De verzachtende omstandigheid van een OEPS-momentje

Van de week kreeg ik een bericht van iemand dat ik iets niet goed gedaan had. Juist op dat moment ontdekte ik een ander foutje in een nogal belangrijk document.

Ik mailde terug dat ik al een uur bezig was in mijn oeps-modus. Het verschil tussen oeps en fout is best significant. ‘Oeps’ heeft humor, heeft een ‘ach gossie effect’ dus het is niet gek als ik bij hele grote fouten liever ‘oeps’ denk dan ‘wat vreselijk’.

Bij ‘oeps’ is er ook geen weg terug, geen ‘verwijder laatste handeling’ of ‘vergeet die laatste zin’. Zo was ik trots op mijn nieuwsbrief. Daar ging ‘ie dan de wijde wereld in. Een druk op de knop en weg was ‘ie.

Goed gelezen
Niet lang daarna ontving ik de eerste melding van een woordje waarin per vergissing twee letters omgedraaid waren’. Daarna kwam de tweede. Daar bleef het bij. Een van de twee merkte op: ‘het wordt alleen gezien door degenen die het echt goed lezen’. Dat is ook zo. Moet ik dan blij zijn met die personen die het goed lezen of die personen die het gewoon aanzien? In dit geval vrees ik toch die laatste groep…

Oeps is oké
Dat wordt mijn nieuwe slogan. Oeps is niet zo erg. Het is gebeurd. Een moord is erg. Oorlog is erg. Ik zal, vrees ik, meer oepsmomenten gaan ervaren in mijn leven en jullie ook. Wat is trouwens jullie ‘oeps’ momentje? Durf je het te delen?

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

BZV – Olleke, bolleke, rebusolleke Olleke, bolleke, knol

Gisteravond kon ik het weer een keertje zien. Hoe de boeren van buiten het doen met de vrouwen. Als ik Olke zie, dan neurie ik steevast dit versje: Olleke, bolleke, rebussolleke, olleke, bolleke, knol.

En dat is een compliment. Eerlijk gezegd, kijk ik met iets van plaatsvervangende schaamte hoe die vrouwen moeten strijden om een man. Het is gewoon sneu. Ze willen allemaal maar er kan er maar eentje blijven. Daar sta je dan met al je goede bedoelingen. Afgewezen. Au. De boeren willen ze eigenlijk allemaal houden. Behalve Herman. Hij weet het.

Voel je iets speciaals?
Vraagt Herman aan het meisje. Allebei weten ze niet wat ze moeten voelen als ze verliefd zijn want ze zijn nog nooit verliefd geweest. Het meisje zegt dat ze zich wel anders voelt dan normaal. Dus ja, dat zal dan wel. Herman voelt het ook, maar niet voor haar denk ik. Arme Fleur.

Dus
Boer ‘Dus’, Riks, vind ik niks. Dus. De vrouwen liggen aan zijn voeten maar hoe boers kan een boer zijn? Riks is niet verliefd, zegt ‘ie. Wel gelooft hij vol overgave in zijn geloof. Daar past Eline het beste bij vind ik. Hij zegt bij haar ook het meeste ‘dus’, dus dan weet je het wel.

Olleke bolleke
Wordt steeds leuker. Vooral als hij in de hot tub zijn sterke armen showt. Hij wil nooit meer scheiden. Wil bijna dat de vrouwen hem dat nu al beloven en ach, waarom ook niet. Ik geloof ook in het voornemen om nooit meer te scheiden. Dus dat doe je dan ook gewoon niet.

En David en Marc zijn gewoon David en Marc. Gewoon aardig. Gewoon. Dus.

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Leuk!070

Eens in de vier weken staat er een column van mij op Leuk!070 Deze keer over een blij paddomens

Maar er staat zoveel meer op deze site. Voor iedereen die van Den Haag houdt, die er woont, die er uitgaat, die er leuke dingen doet, shopt, eet en drinkt, die kennis wil maken met Hagenezen en Hagenaars. Kijken.

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Lente

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

We hadden liefde, we hadden wapens

Gisteravond zagen wij in de Leidse schouwburg de theaterbewerking van ‘We hadden liefde, we hadden wapens’. Met onder andere Huub van der Lubbe en Ntjam Rosie (wat een geweldige zangeres is zij).

We Hadden Liefde, We Hadden Wapens vertelt over het recht te zijn wie je bent, ongeacht de consequenties. In dit theaterstuk gaat het over de rechten van de zwarte mens, de strijd die zij moeten leveren om er te mogen zijn. En de link naar ons huidige debat en onze maatschappij nu, is snel gemaakt.

Wat pijnlijk duidelijk wordt is dat wij, blanke ‘mens’, ons helemaal niets kunnen voorstellen van de pijn, de strijd die zij nog altijd moeten leveren. Onze woorden verbleken letterlijk als we denken zinnige dingen te zeggen of te zeggen dat we heb begrijpen. We begrijpen er helemaal niets van.

Zwart bloed
En zelfs zij (ik) die denken niet te oordelen over huidskleur, geloof… Geloof het niet. Net zoals de zwarte mens hun pijnlijke geschiedenis met zich meedraagt in de genen, zo dragen wij ons gevoel van superioriteit met ons mee. Dat willen we niet, maar het is er wel. Meestal verstopt onder beleefde woorden en gevoelens van solidariteit. Of helemaal niet verstopt en ik weet niet wat erger is.

Schaamte
Met een gevoel van schaamte heb ik gekeken en geluisterd. Eerlijk gezegd had het korter gekund en om meer mensen te bereiken, had het simpeler gemogen. De taal van pijn kent iedereen. Als Huub van der Lubbe een vrolijk lied zingt over onderdrukking, klapt er niemand na afloop. Zo werkt dat als je met je neus op dingen wordt gedrukt. En de link naar nu, is snel gemaakt. De haat tussen volkeren, geloven, mensen. Het is overweldigend angstaanjagend. De gekken die aan de macht zijn en deze waanzin progageren, het lijkt niet te stoppen.

Nieuwe genen
We hebben behoefte aan nieuwe genen. Zonder geschiedenis en bijsmaak. Vanaf nul beginnen. Kan dat? Dames, heren wetenschappers, kan dat?

We hadden liefde, we hadden wapens: Robert F. Williams, een belangrijke aanjager van de burgerrechtenbeweging, strijdt voor gelijkheid en tegen de agressie van de Ku Klux Klan en het lokale gezag. Hij roept de zwarte gemeenschap op zich te bewapenen. Door zijn openlijke activisme wordt Williams echter als staatsgevaarlijk beschouwd en moet met zijn gezin vluchten naar het Cuba van Fidel Castro. Maar ook daar komt hij in conflict met de autoriteiten en vertrekt naar China waar Mao Zedong aan de macht is. Pas wanneer president Nixon de banden met China aanhaalt, keert het gezin terug naar de Verenigde Staten. Wat was de impact van zijn strijd op zijn familie? Hoe is het om zijn vrouw en zoon te zijn?
Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

ZZP’er, bijna een half jaar nu. En?

Bijna een half jaar nu, dat ik de stoute schoenen aantrok. Feitelijk, vijf maanden. Dit vooral ter mijn geruststelling. Maar Tekstbureau AV is in oktober van start gegaan.

Natuurlijk vragen mensen hoe het gaat. Of vragen of ze het mogen vragen omdat ze een pijnlijk antwoord verwachten. Eerlijk is eerlijk: er komt bijna geen cent binnen maar wat heb ik het naar mijn zin en wat houd ik er vertrouwen in. (Als ik dit over twee jaar nog roep, dan mogen jullie me zachtjes wakker roepen.)

Ik ben een druk, klein baasje zonder personeel. Ik moet het mezelf doen en kom daarin mezelf ook goed tegen. Mijn angsten, mijn twijfel, mijn uitstel en afstel, mijn gedoe en gedreutel.

Druk, druk, druk
Ik volg een opleiding tot schrijfdocent. Een leuke opleiding maar met een baan was het niet te doen geweest. Ik ga starten met een training levensverhalen schrijven. Ik ga naar netwerkbijeenkomsten waar ik me meestal doodongelukkig voel (dus of dat het is voor mij…) en ik schrijf, ik schrijf, ik schrijf. Daar was het om te doen. En het blijft eng om iets waar je in gelooft in de markt te zetten. Want wat als ik de enige ben die er in gelooft?

Dat zie ik dan wel weer. Dus binnenkort meer over mijn nieuwe site, nieuwe look en een goed idee.
Ik heb er zin in.

 

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Wij zijn gelukkig en piekerpillen

Nederland staat op de zesde plaats wereldwijd als het gaat om geluk. Dit onderzoek is gepubliceerd in het World Happiness Report 2017.Ook werd deze maand bekend dat ruim een miljoen Nederlanders antidepressiva slikken.

Ondanks of dankzij?
De vraag is nu: is er een relatie. Ik hoorde iemand zich verbazen over dit feit, terwijl ik stiekem denk ‘natuurlijk zijn we daarom gelukkiger dan anderen. Stop er een pil in en hoppa!
Ik weet wel dat dit niet echt opgaat maar de gedachte vond ik grappig. Hoe komen we aan zoveel geluk en aan zoveel ongelukkige gevoelens?

Meten
De mate van geluk wordt aan de hand van een aantal criteria gemeten. In het rapport wordt geluk gedefinieerd aan de hand van factoren als: gelijke verdeling van welvaart, sociale verbondenheid, vertrouwen in de samenleving en de overheid, kwaliteit van de zorg en vrijheid.

Zo net na de verkiezingen is dat toch opvallend. Onze basis is dus oké maar de randvoorwaarden wellicht niet. Omdat we daar zelf verantwoordelijk voor zijn?

Piekerpillen
Klinkt niet aardig voor mensen die lijden aan een zware depressie. Maar het is toch te hopen dat er geen miljoen Nederlanders kampen met deze rot ziekte. Ik spreek uit eigen ervaring dat het slikken van een pil mij nog steeds helpt met het kunnen omgaan met mijzelf in het leven. Dat ik me daar niet (meer) voor schaam omdat het mij zoveel gelukkiger heeft gemaakt. Maar het is geen wonderpil. Je moet vooral aan de bak met al je onhebbelijkheden, je ego (en soms je ega), je frustraties, je kwetsbaarheid, je kracht, je gedachten. Je moet het lef hebben jezelf onder onder ogen te komen.

En eerlijk gezegd is dat een doorlopend proces.
Maar als je van dat proces leert houden, word je daar ook gelukkig van. Met of zonder pil.

 

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Blogperikelen – een Regel op verzoek

Er werd gereageerd op mijn blog. En het vermoeden uitgesproken dat ik het uur na plaatsen toch in spanning wacht op reacties en likes of gedeeld worden. Hoe ziet zo’n uur er uit?

Natuurlijk ben ik altijd benieuwd naar reacties en aan het einde van de dag, het aantal lezers. Soms blij verrast als het er heel veel zijn, soms teleurgesteld als ik de honderd niet haal.

Motivatie
Ik doe dit nu vanaf 2010, dus zo’n zeven jaar en in het begin had ik natuurlijk niet heel veel volgers. Het groeien in aantal, is geweldig. Dat motiveert. Geen lezers hebben, zou de pret snel drukken. Het is niet zo dat ik continue in de gaten houd hoe de stand van zaken is maar ik zit bijna altijd achter de computer of tablet of (vooruit) iphone, dus elk tingeltje hoor ik. De grootste straf zou dus zijn dat mijn computer het ineens niet meer doet, want dan doet mijn leven het niet meer.

Zielig
Is dat zielig? Nee, want het is mijn leven. Schrijven. En schrijven doe ik nu eenmaal met tien tikgrage vingers en een passievol hart. Wat grappig is dat je soms toch overvallen wordt door het aantal reacties of likes als je dat zelf niet verwacht. Je leert wat ‘scoort’, hoewel ik daar niet op schrijf. Maar hele persoonlijke verhalen worden graag gelezen. Net als ik denk, ‘ga ik niet teveel in mijn blote kont’, merk ik dat het gewaardeerd wordt. Verdrietige zaken in het leven zijn herkenbaar. Verhalen over relaties. Maar vergeet ook niet de ‘hondenverhalen’. Een heel eigen publiek, dat niet reageert op politiek of andere blogs. Een eigen publiek voor kritische stukken, voor optimistische blogs, voor cynische blogs. Weinig publiek voor gedichten (wat zonde toch). En ik kan er niet zoveel aan doen:

Ik ben het allemaal
Ik heb Vriendin die gelukkig in het echte leven ook mijn vrouw is, Ik heb een hond waar ik gek op ben, heb een politieke mening en ben positief ingesteld, soms angstig. Maar ik heb ook dat vingertje dat ik graag zou willen laten, maar toch altijd ergens kritisch naar wijst. Gisteravond zei iemand vol bewondering: ‘jij hebt overal een mening over’.

Ik weet niet of dat echt goed klinkt maar het is geloof ik wel zo. Maar mijn mening is niet heilig en je duwt me zo omver. Als je wilt pleasen in een blog, kom je niet ver. In het gewone leven trouwens ook niet (kijk, daar is dat vingertje).

Het is mijn zoektocht in het leven, mijn gevecht in het leven, mijn verwondering en ontroering, mijn zingeving. En dat deze verhalen gelezen worden: daar heb ik dan weer geen woorden voor.

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Een man

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn

Dagboek van een tulp

Nee, ik ben niet de weg kwijt of wanhopig op zoek het innerlijk van een bloem.
Voor de opleiding tot schrijfdocent, kregen we een tulp uitgereikt. Met het verzoek deze geen water te geven en een week lang, elke dag een fragment te schrijven over het wel en wee van de naar water smachtende bloem.

Op de Schrijversvakschool had ik deze opdracht ook een keer gedaan, maar de clou was ik vergeten. In gedachte had ik namelijk het beeld van een bloem die in nattige, slijmerige draden uiteen viel. Maar niets was minder waar.

Droef
Het eerste plaatje is de tulp na dag één. Lamlendig en een en al ‘schiet mij maar lek’ gevoelens. Een hangend kopje: wat zou deze bloem nog meemaken na een week niet gevoed te worden?
Maar kijk eens naar de laatste foto. De bloem staat er krachtig en kranig bij. Is dat de oplossing? Tulpen geen water geven zodat ze na een vreselijke nacht de krachten bundelen en besluiten om er voor te gaan?

Metafoor
Ineens is de tulp geen slap aftreksel meer van de lente. Is tulpig gedrag gelijk aan standvastigheid. Staat ‘ie symbool voor de lente. Voor nieuw, opnieuw, kracht, lenigheid. Reikhalzend naar nog meer licht en zon. Kan een licht, flauwgele tulp ineens de hemel openbreken met ongekende mogelijkheden. Is er een uitweg van donkerte en niet meer verder kunnen. Kan alles weer.

Oh, lente, jij dient niet gevoed te worden. Jij bent het voedsel.

 

Facebook reacties
Delen en liken is fijn
Follow by Email
Facebook
Twitter
LinkedIn