje, een diner, een terras in de zon (die moeten we allemaal nog meemaken ), een vakantie, een operatie, herstel van operatie.

Die laatste is de huidige fase. Wat niemand en ook mezelf ooit eerder lukte, is nu gebeurd. De schellen zijn van mijn ogen, oren, longen. Het besef van gezond zijn is nog nooit zo groot en gewenst geweest als nu. Ik heb niets te klagen wat gezondheid betreft, behalve wat botbreuken en mechanische mankementjes, doet alles het nog aardig. Mijn nieuwe knie zie ik ook als een vorm van renovatie, en een die nodig was. Maar het ziekenhuis vind ik geen pretje. Daar liggen, overgeleverd aan de waan van een ziekenhuiswereld. Nee. Alles zal ik doen om van die klote sigaretten af te blijven en niet hijgend en happend zoals mijn vader, daar te liggen en.. Ja, en wat?

Wijsheid komt met de jaren. Dat kostte mij wel heul veul tijd!

Net terug van ziekenhuisopname realiseer ik me hoe fijn het is iemand te ‘hebben’. Naar huis te kunnen omdat er iemand voor je zorgt die ook nog van je houdt. Dat laatste is wel essentieel.
Zag ik in het ziekenhuis genoeg verpleegkundigen met liefde het werk uitoefenen er lopen er ook rond die gewoon hun geld verdienen.
Zoals de fysiotherapeut die routinematig, na dertig jaar knie- en heupprothesendragers begeleid te hebben, mijn goede been een hardhandig zetje geeft richting ‘normaal lopen’. Ik huppel zowat door de gang maar absoluut niet uit vrije wil. Maar met krukken kan je ook goed slaan.
Of de grote Westlandse verpleegster die mij wel heel veel opbeurende kneepjes geeft in schouder en omstreken maar tegen ‘steunkous’ snauwt: ‘dat mot je selluf doen, je moet wel proberen, dat kan je best, er staat hier dat je het kan!’

Steunkousje huilt dat ze het niet kan en dat het fout is opgeschreven. Zij heeft gelijk. Ze kan niet zelfstandig staan, plassen en lopen. Laten lopen, kan wel.

Wat ben ik blij met Vriendin. Vriendin die er is voor elk van mijn kinderachtige kermpjes.
Want zielig doen heeft alleen zin als iemand je ook een beetje zielig vindt.

Mijn mede patiënt op de kamer is een dame van 74, uit het Westland komt ze. Ze draagt steunkousen en dat is klote. Dat weet ik en begrijp ik. Maar elke dag hetzelfde verhaal, dat ze ze 24 uur aan moet, of ik dat weet, dat dat normaal niet zo is ….
Ik word gek van alle ingehouden emoties in mijn lijf maar blijf vriendelijk. Zeg: aangepast. Vannacht hoor ik haar tegen de verpleegkundige zeggen:
‘Weet je zeker dat ik ze 24 uur aan moet?’
‘ ja, mevrouw’.
‘Begrijp het niet , hoefde nooit’.
Ik wil gillen en die steunkous over d’r kop trekken. Zo ziek voel ik me van binnen.
Als ik vanmorgen kokhalzend over mijn bakje hang vraagt ze of haar wond niet mooi genezen is…

En eerlijk is eerlijk, het is geen vreselijke vrouw,niet eens. Maar ik kan het niet meer hebben. Neem me mee naar huis, asjeblieft, en zo geschiedde.

Korte regels vandaag:
Druk, druk
Praten, veel praten
Denken: stil nu even
Vannacht: oude man die voortdurend roept om ‘mama’
‘Help me nou toch mama’
‘Bel 0012, ze willen me vermoorden’
En het gaat maar door, maar door, maar door. Het is dat ik niet kan lopen…

Gisteren een feestje om twee verjaardagen te vieren. Soms worden feestjes vanzelf leuk. Dan is het weer goed, zijn de gasten lief en grappig, zijn de hapjes heerlijk en schijnt het zonnetje. Dat was gisteren zo.
Het leukst was wel dat enige tijd twee mannen, niet eens gay , samen stonden te dansen op muziek van enige tijd geleden. Dan druk ik me voorzichtig uit. Een ongecompliceerd samenzijn. Dat was niet zo voor onze honden, Bas en Koda.

Bas was te gast en moest zich ook zo gedragen vond Koda. Ze werden uitgelaten en bij het naar binnen gaan had Bas het gore lef om als eerste het hekje binnen te stappen. Mooi niet! Koda, The Queen,  liet hem fijntjes weten dat hij, ja, welkom is maar ook zijn plaats moet weten. Met een opgeheven hoofd en een arrogante zwaai van haar prachtige opgeheven staart, loopt ze hem voorbij.  Als even later Bas een bal vindt die niet van hem is, is het mis. Ze hangen in elkaars nek en piepen, janken alsof de wereld vergaat. Vriendin waagt haar leven om de twee vechtjassen uit elkaar te halen.

De honden gedragen zich niet vreemd. Eigenlijk is het heel logisch. Als jij te gast bent bij een ander houd je je aan andere regels. Dan doe je niet zomaar de kast open of gaat achter de computer zitten van je gastvrouw. Wat wij mensen hebben afgeleerd is om daar iets van te zeggen want: ‘ja, herrie, ja, boos, ja ruzie, ja, laat maar.’
Honden zeggen het gewoon. ‘Ken je plaats’.

Ik heb vaker over Bas gehad. Onze Heer des Huizes, die met zijn veertien jaar een oud gebakje aan het worden is. Dat uit zich in sjachrijnig gedrag tegenover jonge hondjes. Een ‘laat me met rust houding’ die je vanaf een afstand kan ruiken. Als je een goede hond bent. Bas heeft ook wat moeite met de trap de laatste tijd. Ziet hij het niet meer goed? Pijn? Geen idee. de ene keer huppelt ‘ie als een jonge god naar boven, de andere keer jankt die als het zieligste hondje op de hele wereld. Zo ook vanmorgen. Vriendin slaapt nog en Bas gaat met mij mee naar beneden. In mijn ochtendritueel hoort dat ik nog minstens drie keer die trap op ga en Bas vind het nodig om elke keer mee te lopen. Voor mij hoeft dat niet maar als ik dat zeg kijkt hij me aan met blik van dat bepaal ik zelf wel.

Dat houdt dus in dat als ik boven ben, hij beneden jankt. Ik ga weer naar beneden en geef hem een denkbeeldig trapje onder zijn gat zodat hij de trap weer naar boven neemt. Ik moedig hem aan. ‘Ga maar jongen, hup, goed zo, je kan het’.
De laatste keer hoor ik mezelf nijdig zeggen: ‘En nu is het afgelopen, als je niet naar boven kan, dan blijf je maar beneden’.

Benieuwd wat Vriendin de komende tijd tegen mij gaat zeggen.

Ik ben een fan van Beth Hart. Van de week heb ik tijdens een autoritje minstens 6 keer hetzelfde nummer opgezet. Steeds harder en harder, tot mijn volumeknop de max had bereikt. Wat is het in Beth Hart? Ik houd van rauwe vrouwen, wijven met ballen, stemmen die schuren, en artiesten die met alles in hun lijf muziek maken. Dat is mooi om te zien, mooi om te horen. Ik heb Beth hart diverse malen live gezien. Ik geef toe, een keer ben ik tijdens een concert in slaap gevallen. Dat was in een theater in Eindhoven waar we speciaal naar toe waren gereden. Maar Beth hoort niet in een keurig theater en dat straalde ze ook aan alle kanten uit. Zij hoort thuis in obscure zaaltjes, donkere ruimtes waar de zweetlucht je tegemoet komt, waar je tegenaan gaat hangen en je laat gaan, al is het maar in gedachten.

Beth Hart, I rather go blind