Monthly Archives: november 2017

Expeditie Robinson – zou jij het kunnen?

Ik ben best wel fan van Expeditie Robinson. Maar waarom eigenlijk. Als ik gisteravond zie hoe gemeen en achterbaks je moet zijn om het spel te kunnen winnen, draait mijn maag bijna om. Of is het juist dat wat het zo leuk maakt?

Op de foto ene Soundos. Ik had haar wel eens eerder gezien. Een comédienne die maar geen comédienne wil worden. Het is het net niet.

Als eilandbewoner is ze het ook net niet. Ze wordt al direct door de groep be- en veroordeelt. Wordt van het eiland afgestemd maar weet toch nog een plaatsje te veroveren en zint op wraak. Zij is daar zo open over dat het me tegen de borst stuit. Aan de andere kant: ze is er zo open over dat het ook wel weer bewonderenswaardig is.

Marieke

Door een slinkse stunt wordt niet zij maar Marieke van het eiland gestuurd. Oneerlijk. Vind ik. Onterecht, vind ik ook. En ik denk dat ik het niet zou kunnen, het spel zo spelen, zo gemeen, zo laag, zo sneaky. Of denk ik alleen maar van mezelf dat ik het niet zou kunnen omdat het niet hoort, niet netjes is? Ik zo niet ben opgevoed?

Wat moet het heerlijk zijn om een keer in-en-in-slecht te zijn. In een spel, dus niet voor het echie. Om al je slechte eigenschappen, die je je leven lang verborgen probeert te houden, naar de oppervlakte te laten komen en dat het mag.
En dan heb ik het nog niet eens over de capaciteiten die je moet hebben om te overleven op zo’n eiland. Ik val direct af en door de mand want ik kan niets en ben overal bang voor. Aan mij heb je niets op zo’n eiland behalve dat ik trieste liedjes zou schrijven en zingen waarschijnlijk.

Een mooie gelegenheid

Wanneer krijg je nu de kans om met al die lelijke onderbuikgevoelens voor de dag te kunnen komen. Was ik Marieke, dan had ik Soundos niet kunnen omhelzen aan het eind van de stemming. Ik had haar met mijn rechter vuist vol op d’r scheve bekkie geslagen, ik had woorden verzonnen die niet bestaan om aan het gegrom in mijn maag uitdrukking te geven. Heb ik ooit iemand vol in het gezicht geslagen? Nee, natuurlijk niet. Mijn leven hangt van redelijkheid aan elkaar.

Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat iedereen zou moeten blowen. Het leuke blowen dan. Dat dan de wereld er opeens zo anders uitziet, lieflijk en mooi. Maar misschien zouden we ook allemaal eens op een andere manier stoom af moeten blazen. Dat we gezamenlijk een minuut of tien onze maskers laten zakken. Misschien wordt de wereld dan ook wel heel mooi. Als je niets meer hoeft te verstoppen. Ik heb het niet over pijn doen of kwetsen. Maar je woede, je verongelijktheid, je onmacht, je frustratie, je verdriet. En je humor.

Soundos

Dus toch nog even terug naar Soundos. Waarom roept zij zoveel weerstand op en is dat eerlijk? Ik zal haar nog steeds niet opzoeken in het theater omdat ik de zachte kant mis en haar grapjes niet grappig vind. Maar ik vermoed zo maar dat zij nog nooit een therapeut heeft opgezocht. Ze neemt het heft in eigen handen. En breekt het.

 

Huiswerk of memoires?

Begin dit jaar begon ik aan de opleiding voor Docent Creatief Schrijven. En ik kreeg ook weer sinds lange tijd ‘huiswerk’.

Gisteren op het werk vraagt een hele jonge, lieve collega mij naar mijn plannen voor de komende dagen. Ik som wat op en eindig heel onbenullig met ‘huiswerk maken’. Zij kijkt me met grote ogen aan en zegt: ‘dat klinkt echt heel raar’. In mijn hoofd hoor ik haar erachter aan zeggen ‘heel raar voor iemand van jouw leeftijd’. Of misschien zei ze het ook wel.

Ik lach want herken het. In het begin vond ik het ook heel vreemd om ‘huiswerk’ te maken. Kunnen we het niet mooier maken dan het is? Bijvoorbeeld zeggen ‘Ik moet mijn schrijverskwaliteiten ontwikkelen en integreren in mijn docentschap’. Of ‘ik moet een prozaïsch gedicht schrijven, of een poëtisch verhaal’. Geef toe, dat klinkt direct heel wat competenter dan ‘huiswerk maken’.

Huiswerk of thuiswerk

We praten er over. Zij studeert maar gebruikt niet de woorden ‘huiswerk maken’ meer. Dat hoort bij een heel ander categorie ‘jongeren’.
Misschien moeten we als volwassenen zeggen dat we ‘thuiswerk’ maken. Dat klinkt volgens mij ook volwassener. Al zijn er natuurlijk ook vrouwen die thuis werken en dan hele andere dingen doen waar je geen punten voor krijgt.

Memoires

Maar er komt een tijd in het leven van ons, vrouw of man, dat het ineens weer leuk wordt om te zeggen dat je huiswerk hebt of moet maken. Het maakt je weer even leerling en lerend. Je bijt nog net niet op het puntje van je tong maar je wilt wel scoren. Het goed doen. De beste zijn of worden. Of weer verdwijnen in het kind dat je was: je kont tegen de kribbe gooiend en je tong volwassen uitsteken tegen opdrachten die je te idioot vind.

Het is dat of aan je memoires beginnen.
Geef mij maar heel veel huiswerk. Of werken aan een pensum Schrijven. (dat is geen pensioen by the way).